« de vijf woorden recensie | Main | kopieerinrichting 'De Kameel', meeuwenplein 39 »

08 april 2008

palingen en homo's

Een paar jaar geleden hoorde ik dat de paling uit Nederland verdwenen is. Het was die dag geen voorpaginanieuws, het was niet de opening van het journaal: het zat ingeklemd tussen de Nederlandse voorbereidingen op het EK – ergens in Nederland was een hele straat oranje geverfd – en een interviewtje met de zoveelste sensationele jonge zangeres van zestien die klonk alsof ze al twintig jaar drugs gebruikte.
Alle paling was weg – geleerden en palingvissers stonden voor een raadsel.
‘Het werd natuurlijk wel elk jaar minder,’ zei de ene, waarop de ander snel aanvulde: ‘Maar het is nooit bewezen dat de visserij van invloed is op de stand van de paling.’ Het klonk als een stil verwijt aan de paling, die best gered had kunnen worden mits ze op tijd met bewijzen waren gekomen dat ze op het punt van verdwijnen stonden. Stomme beesten. Op zijn minst hadden ze lering kunnen trekken uit het lot van de kabeljauw, de rivierzalm en de tonijn, die ten minste een beetje aantoonbaar waren uitgestorven.

Ik was er een dag of wat ongelukkig door, toen gleed het weg uit mijn geheugen en vergat ik het - tot ik enige tijd later van een geboren Rotterdammer hoorde dat het daar in de haven nog stikt van de paling. De Belgen komen er speciaal voor naar Rotterdam!
Het palingalarm bleek dus niet volledig: de paling was alleen verdwenen uit het IJsselmeer. Ook een deprimerend idee, maar wel een waar ik mee kon leven. Vooral omdat ik allemaal gretige Belgen voor me zag, in de auto onderweg naar de Maasstad, hun lippen aflikkend bij elk verkeersbord waarop 'Rotterdam - 40 km' stond.
En daarbij voegde zich als vanzelfsprekend het beeld van Harmen de koksmaat, een van de Scheepsjongens van Bontekoe, die na een vispartij in een meertje de gevangen palingen in zijn van onderen dichtgebonden broek laat glijden, tot hij een aan alle kanten bobbelende, zwellende, deinende broek heeft. Hoe voelt het? vragen de andere scheepsjongens. Harmen haalt zijn schouders op. Het kriebelt een beetje, grijnst hij.
Als ik ooit nog eens een homo-erotische scene moet schrijven, zal ik daaraan denken.

jaeggi om 08 april 2008 15:37