« geheel door producten omringd | Main | blinkend metaal »

24 januari 2008

een goed milieu

Het is met het milieu als met oude tantes: je denkt er het liefst zo min mogelijk aan, maar zo’n twee keer per jaar krijg je even last van je geweten. Dan besteed je er trouw wat aandacht aan, al word je er niet vrolijker van: het blijft altijd sukkelen en nooit hebben ze eens goed nieuws. Zelfs het goede nieuws is slecht nieuws.
Vorige week stond in de krant de kop: het gaat goed met het milieu in Nederland., met daaronder het bericht: de meeste milieu-afspraken zullen overigens niet gehaald worden. Boetes uit Brussel zullen ongetwijfeld volgen. Was dat nou goed nieuws of slecht nieuws? Even verwarrend was het bericht dat de konijntjes dreigden uit te sterven. Ja, en? Waren die beesten niet een plaag voor boeren en dijken? En nu zou ineens blijken dat we niet zonder kunnen? Hoezo niet? We gaan toch niet ineens doen alsof we nog natuur hebben in dit land? Goed, we hebben de Veluwe, we hebben de Biesbosch, en ergens tussen industrieterrrein Moerdijk en verkeersknooppunt Oudenrijn schijnt nog een aardig stukje moerasdelta bewaard gebleven te zijn, maar laten die beesten nou niet denken dat ze in Nederland nog iets te vertellen hebben. Alles wat er aan natuur rest in dit land is door mensenhanden gemaakt, en daar heeft Moeder Natuur geen poot voor uitgestoken. Of bent u zo iemand die in een mooi kluitje knotwilgen nog de hand van God wil zien? Het spijt me voor u, maar milieu en natuur valt tegenwoordig onder de Dienst Infrastructuur en Beheer. Die draaien hun hand niet om voor het creëeren van een compleet ecosysteem. Een mooi voorbeeld: het Rietlandpark in Amsterdam, waar een ambitieus project op touw gezet is. Het Rietlandpark is een enorm verkeersplein – vandaar de naam - geheel bestaand uit glas, beton en verkeerslichten. De komende maanden gaat men hier de natuur dwingen te integreren – als het moet met harde hand. Allereerst worden er tussen de nieuwbouw en de snelwegen 1 miljoen bloembollen geplant. Die moeten, als de berekeningen kloppen, voldoende stuifmeel produceren voor zes bijenvolken die hoog boven het verkeer op een enorme tafel staan. Die bijen vormen dan weer het voedsel voor zwaluwen, die zich, zo is het plan, gaan nestelen in de door het beroemde ontwerpersduo Claus & Kaan ontworpen design-nestkastjes aan de Fred Petterbaan.
Wat mij het meest fascineert aan dit project, behalve de vraag wie Fred Petter was: er moet dus ergens in Amsterdam een ambtenaar rondlopen die erop toeziet dat alle betrokkenen zich netjes houden aan de regels van het ecosysteem. Die dus keiharde maatregelen moet nemen tegen de zwaluwparen die zich, tegen álle afspraken in, ergens anders vestigen dan op de Fred Petterbaan. En die aan de bijen uitlegt dat het niet de bedoeling is dat ze zich te pletter vliegen op het snelverkeer dat 24 uur per dag over het plein raast.
Een lief plan is het, maar zou het niet eerlijker en goedkoper zijn om gewoon te erkennen dat we eigenlijk prima zonder natuur kunnen? Iedere Nederlander heeft graag een tuintje, maar voorbij de coniferen en heesters is er niemand die gelooft in het verdedigen van het milieu. Geen politicus gaat er nog voor op de barricaden - nou ja, behalve de Partij voor de Dieren, uit religieuze overtuigingen.
De paling is al uit Nederland verdwenen, de kokkels en konijnen volgen binnenkort: laten we niet nu ineens sentimenteel gaan doen over de rest. Al die lastige, ingewikkelde schakels uit de voedselketen: wat heb je er eigenlijk aan? Panda, Siberische tijger, blauwe vinvis en nog wat schilderachtige soorten mogen natuurlijk blijven, en alle eetbare dieren ook, maar konijnen en andere knaagdieren, slangen en meer van dat slijmerige kruipspul: waarom niet gewoon elimineren? Deelnemers aan de voedselketen die hierdoor in problemen dreigen te komen worden door Greenpeace en het WNF in ruime mate voorzien van sojakoeken.


jaeggi om 24 januari 2008 09:16