« constantinopel | Main | nieuwe boete »

07 oktober 2007

just push the button

Bij alle aandacht voor ongewenste intimiteiten lees ik nooit eens wat over de wildvreemden die je op straat aanklampen om een foto te nemen. En al helemaal niet waarom ze mij altijd moeten hebben. Sommige mensen worden nóóit lastiggevallen, maar ik kan de straat niet op of ik loop recht in de armen van bijvoorbeeld een Japanse heer die mij een camera ter grootte van een lucifersdoosje in mijn hand drukt, waarna hij zich zonder op- of omkijken in het verkeer stort en de straat oversteekt naar zijn vrouw, een slordig in plastic verpakt souvenir van veertig jaar huwelijk dat bibberend voor het Anne-Frankhuis staat.
Op het cameraatje is lens noch knop te vinden.
De Japanse heer gebaart heftig. Ik wijs: hier? Hij schudt zijn hoofd. Hier misschien? Hij slaat beide handen om zijn vrouw’s nekje en schud haar krachtig heen en weer. Wanhopig zwaai ik met het cameraatje: hier dan? Hij laat zijn vrouw los en stort zich opnieuw in het langsrazende verkeer. Als hij door een godswonder weer ongedeerd de overkant heeft bereikt rukt hij het cameraatje uit mijn hand en richt het op zijn vrouw, die versuft tegen de gevel van het Anne-Frankhuis leunt. Zó doe je dat, rund, gebaart hij, want het gebaar voor Zó doe je dat, rund is over de hele wereld hetzelfde.
Ik houd de camera voor mijn oog en zoek met mijn vingertoppen het gladde omhulsel af naar een knopje, een oneffenheid, een ribbel. Niks. Ik doe of ik afdruk en steek de camera zegevierend in de hoogte. Nippon breekt uit in een stralende lach. Ze rennen de straat over, onder gekrijs van remmen en gevloek van automobilisten. De vrouw grijpt mijn handen en drukt ze tegen haar voorhoofd. Haar man richt zijn camera op ons. Neenee, protesteer ik. Hij doet of hij me niet begrijpt. De vrouw laat mijn handen niet los. Hij drukt af. Ze lachen en zwaaien en ik loop verder met de nijpende vraag wat hij straks gaat doen met de foto van die Amsterdamse kerel die geen foto van hem en zijn vrouw bij het Anne-Frankhuis heeft gemaakt. Had ik moeten zeggen dat mijn geloof het verbiedt, foto’s? Of dat ik bang ben dat ik mijn ziel verlies aan een foto, zoals aboriginals?
Omdat ik niet oplet loop ik recht in de armen van een paar rugzakkers. Een stelletje. Zij draagt een bandana, hij een monsterachtige camera, een soort naakt motorblok met een lens als een kanon.
‘Sorry mate, but would you mind?’
Zonder op antwoord te wachten hangt hij me de camera om en zegt: ‘Just push the button, mate.’ Ze posteren zich tegen de brugleuning. Hij slaat een arm om zijn vriendin heen, best een mooi exemplaar als er niet allemaal ijzer door haar heen geboord was. Met grote inspanning til ik de camera op ooghoogte en richt. Ze zijn bleke vlekken in de verte. Ik draai met één hand aan de lens. Nu zijn ze bleke vlekken van heel dichtbij.
‘Just push the button, mate,’ roept hij.
Ik druk af. De lens krimpt in elkaar alsof ik hem een klap verkocht heb.
‘No, no…’ De jongen komt aanhollen. Hij trekt de camera uit mijn hand, richt hem op zijn vriendin, die verveeld in de gracht staart, en geeft hem terug.
‘Just push the button. This one. Okay?’
Als ik de camera weer hef buigen ze naar elkaar toe en kussen, kussen die al snel overgaan in diepe kussen. Tongen glibberen in en uit. Hij knijpt in haar borsten. Zij wrijft met haar hand over zijn gulp. Hij geeft een liefdevolle ruk aan haar piercings.
‘Okay!’ roep ik.
Ze kijken verdwaasd op. Hij loopt naar me toe en neemt de camera over, en wijst dat ik naast zijn vriendin moet gaan staan. Zij kijkt me misprijzend aan, maar ik sla een arm om haar heen, pers haar tegen me aan en knijp met mijn andere hand ontzettend hartelijk in haar borsten. Ja, wie is er nou begonnen?

jaeggi om 07 oktober 2007 15:46