« lichaam | Main | opdracht »

17 juli 2006

merel

Erg laat, gisteravond. Weer eens veel te veel gerookt.
Geslapen als een dode en om kwart over acht wakker, dus de dag begon met haast.
Te laat op school, gapend tot mijn kaken er pijn van deden. S. & O half in trance van het feestje gisteren - waarschijnlijk nog moeër dan ik, zij hebben de hele avond op het springkussen doorgebracht.
Het schoolplein afgefietst met een vaag spijtgevoel.
Toen ik de voordeur opendeed fladderde er een zwarte schicht vlak langs mijn hoofd. Een merel, binnengevlogen door de balkondeuren. Hij klapte tegen het raam met een klap die me in elkaar deed krimpen. Krabbelde op, vloog de keuken door (keuken leek ineens van poppenhuisformaat) en klapte tegen de balkondeuren.
'Ach vogel toch!' riep ik, maar daar schrok hij alleen nog maar meer van. Pas toen hij nog vijf keer tegen het glas was gevlogen bleef hij zitten, op de vensterbank, hijgend, snavel wijd open, één kraaloog boos en radeloos opengesperd, waardoor ik eerst niet bij hem in de buurt durfde komen.
Uit een grote stapel vuile was een laken gevist en dat over hem heen geworpen. In één keer raak: hij fladderde wel op maar te laat.
Voor het eerst sinds twintig jaar weer de onvoorstelbare lichtheid van een vogel kunnen voelen. Het is een dier, het is sterk, het worstelt tegen je handen, maar tegelijkertijd heb je het gevoel dat je een gat in de lucht vasthoudt - ik kan het even niet beter omschrijven, de lichtheid van een merel.
Buiten bleef hij even op mijn geopende handen in het laken zitten, vloog toen zonder enige inspanning een boom in en zat daar even hijgend bij te komen. Toen was hij weg. Ik zag hem niet eens gaan.
Ik sloot de deur. Kort moment van spijt dat ik hem niet even bewaard had om aan S & O te laten zien.
Daarna geluk.



jaeggi om 17 juli 2006 10:01