« als het eenmaal goed gaat lukt ook alles | Main | een stadsdichter voor de hele stad »

11 december 2007

het been

‘Ze is toen zo lelijk gevallen, dat weet je nog?’
De man naast ons heeft het niet tegen ons. Zijn gesprekspartner bevindt zich aan het andere eind van de zaak, drie, vier meter verderop. Tussen hen in een niemandsland, waarin mensen zwijgend wachten tot ze aan de beurt zijn voor leverkaas, een ons gebraden gehakt.
‘Maar toen is ze te snel weer gaan lopen en toen is de boel gaan ontsteken. Dat wist je ook?’
De ander knikt. Hij had nog gewaarschuwd. Maar wie luistert er naar hem? De eerste man gaat iets wijdbeenser staan en plant zijn duimen tussen zijn riem en zijn buik. ‘Nou, op een gegeven moment moest ze dus kiezen, blijven kwakkelen, of snijden. Ik zeg, meid...’
Nu kijkt de slager op van zijn werk. De mensen mogen praten wat ze willen in de zaak, maar het moet niet ten koste gaan van de klandizie. De man zwijgt abrupt. Hij begrijpt dat hij te ver is gegaan. Maar wij zullen nooit weten wat zij beslist heeft, kwakkelen of snijden.

jaeggi om 11 december 2007 11:03