« tweede druk (herhaling) | Main | De Finale »

24 maart 2006

kus

Kussen valt in dezelfde categorie als neuspeuteren, masturberen en computerprogrammeren: heerlijk om zelf te doen, maar volstrekt ongeschikt als schouwspel. Kijken naar andermans gezoen vind ik maar marginaal aantrekkelijker dan toekijken bij een liposuctie-operatie. Toch is het vrijwel onmogelijk een dag door te komen zonder met de binnenkant van andermans mond geconfronteerd te worden. Wie kent niet deze situatie: je zit in de trein, onderuitgezakt, met de diepe wens om de komende paar uur geen enkel intermenselijk contact te hebben, en dan gaat de coupédeur open. Een stelletje. Zij giechelt. Hij likt aan haar oor. Zij giechelt nog harder en kijkt intussen de coupé rond.
- Hier dan maar?
‘Hier’ is recht tegenover jou. Je norse blik noch je uitgestrekte benen hebben enig effect: zij schuift over de bank naar het raam met een soort vage vochtige blik in haar ogen die je snel je benen doet intrekken. Bij hem is het spermapeil inmiddels tot halverwege zijn oogbollen gestegen, dus hij merkt sowieso niets meer. Ze zitten nog niet of het kussen begint. Eerst schuchter, met gesloten monden, gespannen lippen die op elkaar botsen als de stootranden van botswagentjes, maar binnen een halve minuut gaan de monden open en zit je te kijken naar twee volstrekte vreemden die elkaar met kletsnatte biefstukjes te lijf gaan. Ik heb weleens iemand horen beweren dat de mens zich onderscheidt van de andere dieren doordat hij als enige gesteld is op privacy bij het paren, maar diegene heeft nog nooit in de nachttrein van Den Haag naar Amsterdam gezeten, zo rond half vier.
Nu hóef je natuurlijk niet met de trein te reizen. Maar zodra je de tv aanzet of naar de bioscoop vlucht beginnen ze wéér. Eerst moet je anderhalf uur wachten terwijl de heldin zich hardnekkig verzet tegen de avances van de mannelijke hoofdrolspeler (geheim agent, briljant jazmuzikant, gespierd aapmens) alvorens ze zich in de laatste minuten alsnog met opengesperde mond aan hem aanbiedt.
Zal ik u eens iets geks vertellen? Ik heb de afgelopen dertig jaar niet één keer meegemaakt dat een vrouw eerst tegenspartelde en daarna toegaf. Al gooide ik mijn volle vijfennegentig kilo in de strijd, het eindigde nooit met zoete overgave maar wel met een knie in mijn kruis. Maar goed, we hadden het over andermans kussen.
Het vreemde aan zo’n filmkus is dat je er volledig in op kunt gaan terwijl je weet dat er op dat intieme moment tenminste vijftien mensen en drie camera’s buiten beeld aanwezig waren, inclusief een manusje-van-alles dat stiekem de jam uit de donuts aan het zuigen is terwijl de rest bezig is met de belangrijkste scène van de film.
We weten ook dat de beste filmkussen meer met techniek te maken hebben dan met passie – of dacht u dat die ondersteboven hangende kus van Spiderman en Mary-Jane in Spiderman I echt lekker was? Natuurlijk niet. Het zag er alleen maar lekker uit, en dat is voor ons, arme smachtenden, genoeg. Want wij krijgen nooit zo’n kus, zo’n zachte, smeuïge, harde, natgeregende, riskante, naar meer smakende kus als Kirsten Dunst kreeg van Toby Macguire. Als wij een keer een gevaarlijke kus krijgen dan lijkt hij eerder op de klassieke gruwelkus zoals Jay McInnerney beschrijft in Story of mij Life: ‘Hij zet me klem tegen de deur en dan zit ik ineens vast aan dat afschuwelijke benige kleine mondje van hem, ik bedoel je kunt je mond openhalen aan de lippen van deze vent en dan heb ik het nog niet eens over zijn tong, een soort reptiel, het doet me denken aan een plaatje dat ik een keer zag in een blad, van die lampreien die zich vastzuigen aan zalmen en hun ingewanden eruit zuigen.’
Er zijn nu eenmaal veel te weinig mensen die goed kunnen kussen. Het lukt de meesten al niet eens een gewone begroetingskus tot een goed einde te brengen – twee keer? drie keer? – om nog maar te zwijgen van degenen die menen dat kussen een vorm van kunstbiljarten is, met een dozijn verplichte lebber-figuren. Kussen is een prachtige kunst, daarom kan ik er niet tegen als ik knoeiers aan het werk zie. Ik bedoel: vraag dan een vakman.

jaeggi om 24 maart 2006 23:08