« zuur | Main | zoek de verschillen »

14 april 2006

oude wond

Voor een artikel herlas ik afgelopen week mijn lievelingsboek: Arthur, The Once And Future King van T.H. White, het verhaal van Arthur, Lancelot en Guinevere, mooiste en meest tragische liefdesgeschiedenis aller tijden.
Onderstaande scène heb ik al honderd keer herlezen: het is aan het einde van alles, de minnaars zijn oud, net als hun liefde. Het scheurde voor de zoveelste keer die oude wond open, de oude wond van de keer dat ik het voor het eerst las.

‘Lancelot had in de tuin een ladder gezien die lang genoeg was voor zijn doel – en hoewel zij geen afspraak hadden gemaakt, wachtte de koningin. Toen zij zijn verschrompelde gezicht voor het raam zag met de nieuwsgierige neus tegen de sterren, dacht zij niet dat het een waterspuwer of een demoon was. Zij bleef enkele hartslagen lang staan en voelde het onstuimige bloed naar haar hals opwellen en liep zachtjes naar het raam. Niemand weet wat zij tegen elkaar zeiden. Waarschijnlijk kwamen zij tot de slotrsom dat het onmogelijk was van Arthur te houden en hem tegelijkertijd te bedriegen.(-)Waarschijnlijk werden zij het er volledig over eens dat hun schuldige liefde als geëindigd moest worden beschouwd.
Later fluisterde Sir Lancelot: “Ik wou dat ik mocht binnenkomen.”
“Dat wou ik ook.”
“Zoudt u willen, madam, met heel uw hart, dat ik bij u was?”
“Waarlijk.”
Toen hij de laatste ijzeren tralie brak, sneed hij zich tot op het bot in de palm van zijn hand. Nog later verstomde het gefluister en heerste er stilte in de duisternis van het vertrek.’

jaeggi om 14 april 2006 12:48