« mededeling van de directie | Main | goedemorgen teleurgestelde Volkskrant Magazine-lezers »
15 december 2005
met alles medelijden
Nederland kent voetbalsupporters, disc-jockeys en Andries Knevel, maar het heeft ook zijn goede kanten. Zoals mevrouw Goudsmit-Balk, de oprichter van Stichting De Holle Kies, die zich het lot aantrekt van minderbedeelden. De Holle Kies is gevestigd in een oud herenhuis aan de rand van Den Haag. Wij melden ons bij de voordeur en worden binnengelaten samen met een schriele man die drie versleten bontmantels over elkaar draagt. Pas na lang aandringen wil hij zijn winkelwagentje vol vuilniszakken buiten laten staan.
Mevrouw Goudsmit draagt een handtas en een parelcollier ter dikte van een kinderpols. ‘Leuk dat jullie er zijn,’ zegt ze. ‘Eerst maar even koffie.’ Mevrouw Goudsmit heeft een harde, bekakte stem maar ook iets moederlijks. In een grote kamer waar vrijwilligers in de weer zijn met grote gamellen soep en koffie krijgen wij een plastic bekertje gloeiende koffie. Als wij na een paar minuten krachtig blazen het eerste slokje nemen staat mevrouw Goudsmit op. ‘Zo, daar knapt een mens van op. Tijd voor de rondleiding.’
In de gang zit een groepje bejaarden te kaarten. Ze zien er niet ontevredener uit dan de bejaarden die wij kennen. Wel dragen drie kale mannen in het gezelschap een pruik, die ze slecht staat. ‘Overgebleven van de tsunami-campagne,’ verklaart mevrouw Goudsmit. ‘In Thailand zat niemand te wachten op die pruiken, dus hebben wij ze gekregen.’
Wij betreden een lange gang, met overvolle kamers links en rechts. Wij zien mensen bezig met het optuigen van plastic kerstbomen. Kinderen plakken elkaar wattenbaarden aan. Vooral de bruine kinderen staat het goed. Mevrouw Goudsmit zegt: ‘Bijstandsmoeders.’ Bij volgende kamers: ‘Pensioenbreuk.’ ‘TCA-taxichauffeurs met een vergunning van drie ton die niks meer waard is.’
Wij informeren hoe zij tot dit werk gekomen is.
‘Het zat er al vroeg in. Ik haalde alles van de straat wat hulpbehoevend leek en gaf het onderdak in ons tuinhuis. Mijn ouders werden er wanhopig van.’ Ze haalt haar kasjmier schouders op. ‘Ik heb nu eenmaal met alles medelijden.’
jaeggi om 15 december 2005 02:39