« just push the button | Main | bronnen van wijsheid (afl. 124) »

10 oktober 2007

nieuwe boete

Zelfs als het hele voetbal je geen moer kan schelen en je spontaan over je nek gaat als iemand weer eens met vochtige ogen begint over de tijd dat je nog ‘met een bordje op schoot klaarzat voor Studio Sport’, zelfs als je dacht dat dat hele circus van opgefokte ego’s, belangenverstrengeling en adembenemende botheid je niet meer kon verbazen, dan blijkt er toch nog een overtreffende trap van schaamteloosheid te zijn. Ik heb het natuurlijk over ex-Ajaxtrainer Henk ten Cate, die afgelopen vrijdag met een stalen gezicht beweerde dat hij met Ajax kampioen wilde worden, terwijl iedereen toen al wist dat hij een overeenkomst had gesloten met zijn nieuwe club Chelsea.
Ten Cate zit inmiddels in Londen. Hij heeft het loden juk van Ajax afgeschud en zit nu voor veel meer geld op een veel minder risicovolle plek, als hulptrainer van Chelsea. Kostje gekocht, kat in het bakkie. Het ergste is nog dat hij waarschijnlijk denkt dat hij het handig heeft aangepakt. En de club, ach, die komt er wel bovenop. Zo’n kans komt maar één keer, je bent gek als je die niet pakt, je wilt geen dief van je eigen portemonnee zijn, enz, enz, dat werk.
Ik ben er toch nog steeds niet echt aan gewend. Dat iemand bij zijn aanstelling de mond vol heeft van ouderwetse begrippen als clubliefde, verantwoordelijkheid, moed en eer, en dat die bij het afscheid ineens niet meer meetellen.
Eer? Waar heb je het in godsnaam over? Eer? Probeer er maar eens een brood voor te kopen.
Ik herken er de houding in van topbestuurders die net hun opties hebben verzilverd voor tientallen miljoenen. En waarom niet? Dit was toch bij mijn aanstelling afgesproken? Staat toch in mijn contract?Dan heb ik er toch recht op? Ik weet dat het bedrijf momenteel niet optimaal draait, maar dat was niet mijn verantwoordelijkheid, en je wilt geen dief van je eigen portemonnee zijn…

Nu zal het me werkelijk een zorg zijn of een of andere topbestuurder miljoenen opstrijkt voor twee jaar duimendraaien. Of dat Henk ten Cate voor een vergelijkbaar bedrag zijn kunstje in Engeland gaat doen. Als iemand denkt gelukkiger te worden van nog een paar miljoen extra voel ik eerder medelijden dan iets anders.
Maar het is wat Ten Cate achterlaat dat me woedend maakt. Rond die club bevindt zich momenteel een groot publiek dat weer extra voedsel heeft voor de primitieve maar begrijpelijke gedachte dat mensen op hoge posities niet te vertrouwen zijn. Die hier een rechtvaardiging in zien van hun eigen slechte gedrag, en teksten uitslaan als: 'het zijn toch allemaal zakkenvullers' en 'zie je wel dat je ze niet kunt vertrouwen'...
En het gaat hier ‘maar’ om een voetbaltrainer, maar het vertrouwen in mensen die een verantwoordelijke positie bekleden is opnieuw geschaad. Dat is het probleem: Ten Cate, topbestuurders die zich verrijken, politici die onzorgvuldig omspringen met gemeenschapsgeld: ze ondermijnen het vertrouwen in de samenleving. Ook al is er juridisch gezien niets op hun gedrag aan te merken: bestuurders en mensen die veel in de publiciteit komen hebben een extra morele verantwoordelijkheid. Ze hoeven niet van onbesproken gedrag te zijn, maar ze moeten zich realiseren dat alles wat zij doen van invloed is op de manier waarop wij, burgers, tegen de samenleving aankijken.
Laat ik het nog iets concreter stellen: Henk ten Cate heeft door zijn egoïstische gedrag grote schade toegebracht aan de Nederlandse samenleving. Lees de commentaren er maar op na. Cynisme, woede en gelatenheid strijden om de voorrang.
Wat mij betreft hoort iemand die zijn omgeving zo benadeelt gestraft te worden. Er is vast wel een nieuw soort boete of belasting te verzinnen, speciaal voor gluipkoppen die alleen maar aan zichzelf denken, en daarmee hebzucht, oneerlijkheid en wantrouwen zaaien.

jaeggi om 10 oktober 2007 11:07