« citaat van de dag | Main | hemelvaart »

14 mei 2007

bed

Toen Odysseus na twintig jaar terugkeerde van zijn omzwervingen zei zijn vrouw: Ik heb het bed even in een andere kamer gezet. Odysseus riep verbijsterd: hoe kan dat? Ik heb dat bed eigenhandig uit de stronk van een levende olijfboom gehakt. Daarop viel zijn vrouw hem snikkend in de armen: nu wist ze zeker dat hij haar verloren gewaande echtgenoot was.
Helaas is niet iedereen in de gelegenheid zijn bed in een boom te bouwen. Er staan bouwvoorschriften in de weg, en praktische bezwaren – om niet te spreken van de huisvaders die nog geen krakkemikkige boomhut kunnen timmeren, laat staan een bed in de iep voor het huis waar je met een gerust hart in gaat liggen.
Toch is er iets te zeggen voor de huisvlijt van Odysseus. Een interieur waaraan de bewoners niets hebben bijgedragen is een doodse plek. Je komt weleens bij zulke mensen thuis. Hun keuken is vlekkeloos. Het ruikt er niet naar eten. In hun roestvrijstalen aanrechtblad kun je je wenkbrauwen epileren. Voortdurend ben je benauwd dat je glas náást het coastertje op hun smetteloze salontafel zal landen. Het gesprek gaat de hele avond over hun binnenhuisarchitect. Hij heet Edo en zit momenteel in Moskou, waar hij de inrichting van het mausoleum van Lenin gaat moderniseren.
Je hebt ook vrienden waar je bij binnenkomst steeds weer verrast opkijkt dat ze een nóg lelijker kleedje voor op hun oude sleetse slaapbank hebben weten te vinden. Overal waar je kijkt zijn schrootjes en zelfgetimmerde scheve fotolijstjes. De stoel waar je die avond doorheen zakt wordt door de heer des huizes met een paar forse stompen terug in model gemept. Na het eten neemt hij je mee naar het schuurtje. Glunderend knipt hij het licht aan. Daar staat een bed. In volle glorie. Ze slapen al vijf jaar op matrassen op de grond. Het werd tijd voor een echt bed. Hij heeft het zelf ontworpen, gezaagd, getimmerd. Je stelt je haar gezicht voor als ze het voor het eerst te zien krijgt, haar nieuwe, reusachtige echtelijke sponde. Je kijkt naar je vriend, die met diepe trots naar zijn zelfgemaakte bed kijkt. Natuurlijk vertel je hem niet dat zijn ontroerende zelfgemaakte bed met geen mogelijkheid door de schuurdeur past.

jaeggi om 14 mei 2007 00:46