« Onbewoond Eiland | Main | reve »

29 maart 2006

the zwoegende boezems ride again

Frans Pointl, schrijver van o.m. De kip die over de soep vloog, las vorige maand tijdens een bijeenkomst van voorleesgezelschap De Zwoegende Boezems (‘Beter gezelschap is er niet’), in café ’t Blaauwhooft op Bickerseiland, het onderstaande gedicht voor. Hij was zo goed het af te staan voor publicatie (en ik heb nu een gesigneerde Pointl in huis). Hij las dezelfde middag ook een hilarische Grunberg-persiflage voor, die halverwege op onnavolgbare wijze overging in een echte Pointl (seks met de hospita). Kortom: bij een optreden van de Zwoegende Boezems wordt u nooit teleurgesteld en altijd blij verrast (blij ver-ast, zou Frans Pointl zeggen).
En het goede nieuws is: het eerstvolgende optreden staat alweer gepland. Ditmaal op maandag 3 april in het Betty Asfalt Complex, om 20.30 uur (zaal open om 20.00 uur). Omdat er deze avond uitsluitend beroemde schrijvers en dichters optreden wordt er bij hoge uitzondering entreegeld gevraagd: 10 euro, oftewel tweejentwintigeneenhalve oude gulden. Maar dan heeft u ook iets: optredens van toekomstig Dichter des Vaderlands F. Starik, toekomstig LIBRIS-prijswinnaar Tommy Wieringa, toekomstig Bezige Bij-auteur Peter Müller, toekomstig Nobelprijs-jurylid Carel Helder, toekomstig hoofdrolspeler in de nieuwste Joop van den Ende-musical David Vos en toekomstig president van het Zwitserse kanton Sankt Gallen: Adriaan Jaeggi.
Maar nu eerst: Frans Pointl!

Het Albanese wonderkind

In Tirana heb ik hem horen spelen
het Albanese wonderkind
een lieftallige mongool
met een tong
waarop een glazenwasser jaloers zou zijn

een ziekelijke pianoleraar
had hem twee jaar gratis les gegeven
waarna zijn leerling hem overtrof
de leraar dacht: ik word dement

in Tirana heb ik hem horen spelen
dat Albanese wonderkind
uit het hoofd speelde hij
Skrjabins sonate nummer 2
daarna Chopins Scherzo nummer vier
en daarna de complete Kinderszenen
waarna hij vermoeid de toetsen aflikte

later zei de leraar:
hij kan alleen maar zo spelen
als hij een dag tevoren wordt afgeranseld
nu begreep ik ons verdriet in zijn spel
hadden de ouders hem geslagen?
in alle toonaarden ontkenden zij

toen ik vertrok
streek ik het wonderkind
over zijn zijdeachtig haar
en zonder slaag speelde hij
Vers la flamme van Skrjabin

voor ik het vergeet: hij speelde op een Hammerflügel
in 1839 gebouwd door Conrad Graf te Wenen
was alles op een Steinway & Sons
nog schitterender geweest?

Frans Pointl

jaeggi om 29 maart 2006 12:03