« cheddarvision | Main | casuari »

21 september 2007

jongensmeisjes

Als je jong bent heb je meer aan jongensmeisjes dan aan meisjesmeisjes. Jongensmeisjes willen wel met het kluppie mee een fikkie stoken. Meisjesmeisjes, als ze zich al laten overhalen, gaan dan jeremieren dat het stinkt. Dat ze houtskeelstrepen op hun jurk krijgen.
Jongensmeisjes zijn handig in het gebruik. Je kunt ze omver duwen, en dan staan ze gewoon op en slaan je een bloedneus. Jongensmeisjes huilen nooit. Meisjesmeisjes huilen onafgebroken.
Jongensmeisjes zien er hetzelfde uit als jongens, dus niemand hoeft zich zorgen te maken over verschil in lichaamsbouw.
Mijn eerste jongensmeisje heette Jenny.
Jenny kon beter judoën dan ik, maar ze was een kop kleiner. Elke woensdag, na afloop van de judolessen, als we allemaal op één mat ‘vrij partijtje’ mochten doen, zochten wij elkaar op. Wij waren de enigen die gemengd judoden. De andere jongens durfden geen meisje te werpen. Jenny kon je gewoon aanraken. Onder het T-shirt, dat alle meisjes onder hun judo-jas droegen, had ze dezelfde platte borst als jongens.
Elke tweede zaterdag van juni, vlak voor de Grote Vakantie, was er Toernooi. Jenny en ik kwamen uit in verschillende leeftijdsklassen, maar als het enigzins kon kwamen we naar elkaars wedstrijden kijken. Met een schuin oog op Jenny won ik twee partijen, maar toen kwam ik terecht in de houdgreep van een boerenzoon uit Klundert. Hij kneep zo gemeen dat ik maar aftikte.
Ik zat uit te hijgen op de rand van de mat toen Jenny bij me kwam staan.
Je had hem kunnen hebben,’ zei ze. ‘Jij was beter. Gewoon pech.’
‘Ja,’ hijgde ik. ‘Gewoon pech.’
Jenny won voor het derde jaar haar finale (meisjes 13-15 jr.). Met een opgewonden rood hoofd sprong ze van de mat. Terwijl aan de andere kant van de sporthal de laatste finales bezig waren (Mannen alle categorieën), begonnen wij op een lege mat aan een stoeiend partijtje, om het te vieren. We probeerden elkaar onderuit te halen met steeds kunstiger worpen. Toen ik haar revers beetgreep om een grote schouderworp (morote-seoi-nage) in te zetten, voelde ik zachte ronde vormen tegen mijn knokkels. Geschrokken trok ik door. Jenny vloog over mijn schouder en klapte tegen de mat, mij meesleurend in haar val. Ik kwam bovenop haar terecht. Haar knie prikte in mijn borst.
Jenny hijgde. Haar gezicht was knalrood. Op haar neus glinsterden zweetdruppeltjes.
‘Ga van me af.’ Ik wist dat ze het niet meende.
Ik probeerde een houdgreep. Mijn gezicht kwam nog dichter bij het hare. Ze trok aan mijn haar en sloeg haar benen om mijn middel.
‘Ga nou van me af,’ zei ze, maar haar benen klemden me vast. Het werd licht en stil in mijn hoofd. Ineens ging er een groot gejuich op. Ik keek verschrikt op, maar het was de winnaar van de mannenfinale die gehuldigd werd.
Het werd Grote Vakantie en toen het judo weer begon kwam Jenny niet meer. Ik dacht er geen moment aan dat het iets met mij te maken zou hebben; de meeste meisjes zag je niet meer terug zodra ze de groene band gehaald hadden. Af en toe dacht ik aan haar, niet bij judowedstrijden maar bij voetbalwedstrijden, als de camera het vak vond waar de voetbalvrouwen zaten. Allemaal meisjesmeisjes, met oranje lipstick en zonnebrillen met glazen als schotel-antennes. Ik vroeg me af of de jongens op het veld niet liever een jongensmeisje hadden, die niet op de tribune zat maar liever een balletje meetrapte. Zo’n meisje dat vroeger bij het veldje stond, in een afgetrapte spijkerbroek, kauwgom kauwend, quasi ongeinteresseerd stond te kijken naar hoe jij je uitsloofde. Als jullie naar huis gingen raapte zij de jas op die een paar seconden daarvoor nog doelpaal was geweest en gaf hem aan jou. Je trok je jas uit haar handen en gaf haar een stomp. De andere jongens grinnikten. Als je geluk had kreeg je, vlak voor je de tuin van je huis in liep, een stomp terug van haar, die de hele avond gelukzalig bleef nagloeien. Later zou je nog even verliefd zijn op Jennifer Jason Leigh, maar uiteindelijk wonnen toch meisjesmeisjes, die gilden om niks en niet konden voetballen.
Jongensmeisjes verliezen het uiteindelijk van de tijd.

jaeggi om 21 september 2007 00:51