« adders | Main | in de kroeg »

10 januari 2005

dansles

Laatst een levensles gehad van een 22-jarige.
In het tv-programma The bachelor, n van die reality-shows waarbij je als kijker onbeschaamd de voyeur mag spelen, was er een tte-a-tte tussen de hoofdpersoon (de Vrijgezel) en n van de acht dames waartussen hij mocht kiezen. Zij was jong (22), blond, met het gezicht van een lief bol engeltje dat de laatste jeugdpuistjes meedogenloos had laten weglaseren. Het was op dat moment allang duidelijk dat zij geen partij was voor haar oudere, valsere concurrentes en bij de volgende ronde kansloos weggestemd zou worden. Daarom gooide zij haar grootste troef op tafel. Terwijl ze de Vrijgezel diep in de ogen keek, zei ze: 'Ik wil mijn geheime levensmotto met je delen. Werk alsof je het geld niet nodig hebt, leef alsof het je laatste dag is en dans alsof niemand je kan zien.' De Vrijgezel was niet erg onder de indruk, maar ik zat door de bliksem getroffen op de bank. Natuurlijk. Dt was het. Drom kon ik niet dansen: omdat iedereen steeds stond te kijken. Altijd als een meisje haar armen naar me uitstak steeg binnen in mij een wolk vurige vonken op, alsof iemand een nieuw blok op het kampvuur gooide. Elke vonk was een andere, griezelige keuze. Vingers vastpakken? Of hele hand? En waar moet de andere hand? Hoger? Lager? Op afstand? Of juist stevig aandrukken? Rockenrollen? Jiven? Discon? En als ik al die problemen had opgelost en we halfslachtig het soort hand-in-hand-dansje stonden te doen dat je chimpansees in natuurfilms ook wel eens ziet maken, dan was het nummer afgelopen en kwam er een slowe plaat.
Jezus, slowen! Nog een reusachtig blok stortte op het kampvuur. Hoe dicht? Is dit dicht genoeg? Nee, dit is ongetwijfeld te dicht, ik voel allemaal dingen tegen me aandrukken, dat kan niet goed zijn. En waar moeten die handen nu? Kin op haar schouder? Is ze te klein voor. Kin op haar kruin? Krijg ik haar haar in mijn gezicht. Wat voor stappen? Oei, was dat haar voet? Ze zei niks. Ze hinkt nu alleen een beetje. Zou iemand het gezien hebben?

Eindelijk weet ik dus hoe het moet. Weliswaar twintig jaar te laat, maar wie weet kom ik nog eens aan de rand van een dansvloer te staan en steekt een bol engeltje haar armen naar me uit en herinnert me eraan: 'Dans alsof niemand je kan zien.'

jaeggi om 10 januari 2005 11:24

Post a comment




Remember Me?