« moeder | Main | vangst van de dag (11) »
08 januari 2006
lounchen is het nieuwe chillen
Om een uur of twaalf vanochtend, ik kwam net onder de douche vandaan, ging de deurbel. Ik liep naar de intercom en riep: ‘Hallo?’
‘Dit is de arrestatie-eenheid van de politie Amsterdam. Wij hebben een tip dat zich een groep moslim-fundamentalisten bij u schuilhoudt. Wij gaan nu uw deur intrappen.’
‘Hallo Hugo,’ zei ik. ‘Kom boven.’
‘Nee,’ zei hij. ‘Kom jij maar naar beneden. We gaan lounchen.’
‘Lounchen?’ vroeg ik, toen ik beneden stond met mijn regenjas over mijn arm.
‘Ja, lounchen. Laten we even naar Onassis gaan. Ik heb net een presentatie van drie uur achter de rug, ik heb even behoefte aan een hersenloze omgeving.’
Er was nog een tafeltje vrij op het overdekte terras, recht onder de warmteblazers die de temperatuur dragelijk hielden. Rechts van ons zat een afgetrainde zakenjongen met een notebook en een broodje mozzarella voor zijn neus, en aan de andere kant twee Amsterdamse schonen die glimlachten naar Hugo, die deed of hij het niet zag. Hij bestelde een dubbele espresso en een verse jus. Ik bestelde cappuccino en jus.
‘Wilt u ook iets eten?’ vroeg het meisje.
‘Ja straks misschien, schat,’ zei Hugo. ‘Als we je nodig hebben ben je de eerste die het hoort.’ Haar glimlach hield moeiteloos stand, zoals de grijns van de Joker in Batman.
‘Dus wat is lounchen?’ vroeg ik. Hugo had zijn maat 47 handgemaakte Lattanzi’s inmiddels breeduit op een andere stoel geparkeerd en zakte onderuit. Zijn gezicht betrok.
‘Kutmeubilair. Hoe kan een mens in godsnaam fatsoenlijk lounchen op die spijkerbedden.’
‘Hugo,’ zei ik, ‘ik hou het niet meer. Wat is lounchen?’
Hij gromde en maakte een zwaai met zijn lange been, waarbij hij bijna de laptop van het tafeltje naast hem veegde. De eigenaar liet zijn ciabatta in zijn schoot vallen.
‘Sorry pik.’ Hij maakte nog een paar wrikkende bewegingen, tot de rugleuning van de stoel knakte en twintig graden verder naar achteren boog. Hugo gromde tevreden en legde zijn schoenen weer op de andere stoel.
‘Da’s beter. Lounchen, tja. Is iets nieuws. Kruising tussen lunchen en loungen. Ouderwets en hip tegelijk. Sjiek en shabby. Come as you are, Be as you be.. Helemaal da bomb in Amerika. Er zijn clubs in New York waar je alleen maar kunt lounchen. Tot diep in de nacht.’
‘Lunchen tot diep in de nacht?’
‘Dat is het idee. Schijt aan. Aan autoriteit, aan de overheid, en vooral aan vaste eettijden. Als jij om half vier ‘s nachts een omelet van kwarteleitjes met gestoomde forel wilt en bos-aardbeitjes toe, dan is dat helemal jouw eigen zaak. Niemand die daar ene flikker over te zeggen heeft. Ultimate freedom.’
‘Maar wat is dan het verschil met loungen?’
Hij trok zichzelf overeind aan de schouder van de man naast hem, boog zich naar me toe en klopte met zijn knokkels op mijn voorhoofd. Daarna zakte hij weer onderuit.
‘Het licht brandt maar er is niemand thuis. Jij zou een goed idee nog niet herkennen als het met gespreide benen op je gezicht ging zitten, ouwe rups. Natúúrlijk is het niks nieuws. Er komt nooit meer iets nieuws. Alles is geweest. Alles is gedaan. Dat moet je dus uitbuiten. Mode, muziek, lifestyle, design: je hóeft niks nieuws meer te verzinnen. Het enige dat je hoeft te doen is het een met het ander mixen, en binnen twee maanden is lounchen heftig kicken lauw vet flex chill relax master da bomb cool tif bruut wreed.’
Ik zei: ‘Ik voel me nog niet zo erg tif bruut wreed. Ik heb het koud.’
‘Dan gaan we naar binnen,’ zei Hugo. ‘Geniet van die vrijheid die je hebt.’
Binnen was het gezellig. Er brandde zelfs een nep-haardvuur. We dronken koffie in diepe fauteuils met onze voeten bij de haard en daarna koffie met iets erbij en een uur of drie later sukkelden we zachtjes tegen elkaar aan in slaap tot de serveerster ons wekte. Volgens mij kan het wel iets worden, die nieuwe trend, dat lounchen. Tif. Bruut. Wreed.
jaeggi om 08 januari 2006 15:18