« je zegt toch ook niet cafééééé? | Main | als het eenmaal goed gaat lukt ook alles »

08 december 2007

koude slakken

Ik probeer altijd mijn eten te bestellen vóór zij het doet. Het is niet volgens de regels der etiquette, maar zo eet ik tenminste wat ik wil. Als ik háár eerst laat bestellen eet ik wat zij wil dat ik eet. Vrouwen kunnen aan tafel nu eenmaal een onweerstaanbare psychologische druk uitoefenen (ze kunnen het ook in pashokjes en op meubelboulevards), waar ze zelfs de meest geharde carnivoren mee op de knieën krijgen.
Het begint al bij de menukaart, die ze een paar seconden bestuderen, om hem dan weer neer te leggen. ‘Wat een leuke tent is dit. Jij kiest altijd zulke typische plekjes. Ik zou hier zelf nóóit komen.’
Is dit positief bedoeld of niet? Je besluit het zekere voor het onzekere te nemen.
‘Johannes van Dam gaf dit restaurant een negen plus. En in de Lekker stond het in de Top 10.’
‘Hè, dat vind ik nou weer zó typisch van een man! Alsof die rapportcijfers iets zeggen! Het gaat er toch om of het gezellig is of niet?’
‘Eh… Ja. Weet je al wat je wilt eten?’
Ze kijkt in de menukaart en fronst. ‘Het is ook zovéél.’
‘Dat heb je weleens in restaurants, dat ze meer dan één maaltijd op het menu hebben. Dat schijnen gasten op prijs te stellen.’
Ze hoort je sarcastische toon niet. Ze laat haar ogen langzaam over het menu strijken en kijkt erbij alsof ze een belastingbiljet doorneemt. Ze kijkt op. ‘Weet jij het eigenlijk al?’
‘Ja, de carpaccio, en daarna de entrecote.’ Je zegt het barser dan nodig is, maar het is belangrijk om haar te laten merken dat je keuze vaststaat, onwrikbaar, wat zij er verder ook van moge denken.
‘Carpaccio… Waar staat die?’
‘Bij de Voorgerechten.’
‘Dat is toch met vlees? Ik dacht dat carpaccio met tonijn was.’
‘Nee, een klassieke carpaccio is altijd met rundvl… Ossehaas.’
‘Dus jij neemt twee keer vlees.’
‘Eh… Is dat zo? Ja, nou je het zegt. Ja, heb ik zin in.’
Haar wenkbrauwen maken een bijna onmerkbaar sprongetje. Ergens in je binnenste, tussen je dikke darm en je hart, voel je iets verschuiven. Is het wel zo’n goed idee om zoveel vlees te eten? Rood vlees blijft heel lang in je darmen hangen, heb je weleens gelezen. Ach, onzin, een man mag toch zelf weten wat hij eet?
‘Heeft u al een beslissing kunnen nemen?’
De ober. Nu sterk zijn.
‘Ja, ik wil graag de car…’ Zij steekt haar hand uit naar haar wijnglas. Je aarzelt, al begrijp je zelf niet waarom. ‘Mevrouw wilde graag eerst bestellen.’
Je krijgt een korte glimlach als beloning. Daarna gaat zij een kwartier met de ober in conclaaf over de manier waarop zij haar rettichsalade met wasabi-mayonaise geserveerd wil. Als hoofdgerecht neemt ze de scholfiletjes, maar graag gepocheerd, niet gebakken. En zónder bearnaise.
‘En voor meneer?’
Zég het! Zég het dan! Carpaccio!
‘Voor mij hetzelfde graag.’
En weer realiseer je je: de eettafel is het slagveld waarop de felste veldslagen in de oorlog tussen mannen en vrouwen worden uitgevochten – en mannen zijn al eeuwen aan de verliezende hand, om de simpele reden dat eten voor mannen een beloning is, en voor de meeste vrouwen een straf. Zelfs als het ons lukt precies te bestellen wat we willen eten worden we daarna alsnog afgestraft. Denk maar aan de mooie scène uit J.D. Salinger’s Franny en Zoey, waarin Franny met haar minnaar Lane uit eten gaat. Ze moedigt hem aan: ‘Bestel wat je wilt. Ik bedoel, neem rustig slakken en octopussen en zo. Octopi. Ik heb niet zo’n honger.’ En als Lane inderdaad slakken bestelt vraagt zij achteloos om een broodje kip. En een glas melk. Als hij moedeloos zijn bestek neerlegt zegt ze: ‘Eet. Eet die slakken. Ze zijn vreselijk als ze koud worden.’
Dus de eerstvolgende keer dat een vrouw tegen u zegt: ‘Zou je dat nou wel doen, lieverd, met jouw cholesterol?’, ga dan niet de macho uithangen. Ze zijn in staat je een bord koude slakken te voeren. Prik vrolijk in uw venkel-radijs-slaatje en drink uw bronwater met een lach. De Febo is geduldig en tot heel laat open.

jaeggi om 08 december 2007 15:34