« voors en tegens | Main | eenzame uitvaart nr. 80 »

22 augustus 2007

kleine doorschijnende man

Laat ik eens een voorspelling doen.
In maart 2008 wint Erik Jan Harmens de Gouden uil voor dit boek. Ik heb het net uit en ik... ik...

Waarom De Gouden Uil?
Voor de Ako-prijs is het te moeilijk, en voor de prestigieuze LIBRIS is Harmens te onbekend. Hij 'past niet in het format' - zoals hij wel vaker doet.
(Maar geloof ik dan niet in de onafhankelijkheid van literaire jury's?
Natuurlijk wel. Tssss. Uiteraard. Spreekt vanzelf. Het idee. Dat zou wat zijn. Maar wie ben ik.)
Hoe dan ook: hieronder een citaat. En een dringend advies: ga naar de boekhandel of Bol.com en koop Kleine doorschijnende man, want zulke boeken verschijnen in Nederland maar heel zelden, en alleen als er ergens ter wereld een orkaan woedt.

'Ik haatte je, maar je had me een contract beloofd en eisen had ik niet. Ik wilde dat je de deur voor me openhield, zoals ik ook de deur voor jou open had willen houden, ware het niet dat jij altijd als eerste een deur opende, omdat dat beleefd was, omdat je daar een overwinning in zag of omdat het een gewoonte was die je niet kon of wilde afleren. Dat heb ik al die jaren maar zo gelaten, omdat ik waarde toekende noch aan een deur noch aan het als eerste openen van de deur noch aan het als laatste door een deuropening gaan.
Toen de kaarten anders geschud waren en de zon nog gewoon in mijn gezicht scheen in plaats van een wolk bij zich te roepen zodra ik de deur uitging, had ik je gezicht vervormd en je voor van alles uitgemaakt en je naam doorgespuugd en, als ik iets anders te doen had, wandelde ik met een boog om je heen, alsof je een neger was in een luxe villawijk of andersom, een blanke in een achterstandswijk. En nu beloofde je me een contract, alsof jij iets goed te maken had, alsof je een rekening bij mij had openstaan, alsof jij bij mij in het krijt stond. Het was alsof je heimwee had naar een tijd waarin je nog niet leefde. Je een film trachtte te herinneren die nooit gemaakt was. Iemands gezicht voor de geest probeerde te halen die je nooit ontmoet had.
Of je was geslepen, dat kon natuurlijk ook. Dat je een plan had. De ene belofte op de andere aan het stapelen was, wetende dat ik naakt door mijn kamer zou dansen alsof mijn haar in brand stond en spiegels zou bekrassen en dingen tussen mijn lippen zou stoppen. Je zou me wel degelijk een contract aanbieden maar me al na een dag ontslaan, om een onduidelijke reden.
Of je zou me eerst een paar maanden laten aanploeteren, zonder enige begeleiding, zwemmend als een uit een vuilniszak ontsnapte kat, voortdurend vragend of ik m地 targets wel zou halen, waarbij ik dan welke targets welke targets vroeg, waarna jij de deur van je kantoor op zo地 manier sloot dat ik het wel uit m地 hoofd liet om aan de klink te gaan hangen of aan te kloppen, waarna ik je met het bloed op de benen zou smeken om een staandevoetontslag, omdat ik m地 targets niet kende, omdat ik m地 targets niet haalde, omdat ik mezelf voor de kop sloeg en eruit wilde, als een frettenjong in een rad, dat de lokroep van zijn frettenmoeder vanuit de rivier wel hoort maar zich niet bij haar weet te voegen, hoe hard hij ook rent.
Of misschien had je me helemaal geen contract beloofd en had ik het me allemaal verbeeld, zoals ik me ook eens verbeeldde dat ik een meisje achter de kassa van de supermarkt een briefje van vijftig had gegeven en niet van twintig, zoals zij beweerde, waarna ik zoveel stennis schopte dat het meisje zich gillend uit de voeten maakte, haar kassalade open als een schatkist, waarna ik me met de platte rechterhand op het voorhoofd petste en besefte dat ze toch gelijk had gehad en ik inderdaad een briefje van twintig had gegeven, waarna ik achter haar aan rende om mijn ongelijk te bekennen, maar werd tegengehouden door omstanders.'

jaeggi om 22 augustus 2007 12:07