« zwemlogboek (1) | Main | een goed humeur »

01 april 2008

als we groot zijn

Over een jaar of tien, vijftien, als de kinderen het huis uit en onze vrienden voor het merendeel dood zijn, openen we ergens op het platteland een leuk restaurantje. Niks pretentieus, gewoon een ouderwets soort herberg, met een lange stamtafel waar iedereen kan aanschuiven voor het menu van de dag, en een paar specialiteiten waar de mensen voor omrijden.
We zien het voor ons.
’s Ochtends lekker vroeg op, uurtje of zes, naar de groothandel. Dan thuis gezellig bij een kopje koffie het menu voor de dag uittikken, met verse spullen van de markt. Dan gaat de een tafels dekken en de gasten voor de lunch ontvangen terwijl de ander naar de keuken verdwijnt om te koken. Om een uurtje of drie begint de eerste gast te klagen dat zijn omelette aux fines herbes al een uur op zich laat wachten. Een gezelschap van vijf weigert te betalen. Weer heeft niemand de zeeduivel besteld, die morgen alleen nog geschikt is als lunchfrituur-schoteltje van half de inkoopprijs.
Als de laatste gasten om een uur of half zes de deur uit zijn is er even tijd voor een glas en een sigaret. Dan moet aan de mise en place voor het diner begonnen worden. Uien snijden, taarten bakken, sauzen inkoken terwijl de ander de tafels afhaalt, asbakken leegt, afwasmachines in- en uitruimt. Gezellig vooraf eten met het overige keukenpersoneel, waar we ons zo op verheugd hadden, kan helaas niet, want de eerste gasten voor het diner staan alweer voor de deur.
‘Jullie zijn een beetje vroeg,’ zeggen wij als we de jassen aannemen. ‘Ga maar even aan de bar zitten. Pak zelf maar wat te drinken, wij zijn nog even bezig.’ Uit de keuken komt het vertrouwde aroma van verbrande uien.
Tegen twee uur ‘s nachts, als de laatste gasten van Chez Adriaan luidruchtig aan de koffie met calvados zitten slaan wij elkaar in de keuken de hersens in met de splinternieuwe hapjespannen van Le Creuset.

jaeggi om 01 april 2008 12:37