« geniaal | Main | file-sonnet »

28 augustus 2007

mode

Weet u wat een gepitte gulp is?
Niet? Geeft niks. Bij mij duurde het tot mijn negenendertigste verjaardag voor ik het wist. Mijn vriend Hugo, die op het levenspad altijd precies de tegenovergestelde afslag neemt als ik, duwde me bij binnenkomst een fles Louis XVIII cognac in handen en keek me misprijzend aan.
‘Nou ben je bijna veertig,’ zei hij. ‘En dan loop je er nog bij als de warmeworstenverkoper van de Hema. Wat heb jij toch met zakkige spijkerbroeken?’
‘Ze zitten comfortabel,’ zei ik.
Hij legde een arm om mijn schouder en trok me mee naar de spiegel.
‘Zie je een verschil?’ vroeg hij. ‘Eerlijk zeggen.’
Nu moet ik van tevoren zeggen dat ik al mijn hele leven een, hoe zal ik het noemen, onthechte houding ten opzichte van kleding heb gehad. Als het comfortabel zit en mijn genitaliën netjes afdekt ben ik eigenlijk al tevreden. Mensen beweren weleens dat wat je draagt een verlengstuk van je persoonlijkheid is, maar waarom zou je met je persoonlijkheid te koop lopen? Ik verberg die liever achter morsige gemakskleding. Maar wat ik op de avond van mijn negenendertigste verjardag in de spiegel zag sloeg dat zelfbeeld radicaal aan stukken. Hugo stond naast een gepensioneerde vuilnisman die op het punt stond uitgewezen te worden naar zijn moederland Jamaďca. Hugo zag eruit als de mannelijke versie van het Vrijheidsbeeld; naast hem stond een gesmolten gipsmodel van de Euromast.
‘Help,’ zei ik.
Die avond droeg ik voor het laatst een spijkerbroek met laaghangende kont (‘een broek vol yoghurt’, aldus Hugo). Toen ik mij verdiepte in de mannenmode werden mijn ogen geopend. Mijn wereld is veranderd sinds ik weet dat een hoge hoed oorspronkelijk een valhelm was, omdat vrijwel alle avondkleding is afgeleid van Engelse paardrijkleding uit de 18e eeuw. Behalve deze praktische kennis leverde mijn kennismaking met de mannenmode me ook enkele parels van filosofie op: ‘Een lied is moeilijk, want alles moet in drie minuten gezegd worden. Maar dassen zijn moeilijker, want alles moet in drie seconden gezegd worden’ (Luciano Donatelli).
Mode: ik had het altijd aangezien voor vermoeiende aanstellerij, maar het bleek een stelsel van etiquette, ongeschreven regels en hilarische historische kennis, waarbinnen je een bijzondere, subtiele vrijheid hebt. Vandaar mijn keuze voor de gepitte gulp: het is misschien minder makkelijk, met al die knopen, vooral als je haast hebt, maar dat is het hele idee erachter: een heer heeft nooit haast.
Aan de andere kant: de worstenverkoper bij de Hema heeft óók nooit haast.

jaeggi om 28 augustus 2007 10:18