« duizend meter sneeuw | Main | lounchen is het nieuwe chillen »
06 januari 2006
moeder
Er was iets vaag bekends aan de twee vrouwen die me op straat tegemoetkwamen, maar pas toen de oudste me om de hals viel herkende ik haar aan haar parfum: tante Lydia. Ze had ons altijd verboden haar tante te noemen.
'We zijn op weg naar een voorstelling,' zei Lydia opgewonden, 'van Martinbril. Die ken je toch ook wel? Met dat bruine gezicht?' Als bewijs haalde ze zijn verhalenbundel van onder haar rode wollen poncho. Ze bloosde erbij, alsof het om iets verrukkelijk clandes-tiens ging.
Haar dochter zei: 'Mam, doe in gódsnaam niet zo gestresst. Je lijkt wel een puber.'
Haar naam schoot me weer te binnen. Madeleine. Ze had lange armen gekregen en grote tanden, en ze had een forse peuter op de arm. Madeleine bood me kordaat een wang aan. Ik kuste haar en aaide de peuter over zijn slordige krulhaar. Hij fronste en kroop dichter tegen zijn moeder aan.
'Jij hebt kleine Job nog nooit gezien hè?' zei mijn tante. Ik moest het toegeven. Ik wist niet eens wie de vader was.
Madeleine zei zakelijk: 'Dat doet er ook niet meer toe, want Floris en ik zijn uit elkaar.'
Lydia legde een hand op mijn arm. 'Maar dat is helemaal niet erg, want ze heeft allang weer een ander.'
Ze wierp een blik vol liefde op haar dochter, die afwezig haar zoontje over zijn buik wreef. Ik herinnerde me een verhaal van mijn moeder, dat Madeleine vroeger met de ene Surinamer na de andere Marokkaan was thuisgekomen, en dat Lydia ze allemaal juichend had ingehaald. Geen enkele van die jongens had de maand gehaald.
'Een veel leukere,' zei Lydia. 'Hij heet Joost, hij is advocaat, en als de scheiding met Floris er straks door is...'
Madeleine porde haar in de zij met een voet van de kleine Job. 'Ma-ham! Hoe vaak moet ik het nou uitleggen? Ik logeer nu nog even bij Joost, maar over twee weken gaan ik en Niels samenwonen.'
'Ja, ja, zo was het,' zei mijn tante. 'Joost is alweer twee maanden geleden.' Even was ze de kluts kwijt. Ze haalde diep adem en zei toen: 'Maar hoe gaat het nu eigenlijk met jou?'
Ik had een minder enerverend verhaal: nog steeds dezelfde vriendin, hetzelfde adres en hetzelfde werk.
Lydia sloeg verrukt haar handen ineen. 'Had ik dát al verteld? Madeleine is haar eigen winkel begonnen. Tweedehands kinderkleren, zo enig. Je moet een keertje-...'
Madeleine gaf mij een ze-weet-nou-een-maal-niet-beter-blik. 'Couture, mam. Kinder-couture, en het is een stocks-outlet. Geen tweedehandswinkel.'
Beide vrouwen zwegen. Lydia glimlachte, naar niemand in het bijzonder. Ik bewonderde de volharding waarmee ze haar dochter probeerde bij te benen, maar het was duidelijk dat die met grote snelheid uit het gezicht aan het verdwijnen was. Binnenkort zou Madeleine besluiten dat het tijd werd voor weer iets geheel nieuws in haar leven, en dan zou het einde betekenen voor Niels, of voor de stocks-outlet, of voor haar moeder.
Lydia keek op haar horloge. 'O god, we moeten gaan. Straks missen we Martinbril.'
Ik kreeg een lading kussen mee voor thuis.
Madeleine liep weg met lange passen. De kleine Job hing als een nukkige stola over haar schouder. Mijn tante draafde buiten adem achter haar aan, met een verwonderde uitdrukking op haar gezicht, niet begrijpend waarom de afstand alleen maar groter werd naarmate ze harder rende.
jaeggi om 06 januari 2006 10:52