« hospital blues (2) | Main | mijn lever in Lech »

10 maart 2008

benen

Je zou het bijna vergeten in een tijd waarin borsten en billen je aangapen vanaf elke abri, maar er bestaat dus ook nog zoiets als benen. Helaas benemen de tieten (sorry, er is echt geen ander woord voor) van Anna-Nicole Smith en de kont (idem) van J-Lo meestal het zicht op wat in de vorige eeuw het meest begeerde deel van de vrouw was: het onderstel.
Mijn grootvader van vaderskant, een man met een verder onberispelijke reputatie in het Wassenaar van de jaren 1945-1970, werd ooit door een conducteur van de Haagse tram gestuurd omdat hij te opzichtig naar de benen van een mede-passagiere stond te staren. Had hij in deze tijd geleefd dan was hij er waarschijnlijk al bij de eerste de beste tramhalte met H&Mreclame in gebleven, maar achteraf moet ik mijn opa gelijk geven, want aan benen is zoveel meer te bewonderen. Billen of borsten zijn eigenlijk niet veel meer dan banale ronde vormen, maar benen zijn samengesteld uit meerdere onderdelen, die – als het goed is – een schitterende eenheid vormen.
Op enkel de enkels van een vrouw zou je al een lofzang kunnen zingen (ik zeg: een aubade voor de enkels van Audrey Hepburn). Uit die enkels groeit de wonderlijke tweeëenheid van schenen en kuiten: recht en rond, hard en zacht, yin en yang.
De mooiste schenen die ik ooit zag behoorden toe aan de spelverdeelster van een Bredaas meisjeshockeyteam. Kaarsrechte, spitse schenen met een sierlijke ronding erin, als de beenkappen van een strijder uit de Trojaanse oorlog. Op een van de schenen zat, toen ze in de kantine haar lange kousen naar beneden stroopte , een beetje bloed, dat ze achteloos met haar duim en een beetje spuug wegpoetste. Volgens mij heette ze Lonneke.
De mooiste kuiten, daar kan geen twijfel over bestaan, zijn de kuiten van Steffi Graf. Die van Anna Kournikova mogen er zijn, maar Jeroen van Merwijk heeft in zijn liedje duidelijk gemaakt dat er maar één koningin is: Niets is zo prachtig gevoelig en gaaf/ Als de spitzenklas-kuiten van Steffi Graf/ Thirty-laaf, Forty-laaf/ Game, set and match to Miss Graf.
Voor wat de onderbenen betreft hebben sportvrouwen dus de beste kaarten - maar komen we bij de knieën dan zijn ze nergens meer. De knieën van hockeysters, tennissters en korfbalsters zien er niet uit, misschien doordat ze zo intensief gebruikt worden. Een paar jaar op topniveau kappen, draaien, passeren en dribbelen kan je knieën goed de vernieling in draaien. Er is een spreekwoord: Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht. Dit geldt een eindje lager ook voor benen: wie haar knieën schendt doet niet meer mee. Een voorbeeldje uit de praktijk: filmster Demi Moore, die al meer dan 300.000 euro aan plastische chirurgen besteedde (en daarmee haar carrière in Hollywood voor korte tijd wist te verlengen) wilde vervolgens enkele duizenden euro’s besteden aan het liften van haar verzakte knieën. Haar plastisch chirurg Brian Novack raadde het haar af, want knieën zijn een van de moeilijkste lichaamsdelen om bij te werken, omdat je de littekens nergens kan verbergen. Iedereen zal het bewijs van je knie-lift kunnen zien.
De mooiste knieën zien eruit alsof ze zelden gebruikt worden, behalve om bevallig neer te zijgen op een tatami-matje, met zo’n prachtige zijwaartse knik, terwijl je een blaadje met twee kopjes jonge groene thee in perfect evenwicht houdt. Mooie knieën moeten iets geisha-achtigs hebben. Uiteraard denk je dan meteen aan de knieën van Lucy Liu, in haar rol als bitchy Ling Woo in Ally McBeal. Omdat haar knieschijven prachtige, paarlemoeren schoteltjes zijn, en omdat haar knieholtes extreem gevoelig waren, zoals we in de erotische scénes tussen haar en Richard Fish konden zien.
Dan, tot slot, de dijen. Het moeilijkste onderdeel, omdat er zo’n enorme verscheidenheid in is. Ik draai er maar niet te lang omheen: ik heb Meet Joe Black, wat een ontzettend langdradige en vermoeiende film is, dertien keer gezien vanwege de dijen van Claire Forlani.
De enkels van Audrey Hepburn, de kuiten van Steffi Graf, de schenen van Lonneke X., de knieën van Ling Woo en de dijen van Claire Forlani: ziedaar de mooiste benen ter wereld. Mee eens, opa?

(dit stuk verschijnt ook deze week in de nieuwe La Vie en Rose))

jaeggi om 10 maart 2008 11:45