« vrijheid | Main | ik ben gaaf »

23 mei 2007

ik stop met bloggen. nee, toch maar niet. ja, toch wel, hoewel, bij nader inzien, toch maar niet, wel, niet...

Elke dag worden er 120.000 nieuwe weblogs aangemaakt (bron: NRC Next). Als ik dat lees word ik acuut misselijk, niet tot kotsens toe misschien, maar zoals het voelt als je zo'n grote puntzak drop van de Etos in 1 ruk hebt opgegeten.

Je hoort mensen weleens beweren dat het toch maar goed is dat er prostitutie is, omdat er anders veel meer aanrandingen zouden zijn. Voor weblogs geldt hetzelfde: wie een weblog heeft valt verder niemand lastig met zijn geschrijf. Zelfs als een weblog door geen mens wordt gelezen (wat bij 95 % van de persoonlijke weblogs het geval is) wordt de behoefte om gehoord te worden toch bevredigd - een ideale situatie, zou je denken. Het spaart waarschijnlijk miljoenen aan therapie uit.
Behalve dat de meeste bloggers eigenlijk niet opgewassen zijn tegen de grote boze wereld die internet heet.
De huiselijke blogster Hanneke Groenteman schrok zich enkele dagen geleden een hoedje van de golf aan furieuze reacties op een van haar laatste posts. Ze kondigde direct aan te stoppen met bloggen. Direct daarop kwam ze terug op die beslissing: ze stopt toch niet, vanwege de 'vele lieve hartverwarmende oppeppende' reacties die ze binnenkreeg.
'Nu móet ik wel doorgaan,' aldus Groenteman, want zoveel mensen hadden haar herinnerd aan de 'eeuwig mooie zin van Van Randwijck: "Een volk dat voor tirannen zwicht...."
Tirannen?
Doelt de weblogster op de über-melige ventjes achter Geenstijl? Op de heetgebakerde LPF-ers die elke dag in trainingspak achter de computer kruipen om een vracht zweterige haatmail de wereld in te sturen? Doelt ze misschien op de giechelende pubers die graag vieze woorden achterlaten in chatboxen en op sites van bekende Nederlanders?
Tirannen?

Alles op het internet lijkt groter dan het is: een roddel wordt een scoop, een scheldpartij wordt een haatcampagne, en een beetje webloghouder noemt zich al snel schrijver of journalist. Maar de meeste weblogs zijn niet meer dan openbare dagboekjes en poezie-albums, kleine kioskjes waarin je het voorlaatste nieuws in beduimelde vorm kunt opslaan, en uitgebreide verslaggeving van levens waarin niets, niets, niets gebeurt.

jaeggi om 23 mei 2007 10:15