« ik verlang | Main | april »

27 april 2008

lente


Voor mij heeft de lente zijn aantrekkingskracht verloren sinds ik jaren her, in een roes van uitbottende verlangens, een mooi meisje mee uit eten vroeg en het zigeunerorkestje in het restaurant de hele avond voor ons bleef spelen alsof we tot over onze oren verliefd waren – wat in elk geval voor één van ons niet gold. Ik herinner me vooral de ongelooflijk lange stiltes die vielen als het orkestje een pauze nam. Ook zie ik nog als de dag van gisteren voor me hoe zij, terwijl wij zaten te wachten op het hoofdgerecht, een doosje lucifers pakte en ze een voor een begon af te strijken. Het genas me voorgoed van het idee dat iedereen in de lente dezelfde gevoelens heeft, wat de meest voorkomende misvatting van het jaargetijde is, naast het idee dat je vandaag je trui wel kunt thuislaten.
Lente. Het jaargetijde waarin je opnieuw geconfronteerd wordt met de enige twee aandoeningen waar de medische wetenschap nooit een antwoord op zal vinden: verliefdheid en verkoudheid. Alles om je heen zwelt van de sappen, de strijd om territorium en paringspartners barst in alle hevigheid los, en daartussendoor lopen wij, met zo weinig mogelijk kleren aan. Het is vragen om moeilijkheden.
Lente. Het meest voorspelbare seizoen. Het is pas officieel lente als de eerste columnist over ‘bloesjesdag’ heeft geschreven. (Al is dat dit jaar ineens omgedoopt tot ‘rokjesdag’. Kennelijk ligt het accent dit jaar meer op benen dan op tieten.) Als de columnisten eenmaal ontwaakt zijn uit hun wintercoma duurt het niet lang voor de stellen met leuke vrijgezelle kennissen beginnen te bellen. De lente is nu eenmaal het seizoen van de blind dates. En omdat je vergeten bent hoe verschrikkelijk de blind dates van vorig jaar waren zeg je nog ja ook. Pas op de avond zelf herinner je je ineens hoe je vorig jaar gekoppeld werd aan iemand die na één dans al zo overvloedig zweette dat je de rest van de avond druppels liep te ontwijken. Ook herinner je je ineens weer het meisje dat je na de eerste, niet al te rampzalig verlopen blinde afspraak uitnodigde op haar woonboot. Terwijl zij in de keuken bezig was kwam een enorme rode kater op je schoot liggen. Toen zij binnenkwam met een schaal gestoomde artisjokken zei ze: ‘Goh, dat doet hij anders nooit. Hee, Lonely, vind jij die meneer wel lief?’
Blind dates heten niet voor niets blind. Het zijn afspraken waarbij je geacht wordt voor een avond je zintuigen uit te schakelen, zodat je niet meteen krijsend wegloopt als je merkt wat je vrienden verstaan onder een ‘heel spontaan meisje’ (de oudere zus van Adelheid Roossen die het de hele avond over haar laatste abortus wil hebben) of een ‘enorm geestige jongen’ (een man van vijfenveertig met een paardenstaart van de laatste restjes haar op zijn achterhoofd en een abonnement op de Playboy, want daar komen zijn moppen vandaan). Omdat het nu eenmaal lente is helpt je geheugen een handje en wist zorgvuldig alle nare herinneringen aan vorige lentes. Monter bestuif je je ledematen met verhullende luchtjes, en voordat je aanbelt denk je, met groeiende opwinding achter je navel: ‘Wie weet, vanavond, misschien?’
Nog geen uur later denk je: was ik onderweg maar ergens gesneuveld.

jaeggi om 27 april 2008 13:54