« De Finale | Main | the zwoegende boezems ride again »

27 maart 2006

Onbewoond Eiland

Waarom geef ik nooit eens zo'n leuk lijstje met favoriete platen of boeken op mijn weblog, was de klacht. Alle andere webloggers doen het! Lijstjes met favorieten zijn het meest gelezen op weblogs. Er zijn zelfs loggers die laten weten wat ze draaien op het moment dat ze aan het bloggen zijn! Het moment dat bloeddruk, hersenactiviteit en de vordering van de laatstgenoten maaltijd door het darmkanaal van de blogger op het web vermeld gaan worden kan niet ver meer af zijn.
Maar vooruit, ik ben niet ongevoelig voor smeekbedes. En nu we eindelijk weer een plaat kunnen draaien zonder daar een boek bij te hoeven lezen ben ik niet te beroerd. Hieronder de platen die ik mee zou nemen als ik naar een Onbewoond Eiland werd verbannen. De aanleiding was de gelijknamige rubriek in het Parool, die overigens hard aan modernisering toe is. De vraag moet natuurlijk worden: Welke nummers zet je op je Ipod als je door een Thaise rechtbank die je eerst heeft vrijgesproken tot levenslang in een stinkende overvolle Thaise cel wordt veroordeeld?

Hoe dan ook: dit zijn mijn lievelingsplaten. Vraag ernaar in de winkel!

J.S. Bach: 8 Pruisische Suites.
Een soort über-Bach, maar ze worden zelden gespeeld omdat ze zo streng en droog zijn, d’r kan geen lachje vanaf. Pure contrapuntische theorie, maar prachtig natuurlijk. Liefst gespeeld door Keith Jarret. Bij de versie van Pogorelich kun je niet op je stoel blijven zitten van de jeuk.

Ives plays Ives: All the wrong notes are right (pianosonates).
Dit zet ik op als alle andere muziek tekortschiet; vooral het stuk The Evening News, waarin hij twee legers, een fanfarekorps en een kudde kamelen op elkaar laat botsen. En allemaal met één hand gespeeld hè, want de andere bond hij achter zijn rug als hij ging spelen. Anders werd het te ingewikkeld.

Peter op de Schopstoel: Lieve Heertje Waarom Luistert Gij Nooit.
Arctic Monkeys, het zou wat. Iedereen loopt erachteraan omdat ze zogenaamd ‘independent’ zijn. Vergeet het maar, achter al die Indy-bandjes zitten allang weer grote platenmaatschappijen. Dan hoor ik honderd keer liever Peter op de Schopstoel, bandje uit de Peel, al weet ik dat laatste niet helemaal zeker, want ze doen niet aan PR en zo. Straffe jazzpunk, en verkopen ho maar. Dát is indy!

Guinness Book of Records Band: Trombone summit.
Natuurlijk moet één van mijn eigen platen mee naar het eiland. Een paar jaar geleden hadden we met een paar mensen het plan voor een wereldrecordband van alleen maar trombones die Ode an die freude speelden. Tja, waarom doe je zoiets? We kwamen tot tweeduizendvierhonderdzeventig trombones. Ik heb nog steeds een piep in mijn linkeroor. Het bleek niet genoeg voor een record, in Amerika hadden ze er al een keer vierduizend bijelkaar gehad. Toch een lekker plaatje geworden. Ruim tweeduizend van verkocht.

National Anthems (onbekend koor en orkest).
Het volkslied van 28 landen. Psychedelische muziek, zeker als je ze allemaal achter mekaar hoort. Ik loop al jaren met het idee een orkestje op te richten dat op verzoek elk volkslied speelt. Mijn favorieten: de Brabançonne (België), omdat ik dat vroeger met fanfare Oefening Baart Kunst altijd tijdens Dodenherdenking speelde, en het wanhopige Poolse volkslied, Mazurek Debrowskiego: Nóg is Polen niet verloren.

jaeggi om 27 maart 2006 12:44