« ach kunt u misschien even mijn sigaretten pakken? | Main | forever young »

14 februari 2008

de strijd

Toen Ayaan Hirsi Ali vanochtend opstond, was het met een zwaar gevoel in al haar ledematen.
Ze sloeg een kamerjas om, slofte naar de keuken - douchen en aankleden kon wel even wachten - en sloeg de kranten op: Libération, Le Monde, Herald Tribune, NRC/Next.
Toen ze bij de Volkskrant was aangeland en de opiniepagina's opsloeg werd haar in één klap alles duidelijk. Daar, gezellig in een kluitje op één pagina, stonden de drie zwaargewichten van de hedendaagse Hollandse opinie bij elkaar, als oude wijven bij de dorpspomp, en ze hadden het allemaal over haar. Joost Zwagerman die over haar rug enkele concurrerende intellectuelen een veeg uit de pan gaf. Michaël Zeeman die geamuseerd, vanaf zijn bergtop in Rome, zijn diffuse licht over haar kwestie liet schijnen. En Max Pam die schreef dat Ayaan... Maar voor ze het eind van zijn stukje bereikt had viel de krant uit haar krachteloze handen. Ze stond op, steun zoekend aan de keukentafel, en slofte terug naar de slaapkamer.
Het bed was nog warm. Ze lag op haar rug en staarde in het niets. Waar heb ik het aan te danken, dacht ze, dat ik me nog voor het ontbijt moet laten welgevallen dat drie drammerige Nederlandse dikbillen over me heen walsen?
Met een zucht trok ze het dekbed over haar gezicht.
Soms vroeg je je werkelijk af of het het allemaal waard was.

jaeggi om 14 februari 2008 10:43