« november 2005 | Main | januari 2006 »

30 december 2005

Jaeggi’s Jaaroverzicht III

Op de valreep van 2006 mijn laatste nieuws: vanochtend staat mijn laatste stukje in de Volkskrant. Vanaf 2006 schrijf ik niet meer wekelijks voor de Volkskeuken. De krant en ik konden het niet eens worden over de betaling (lees: ze betaalden idioot weinig).
Wel heb ik met veel plezier de afgelopen drie dagen op verzoek van de krant een 'jaaroverzicht' geschreven. Hieronder de laatste aflevering.
Heb een goede jaarwisseling (op tijd bukken!) en tot straks, in 2006.


Pimp my Nederland
Of u het nou leuk vindt of niet, Medy van der Laan heeft groot gelijk. Het gaat zo niet langer. Als we niet oppassen worden we het lachertje van Europa, met onze ouderwetse musea en ons antieke omroepbestelletje. Gelukkig zijn een aantal mensen samen met Medy afgelopen jaar voortvarend bezig geweest met het pimpen van Nederland. Zo zal het door Marco van Basten gepimpte Nederlands Elftal ongetwijfeld hoge ogen gooien op het WK in Duitsland, onder het motto ‘deze bondscoach bukt voor niemand’.
Minister Hoogervorst pimpte eigenhandig de Tweede Kamer. Dankzij zijn goede voorbeeld zullen de kamerfracties elkaar in 2006 ruimhartig de vinger geven. Ik zie met verwachting uit naar het moment dat kamerlid Halsema en kamerlid Van Baalen elkaar zullen uitmaken voor kankerlijer en gratenkut.
En de spelling is gepimpt! Bijna vergeten. Gratekut dus, niet gratenkut. U merkt, ik doe niet mee aan het protest tegen de nieuwe spelling van de Volkskrant; gratekut is zoveel mooier dan gratenkut.
Maar we zijn er nog niet: er valt nog heel wat te pimpen in Nederland. Het kan nog vlotter, spontaner, glimmender! Geert Wilders moet naar dezelfde kapper als premier Balkenende en Samir A. moet naar Hans Anders, want dat ziekenfondsbrilletje kan echt niet meer. En de supermarkten zijn nog steeds veel te duur, en er liggen veel te veel artikelen. Meneer Heijn, Meneer Konmar: een zak paprikachips voor een kwartje en een krat bier voor een euro, dat is alles wat wij nodig hebben.
Ik kan me oprecht verheugen op het gepimpte Nederland van 2006. Wat zullen we een plezier hebben in de achtbaan in het Rijksmuseum! Wat zullen we schateren, samen met Joling & Gordon, om… eh, nou, om niks gewoon. Het wordt een heerlijk jaar, 2006, als u tenminste de juiste voorzorgen hebt genomen. Hebt u uw zorgverzekering al gepimpt?

Posted by jaeggi at 05:06 am

29 december 2005

Jaeggi's Jaaroverzicht II

Ergens in Irak ligt Donald Rumsfeld op een veldbed. Het is de dag na Kerst en het verschil met vorig jaar had niet groter kunnen zijn. Toen had hij van de kerstman een gloednieuwe handtekeningenmachine gekregen, voor het ondertekenen van condoleancebrieven aan de nabestaanden van gesneuvelde militairen in Irak. Geweldige machine. Deed veertig brieven per minuut. Maar nu ligt hij te woelen op een harde brits en zijn uniform ruikt naar kalkoen. Hij heeft de hele avond in de militaire veldkeuken eten staan opscheppen, omdat zijn PR-adviseurs dat bedacht hadden. Hij had gevraagd: is tien minuten niet genoeg voor de pers? Maar zijn adviseurs hadden het fiasco van vorig jaar – president Bush die een kartonnen toneel-kalkoen serveerde aan de dappere soldaten – nog vers in het geheugen. Daar trapt het publiek niet meer in, minister. Als uitlekt dat u maar tien minuten achter de aardappelpuree hebt gestaan kunnen we het schudden bij de volgende tussentijdse verkiezingen. Het gaat toch al niet geweldig met het imago van het Witte Huis. Elke kalkoenbout die u opschept betekent een extra conservatieve senator, denkt u daar maar aan.
Duizenden kilometers daarvandaan ligt prinses Maxima in haar king-size bed. Ook zij woelt. Sinds ze teruggekeerd is van haar werkbezoek aan Brazilië heeft ze last van hardnekkige jeuk. Vervloekt Paulo Edsan Heindrich en zijn vissershutje vol vlooien. En vervloekt de RVD, die dat bezoek bedacht had. Waarom kon ze niet buiten die hut met die ouwe visser op de foto?
Enkele kamers verderop woelt de koningin. De dramatisch gedaalde kijkcijfers voor de kersttoespraak laten haar niet los. Vierhonderdduizend kijkers minder dan vorig jaar: wat is er fout gegaan? Was het de jurk? Het bloemstuk? De boodschap? Moet ik die meneer of mevrouw De Mol niet eens bellen? Die hebben er verstand van
Slechts enkele villawijken zuidelijk ligt de grote baas van Talpa tussen de satijnen lakens. Hij slaapt als een baby. Het komt heus wel goed met die kijkcijfers.

Posted by jaeggi at 12:07 pm

28 december 2005

Jaeggi’s Jaaroverzicht (I)

De meeste stemmen golden, dit jaar. En dan niet bij de presidentsverkiezingen of verkiezingen voor de volgende Olympische stad, maar allerhande pseudo-verkiezingen: tv-hunk van het jaar, website van het jaar, secretaresse van het jaar. Je moest in 2005 je uiterste best doen om niet het een of ander Van het Jaar te worden. Als je niet Nederlander van het Jaar werd kon je altijd nog Persoon van het Jaar worden (al zou je dan geduchte concurrentie hebben van Elvis en Priscilla Presley), of Minst Aanstootgevende Politicus van het Jaar.
Bij al deze moderne verkiezingen heb je als deelnemer geen recht van spreken. Als het publiek je bovenaan de lijst Dreuzel van het Jaar zet is daar geen enkele invloed op uit te oefenen. En als het publiek je laat vallen kun je daar ook niets aan doen. Populariteit en persoon zijn geheel van elkaar losgekoppeld. Dat komt ook omdat het principe one man one vote inmiddels achterhaald is. De Publieksprijs voor het boek van het jaar werd gekaapt door een religieuze factie, en de verkiezingen voor Nederlander van het jaar, u las het hier, door een weblog. Het is een populair spelletje geworden: krijg een paar honderd mensen zo gek op een aangewezen plaats te klikken en voilá: je wint de verkiezingen. Volgend jaar bij de gemeenteraadsverkiezingen geef ik Kabouter Plop een goede kans burgemeester van Amsterdam te worden.
Overigens zijn ook enkele pseudo-verkiezingen onderbelicht gebleven. Zo werden Manfred Schüter uit West-Berlijn, Thorsten Holmgren uit Zweden en Francois Chapois uit Montreal vorige week gekozen tot Toerist van het Jaar. Nog geen vierentwintig uur na de tsunami spreidden zij de handdoeken uit op het strand van Phuket, aldus eigenhandig de toeristenstroom naar het rampgebied weer op gang brengend. En als School van het Jaar stond de Iederwijs-school fier bovenaan elke telling. Alleen de einduitslag kan even op zich laten wachten, want de juryleden vergaderen alleen als ze daar zin in hebben.

(Morgen o.m.: verkiezing Parkeergarage van het Jaar & Joegoslaaf van het jaar)

Posted by jaeggi at 09:13 am

27 december 2005

27 december


ik eet chips voor zolang als de thee nodig heeft om te trekken

als ik teveel chips eet heb ik bittere thee

zo leef ik nu alweer
een tijdje

Posted by jaeggi at 11:33 am

25 december 2005

kerstwens

Een heel fuist kerstfeest allemaal!

AJ

Posted by jaeggi at 05:58 pm

Vijfde Kerstdag (herh.)

- …en nog een pond prei alstublieft. Dan ben ik er geloof ik.
- En een pondje prei. Dat wordt dan… dertien vijfenzeventig. O nee, dertien vijfennegentig. Zou ik bijna de winst vergeten. Hahahahaha!
- Hahaha. Alstublieft.
- Dankuwel. Gaat u het met de familie vieren?
- Eh… Nou, eerste kerstdag komen mijn ouders, en we zijn uitgenodigd bij mijn schoonouders op de tweede…
- Wat een ópgave kan dat zijn hè, zo die kerstdagen met je familie.
- Nou, eerlijk gezegd vind ik het wel leuk mijn vader weer eens te zien. Die wordt er natuurlijk ook niet jonger op…
- Én maar mopperen natuurlijk, want dat heb je met die ouwe mensen. Nee, ik ben altijd blij als het weer voorbij is. Er is nooit wat goed of het deugt niet.
- En na het eten een lekkere wandeling op de hei. De Wouwse Plantage, kent u dat?
- En dan het wéér! O, vreselijk, ik blijf het liefst de hele dag bij de kachel.
- Lekker even een frisse neus halen, dan voel je je ook niet zo volgepropt…
- Ik denk elk jaar weer ik dóe het niet meer, ze kunnen allemaal het dak op, maar ja dan sta je toch weer in die keuken met je hazenpeper en je zallem…
- Wat zegt u?
- Zallem. Dat eten wij altijd vooraf, zallem. Op toost.
- O, zalm!
- Ja, dat zeg ik toch? Ik zie het gezicht al van mijn zwager als ik een keer de zallem zou vergeten. Ik zweer het u, die verstouwt een pond zallem op een avond.
- Tjonge. Nou, ik ga maar weer eens, ik moet ook nog naar de bakker.
- En daarna een soepje. Maar dat maak ik niet zelf. Ik zal daar gek zijn. Ik haal het kantenklaar bij de slager. Niet dan?
- Nog een kerststol kopen…
- Met spijs. Dat nemen wij pas achteraf. Bij de koffie. We hebben het ook wel eens gegeven bij de koffie als de mensen binnenkomen, maar dan heb je geen trek meer tegen dat de gans op tafel komt. En na de koffie heb je toch al snel je borrel en je nootjes en je blokje kaas en je worst… Heb u dat trouwens gelezen? In Engeland kan je voor je kerstdiner een kalkoen kopen die is gevuld met een kip en die is weer gevuld met een eend. Dat is toch walgelijk? Dat zijn toch geen mensen meer? En het was ook nog hartstikke duur.
- Had ik u nou al betaald of niet?
- Ja hoor, dat is in orde hoor. Ja, als je nog een keer wil betalen mag het hoor, we kunnen het best gebruiken in deze tijden. Niet dan? Hahahaha!
- Hahahaha!
- En Derde Kerstdag zijn we gesloten, dat wist u toch?
- Nee, goed dat u het zegt. Derde Kerstdag, ik zal het onthouden.
- En Vierde Kerstdag gaan we pas om 1 uur open.
- Om 1 uur. In orde.
- En Vijfde Kerstdag alleen ’s ochtends.
- Prima.
- Want wij willen ook weleens uitslapen.
- Tuurlijk.
- En de dag voor Oud en Nieuw sluiten we anderhalf uur eerder. Maar da’s logisch.
- Precies.
- Moet ik het niet even opschrijven?
- Nee hoor, dat onthou ik wel. Komt allemaal hier terecht (tikt met een prei tegen voorhoofd. Stukje aarde van de prei blijft ongezien aan neusvleugel hangen)
- Nou, knap hoor, met al die drukte. Mijn hoofd loopt om. Zeg, wil je een sinaasappeltje mee voor de kleine?
- Ach nee, dat is…
- Is goed voor de vitaminen. Zeker in deze tijd. Heb je nog een hand vrij? Wacht, doe je mond even open. Zo, die zit. Heb je nou alles?
- Mmmmm-mmm.
- Mooi zo. Zeg, héle fijne dagen en rij voorzichtig.
- Hmm-mfff.
- Wie van de dames en heren mag ik dan helpen?


Posted by jaeggi at 04:33 pm

23 december 2005

oproep

De laatste drie dagen van het jaar zal ik voor de Volkskrant een overdenking schrijven, onder de titel 'Jaeggi ruimt op'.
Zijn er dingen die absoluut nog even gezegd moeten worden voor het jaar ten einde is?
Mail ze naar oudejaar@jaeggi.nl. Wie weet vind ik ze ook het noemen waard.


Posted by jaeggi at 11:21 am

22 december 2005

christmas blues (+ recept)

Christmas spirit’s all around me
But I just don’t feel a thing
I’m afraid Santa won’t be coming
Cause what I want most he can’t bring

Tot de gruwelijke misstanden rond Kerstmis behoren ook elk jaar weer de platen met kerstrepertoire van René Froger, Jason Donovan, Mariah Carey, André Hazes, Whitney Houston en Andrea Bocelli. Geen artiest zo groot of hij of zij heeft een of meer aanrandingen van kerstnummers op zijn geweten.
De eerste grote kersthit was Bing Crosby’s White Christmas, uitgebracht in augustus 1942. Het waren de donkerste dagen van de Tweede Wereldoorlog en het publiek hunkerde naar vrede en betere tijden. Het weemoedige liedje over ‘the ones we used to know’ werd de best-verkopende kerstplaat aller tijden, en dat is het nog steeds. Helaas werden ook andere artiesten aangemoedigd door dit succes. Zelfs grote zangers als Nat King Cole en Elvis Presley hebben zich laten verleiden tot het maken van platen die nu tot het vaste repertoire behoren in Satan’s privé-disco.
Natuurlijk zit tussen al die mierzoete rotzooi af en toe wel een aardig liedje. Zoals Christmas Spirits, een kersthitje uit 1949, gezongen door rhythm & blues-zangeres Julia Lee. Zij werd vooral bekend door haar schuine repertoire ( een van haar eerste hits was het nummer King Size Papa), maar ze kon een schitterende blues zingen, zoals dit nummer, over een meisje dat eenzaam op haar kamer zit te wachten op de kerstman.
Merry Christmas to all,
A happy New Year
It’s all just a joke
When your man isn’t near

Het is een schrale troost te weten dat je niet de enige bent, maar wie veroordeeld is tot een eenzame kerst kan elke vorm van medeleven gebruiken. Daarom eindigt Lee met een gezellige knipoog:
Santa Santa Santa
You’re all through work on Christmas Day
I could just go for your long… whiskers…
You might drop by and plan to stay

Een aardig idee, de kerstman in je bed. Helaas niet voor iedereen weggelegd. Daarom een recept voor iedereen die een eenzame kerst viert.
Fruit sjalot, champignons en peterselie tien minuten op middelhoog vuur. Haal de pan van het vuur. Meng in een kom broodkruim, kaas, munt, peper en zout. Voeg dit bij het champignonmengsel en meng goed. Bestrijk een ovenschaaltje met olijfolie. Leg een makreelfilet erin. Bestrijk die met het champignonmengsel. Leg de andere filet erbovenop. Steek hem rondom vast met cocktailprikkers. Herhaal dit met een eventuele tweede makreel.
Bedruppel de filets met olijfolie en citroensap en bak ze ongeveer 15 minuten in een hete oven. Zet de oven lager en laat de vis zacht bakken tot hij gaar is. Nog een drupje lekkere olijfolie erover. Misschien peper. Zout hoeft niet, een stevige huilbui boven de ovenschaal is genoeg. Steek een kaarsje aan. Eet de makreel op terwijl u naar de tv kijkt, waar een show wordt uitgezonden met hoogtepunten uit het kerstrepertoire van de afgelopen twee eeuwen. O, en maak u geen zorgen dat u na de maaltijd misschien naar makreel stinkt: er komt toch niemand langs.


IngredientenSgrombro ripieno (gevulde makreel, 1 pers.)
1 of 2 verse makrelen, gefileerd
1 sjalotje, gesnipperd
1 kopje broodkruim of paneermeel
2 theelepels gersapte kaas (Pecorino of Romano)
1 ons champignons, fijngehakt
1 el. peterselie, fijngehakt
1 el. verse munt, fijngehakt
1 citroen
olijfolie


Posted by jaeggi at 03:48 pm

21 december 2005

tromboneliefde

Zo, dat is af.
Op 16 februari 2006 verschijnt Tromboneliefde, het zeer persoonlijke verslag van mijn muzikale carrière tot nu toe. Hieronder alvast een voorpublicatie.
NB U kunt de feestelijke presentatie van Tromboneliefde bijwonen. Later meer hierover, op dit weblog.

Om aan mijn muzikale carrière te beginnen moest ik vanaf mijn twaalfde jaar drie kwartier met tegenwind over een Brabantse dijk fietsen (voor toekomstige pelgrims: van Willemstad via Helwijk en Oudemolen naar Fijnaart), drie kwartier lang uitgefoeterd worden door een rood aangelopen blokfluitleraar omdat ik mijn etudes niet kende, en daarna drie kwartier terugfietsen. Met tegenwind, natuurlijk.
Het is mogelijk dat er ook dagen waren dat ik zingend over de dijk racete, wind in de rug, blokfluit brandend in mijn rugzak, hongerig naar de muziek die ik zou gaan spelen, maar ik geloof van niet. Die eerste lessen waren een barre verplichting. Een straf, en de enige reden die ik er achteraf voor kan aanvoeren is dat ik een kind was, en kinderen doen wat hun ouders zeggen, net zoals ouders doen wat andere ouders zeggen (‘Zit jullie Xander nog steeds niet op fagotles?’).
Geen kind zal ooit uit zichzelf om een blokfluit vragen (ik reken kinderen uit Amsterdam-Zuid even niet mee). Drumstellen, ja. Elektrische gitaren, saxofoons, trompetten, contrabassen (in die volgorde). In een enkel ernstig geval een hobo of fagot. Maar blokfluit, nee. Kinderen weten intuïtief dat je je verre moet houden van de blokfluit, wil je niet eindigen als serveerster in een restaurant waar de dagschotel viervijftig kost en de boxen de hele dag André Rieu uitkotsen.
Het kan niet anders of ergens in dit land is in het geheim een machtige blokfluitlobby aan het werk, anders kan ik het niet verklaren: vijf pre-pubers op een rijtje met een stuk hout in hun mond, druk bezig met het verminken van de canon van Pachelbel.
Waarom vinden ouders het zo belangrijk dat hun kind muzikaal is? Zijn er geen urgentere vaardigheden die een jong kind moet leren? Ik ken geen kinderen die op jonge leeftijd geleerd wordt hoe je een eenvoudige maaltijd moet bereiden, terwijl het in momenten van nood toch veel nuttiger is te weten hoe je een aardappel kookt dan hoe je een flageolet op de gitaar speelt.
Wijlen mijn Duitse oom, Albert Mangelsdorff, zei altijd: ‘Der Onkel mit den Schinken ist mir willkommener als die Tante die Klavier spielt.’ Duitsers hebben veel verstand van blazen.


Posted by jaeggi at 03:49 pm

20 december 2005

dienstmededeling

ben even een boek aan het afmaken. donderdag terug.

A

Posted by jaeggi at 12:11 am

17 december 2005

nieuwe, tot nog toe onbekende uitdrukking gevonden

'Ja, maar dat is natuurlijk wel even een heel ander broodje vis.'


(Vindplaats: Amsterdam, omgeving Rozengracht, 15-12-'05)


Posted by jaeggi at 08:19 pm

goedemorgen teleurgestelde Volkskrant Magazine-lezers

(Hierbij uw column van de week)

Het was een prachtige zonnige herfstdag. Op de gracht waar ik fietste was precies plaats voor mij en de grote donkerblauwe BMW die naast mij reed. Dat wil zeggen, tot hij van de rechte lijn afweek en mij geleidelijk steeds verder opzij drukte. Ik riep een waarschuwing. De BMW bleef doordrukken. Ik keek opzij en zag dat de bestuurder met één hand aan het stuur en de andere aan zijn oor, druk in gesprek was. Ik slaakte een tweede kreet, maar hij hoorde mij niet. De geheel in bont verpakte vrouw naast hem keek strak voor zich uit, alsof ze het wel gewend was dat er naar haar geschreeuwd werd. Het was duidelijk dat er ingegrepen moest worden. Allereerst redde ik mijzelf met een atletische sprong naar de stoep, die door voorbijgangers werd beloond met spontaan applaus. De BMW sukkelde intussen rustig verder over de gracht. ‘Dat gaat zo maar niet, schurk,’ siste ik. Ik sprong op mijn fiets en zette de achtervolging in. Toen ik de BMW had ingehaald zwenkte ik de stoep op, schoot langs zijn voorbumper de straat weer op, gooide mijn fiets in de slip en remde dwars voor zijn wielen. Hij stopte op een paar centimeter van mijn kettingkast. De bestuurder, een vlezige jonge man met een gouden brilmontuur, keek met een verveelde blik naar het obstakel, terwijl hij zijn telefoongesprek afmaakte. De vrouw rommelde intussen in haar schoot, haalde een sigaret tevoorschijn en stak die tussen haar volle lippen. De bestuurder klapte zijn mobiel dicht, opende langzaam zijn portier, hees zich naar buiten, legde één arm op het dak en de andere op het portier en zei: ‘Ja, wat mot je nou.’
‘Wat ik moet, vriend? Ik moet niets! Gij moet uitkijken, dát moet ge. Zoeven terug sneed gij mijn pad af! Denkt ge dat ge alleen op de wereld zijt, ongedierte? Als gij u in de stad beweegt moet gij uit uws doppen kijken, en niet ondertussen met uwen mobiele kunstpik in uwes oor zitten wroeten.’
De vrouw schoot in de lach. De bestuurder wierp een getergde blik naar binnen, maar ze deed of ze hem niet zag. In plaats daarvan draaide ze haar raampje open en blies een strakke rookpluim in de tintelende winterlucht.
‘Oké, jij je zin,’ zei hij. ‘Haal nou die fiets maar weg, dan kan ik doorrije.’
Hij maakte aanstalten weer achter het stuur te gaan zitten. Met mijn fiets aan de hand liep ik naar de kant van de auto waar de vrouw zat. Ze had lichte groene ogen, die me vrijpostig opnamen. Ik zei: ‘En u, jongedame, zou uw partner erop moeten wijzen dat handsfree bellen tegenwoordig verplicht is. Is het niet eenieders verantwoordelijkheid zorg te dragen voor de veiligheid van zijn medemens?’
Haar ogen schoten vol tranen. De man zat weer achter het stuur, maar voor hij kon starten had de vrouw haar portier geopend en was uitgestapt. Zij bukte zich en zei eenvoudig: ‘Vaarwel Willem. Ik ga van je weg. Je bent een patser en een proleet. Het ga je goed.’
Daarna liet ze zich elegant neer op mijn bagagedrager en sloeg haar bonten armen om mij heen. Licht slingerend reden wij de zonsondergang tegemoet, nagestaarde door de bewonderende blikken der gewone mensen.


Posted by jaeggi at 12:53 am

15 december 2005

met alles medelijden

Nederland kent voetbalsupporters, disc-jockeys en Andries Knevel, maar het heeft ook zijn goede kanten. Zoals mevrouw Goudsmit-Balk, de oprichter van Stichting De Holle Kies, die zich het lot aantrekt van minderbedeelden. De Holle Kies is gevestigd in een oud herenhuis aan de rand van Den Haag. Wij melden ons bij de voordeur en worden binnengelaten samen met een schriele man die drie versleten bontmantels over elkaar draagt. Pas na lang aandringen wil hij zijn winkelwagentje vol vuilniszakken buiten laten staan.
Mevrouw Goudsmit draagt een handtas en een parelcollier ter dikte van een kinderpols. ‘Leuk dat jullie er zijn,’ zegt ze. ‘Eerst maar even koffie.’ Mevrouw Goudsmit heeft een harde, bekakte stem maar ook iets moederlijks. In een grote kamer waar vrijwilligers in de weer zijn met grote gamellen soep en koffie krijgen wij een plastic bekertje gloeiende koffie. Als wij na een paar minuten krachtig blazen het eerste slokje nemen staat mevrouw Goudsmit op. ‘Zo, daar knapt een mens van op. Tijd voor de rondleiding.’
In de gang zit een groepje bejaarden te kaarten. Ze zien er niet ontevredener uit dan de bejaarden die wij kennen. Wel dragen drie kale mannen in het gezelschap een pruik, die ze slecht staat. ‘Overgebleven van de tsunami-campagne,’ verklaart mevrouw Goudsmit. ‘In Thailand zat niemand te wachten op die pruiken, dus hebben wij ze gekregen.’
Wij betreden een lange gang, met overvolle kamers links en rechts. Wij zien mensen bezig met het optuigen van plastic kerstbomen. Kinderen plakken elkaar wattenbaarden aan. Vooral de bruine kinderen staat het goed. Mevrouw Goudsmit zegt: ‘Bijstandsmoeders.’ Bij volgende kamers: ‘Pensioenbreuk.’ ‘TCA-taxichauffeurs met een vergunning van drie ton die niks meer waard is.’
Wij informeren hoe zij tot dit werk gekomen is.
‘Het zat er al vroeg in. Ik haalde alles van de straat wat hulpbehoevend leek en gaf het onderdak in ons tuinhuis. Mijn ouders werden er wanhopig van.’ Ze haalt haar kasjmier schouders op. ‘Ik heb nu eenmaal met alles medelijden.’



Posted by jaeggi at 02:39 am

14 december 2005

mededeling van de directie

De laatste tijd krijg ik regelmatig de vraag waarom het niet lukt om comments te geven op dit weblog. Daar is kennelijk grote behoefte aan.
Wel, pech.
Ik heb de optie uitgezet omdat er teveel onderbuikreacties op binnenkwamen (dat is sowieso een beetje de ziekte van weblogs). Het meeste commentaar was stomvervelend, en de rest haalde dat niveau net niet. Bovendien spoelt er ook veel spam aan in zo'n log, en het werd haast een dagtaak om dat allemaal te filteren. Ik ben geen web-putjesschepper.
Bij de eerstvolgende verbouwing zal ik het 'comment' laten verwijderen, zodat er geen verwarring meer kan ontstaan.
Wie wat te melden heeft kan altijd mailen.


de directeur


Posted by jaeggi at 03:37 pm

een avondje zappen

Gisteravond van negen tot een uur of twee gezapt. Hieronder mijn onsamenhangende conclusies.
Allereerst: ik maak hier zelden reclame, behalve voor mezelf, maar ik moet even kwijt wat een ge-wel-di-ge serie the Office toch is. Ricky Gervais, die de serie schreef en de hoofdrol (David Brent, de arrogante, hufterige, achterbakse en diep, diep onzekere baas van het kantoor) speelt, is een genie.
Gisteren was weer een hoogtepunt: Brent wordt vanwege zijn bekendheid uit de tv-serie the Office nu en dan gevraagd om op te treden in disco's en pubs. 'I seem to be able to give pleasure to people,' verklaart hij bescheiden, 'so...'
Vooral die onafgemaakte zinnetjes geven de tekst een enorme spanning, omdat je voortdurend heen en weer wordt geslingerd tussen ergernis (maak nou eens een zin af!) en medelijden, zoals bij de hoogzwangere moeder die geen normaal gesprek meer kan voeren:
'Dus we waren in Euro Disney in...'
'Parijs.'
'... in Parijs, en we gingen naar de Space mountain, en er stond een rij...'
'Een lange rij?'
'... van veertig minuten, en ik zeg, ik ga hier niet staan wachten, daar kom ik niet voor naar...'
'Parijs.'
... Euro Disney...'

Na gisteravond weet ik weer een paar dingen.
- De TV is nog lang niet verloren. Kan Ricky Gervais niet weggekocht worden bij de BBC? Daar hebben ze genoeg andere briljante mensen.
- Waarom zijn Nederlandse komedie's vaak zo bedroevend? Omdat iedereen netjes zijn zinnetjes afmaakt (en omdat ze nog steeds het ingeblikte gelach van de Snip- en Snap-revue gebruiken)
- Er bestaat geen mooier scheldwoord dan het Engelse 'wanker'. Het moet dan wel uitgesproken worden zoals gisteren, toen David Brent zichzelf totaal voor paal had gezet in een derderangs koppelshow, en het woord hem bij het verlaten van het podium vanuit het publiek naar zijn hoofd werd geslingerd: 'Wanker.'
Niet agressief, meer ongeinteresseerd: 'Wanker.'
(Het Nederlandse equivalent, 'rukker', is ook niet slecht (wij hoeven heus niet onder te doen voor de Britten), maar er moet eigenlijk nog iets bij. 'Trieste rukker' zou mijn vertaling zijn.)
En toen ontplofte Brent, en hij schreeuwde: 'You're the wanker, mate, you're the wanker.'
En hij ging af naar zijn trieste kleedkamer (o, die kleedkamers van derderangs artiesten) en daar gooide een meisje tot twee keer toe een glas bier in zijn gezicht, en hij reageerde met: 'But I was already wet, so the joke's on you!' En toen reageerde hij zich af op zijn sullige manager, en die vroeg uit arren moede maar, toen de dodelijke stilte na de uitbarsting ondraaglijk werd: 'D'you want another beer then?'
Waarop Brent zich verbijsterd en woedend realiseerde dat hij zijn eigen bier in zijn gezicht gegooid had gekregen en...
O, waarom probeer ik het ook? Navertellen is niet een tiende zo leuk. Volgende week weer, dinsdagavond, Nederland drie, The Office.
Echt, je word er een gelukkig mens van.


Posted by jaeggi at 11:43 am

lekker

‘Nee… Nee… Neehee! Niet daar… niet… lager… Lager zeg ik toch? Nee, niet daar. Probeer eens een beetje naar boven. Boven mijn bil, nee, ja, daar, links! Naast het litteken. Nee, niet erop, ernaas… Ja! Nee, toch niet. Zit je bij het litteken? Niet het grote, het kleine litteken. Wat? Ja, het is misschien nog een beetje rauw op die plek. Goed, en nou vanaf daar ongeveer tien centimeter naar links. Nog iets. Nog ietsje… Bijna... Pas op voor die moedervlek, die gaat bij het minste of geringste weer bloeden. Bijna… Je bent er echt bijna… Bij die wratten, ja. Daar! Ja. Ja! En nou lekker hard krabben.’

Posted by jaeggi at 09:29 am

12 december 2005

de IP-localisator kent geen genade

Vannacht trof ik deze mededeling aan in een nieuwsgroep:

'Johan Haspers, kunt u zich nader identificeren? Anonieme reacties of reacties onder een niet bij de redactie bekend pseudoniem worden niet op prijs gesteld. Google kent één Johan Haspers, uit Zwartemeer in Drenthe, maar volgens een IP-localisator bent u in de regio Zuid-Limburg aan het internetten.'

Arme Johan Haspers. Zat nietsvermoedend te internetten toen ineens met een enorme knal de deur eruitvloog en een SWAT-team van de Internet-politie op zijn bureau landde.
Laat ons bidden voor Johan Haspers, die nu, zonder vorm van proces, gekneveld en geblinddoekt, rondzweeft ergens in cyberspace.

Posted by jaeggi at 12:01 am

11 december 2005

the girls in my life, part V

Jenny

Jenny kon beter judoën dan ik, maar ze was een kop kleiner en bijna acht kilo lichter. Elke woensdag, na afloop van de judolessen, als we allemaal op één mat ‘vrij partijtje’ mochten doen, zochten we elkaar op. Wij waren de enigen die gemengd judoden, de rest van de jongens durfden geen meisje te werpen. Maar Jenny kon je gewoon aanraken. Onder het T-shirt, dat alle meisjes onder hun judo-jas droegen, had ze dezelfde platte borst als jongens.
Elke tweede zaterdag van september was het Toernooi. Ik won twee partijen, voor ik terechtkwam in de verwurging van een boerenzoon uit Klundert. Hij kneep zo gemeen dat ik maar aftikte. Jenny won voor het derde jaar haar finale (meisjes 13-15 jr.). Tijdens de laatste finales (mannen alle categorieën) begonnen wij op een lege mat aan een stoeiend partijtje, om het te vieren. We probeerden elkaar onderuit te halen met steeds kunstiger worpen. Toen ik haar revers beetgreep om een grote schouderworp (morote-seoi-nage) in te zetten, voelde ik zachte ronde vormen tegen mijn knokkels. Geschrokken trok ik door. Jenny vloog over mijn schouder en klapte tegen de mat, mij meesleurend in haar val. Haar knie duwde tegen mijn borst. Ze hijgde. Haar gezicht was knalrood, haar lippen opeengeperst. Ze trok aan mijn haar en sloeg haar benen om mijn middel.

Posted by jaeggi at 11:59 pm

09 december 2005

Het verlangen naar een dijkdoorbraak

(Vandaag een gastcolumn van Tommy Wieringa. Deze column verscheen ook in Spits).

Formeel is er weinig tegen het bestaan van een Staatssecretaris van Cultuur. De poet moet verdeeld en iemand moet het doen. De bezwaren beginnen wanneer zo iemand zich gedraagt alsof het geld uit eigen zak komt en zich met de schijn van inhoudelijkheid met cultuur gaat bemoeien. Dat wordt abusievelijk een visie genoemd. Medy van der Laan legt de hare uit in de nota ‘Bewaren om teweeg te brengen’. Daarin noemt ze ‘het museum bij uitstek de plaats waar cultuur door mensen “gedeeld” kan worden en ontmoetingen tussen verschillende culturen plaatshebben.’

Altijd weer de leugen van de gemeenschapsgedachte. De samen-op-weg neurose. De ontmoetingsplaats van culturen. Om te kotsen. Op straat heb ik al moeite genoeg om me de andere culturen van het lijf te houden.

De kern van haar dwaling is dat musea interessant moeten zijn voor mensen die het museum gewoonlijk actief mijden. Die liever de zwarte markt in Beverwijk bezoeken. Patatvolk, tribuneklanten. Van der Laan schrijft: ‘Ik zie het als mijn taak te stimuleren dat de drempel voor museumbezoek zo laag mogelijk is.’ Zalen vol Dat-Kan-Mijn-Kind-Ook-bezoekers en Van-Mijn-Belastingcenten-kankeraars ziet ze voor zich. Die categorieën hebben volgens Van der Laan grote behoefte aan ‘pakkende ervaringen’, waarin voorzien kan worden door ‘rondleidingen, demonstraties, living-history, hands-on en andere doe-activiteiten.’

Living-history… Halve zolen in een middeleeuws kostuum.

Het museum als buurtsoos, sociale werkplaats, kleuterklas.

Van der Laan is bevangen door de egalitaire drift die de politiek sinds jaar en dag overvalt zodra het over cultuur gaat. Nooit zijn de inspanningen gericht op de fijnproever, de kenner, de liefhebber, altijd op drempelverlaging voor hoe meer hoe beter.

En wat er tegen is op het museum zoals we dat kennen? ‘Dat stoffige, saaie imago van speuren in een vitrine, moet verdwijnen.’ Het eeuwige imagoprobleem dat het museum deelt met dichters en belastingconsulenten. Saai. Stoffig. De dood in de pot. En Van der Laan wil juist leven in de brouwerij! Innovatie! Interactie! Doe-activiteiten! Niks geen ‘schilderijen aan de muur, spullen in een vitrine, bordje erbij’, ben je bedonderd. Nee, ‘aantrekkelijke programma’s voor jongeren en andere doelgroepen door de publieksfactor centraal te stellen.’
Dezelfde publieksfactor waardoor Pim Fortuyn Grootste Nederlander werd, Driek van Wissen Dichter des Vaderlands en Jan Peter Balkenende minister-president.


Posted by jaeggi at 11:41 am

08 december 2005

De BV

De een heette Schakel, de andere Schraal:
de directie. Twee woeste schavuiten
van driehonderd pond. Met een smoelwerk, vaal
als de kleur van de regen op ruiten.

In maatpak, elk achter zijn eigen bureau
wachtten ze tot de bel zou gaan klinken
en de deur openzwaaien, die toegang bood
tot die twee in hun hok. 't Rook er flink, en

dan glimlachten ze; of een vuilniszak scheurt.
De een schatte hem op zijn duiten,
'wijl de ander hem flemend een zitplaats aanbood.
Geen klant kwam er ooit nog naar buiten.


Posted by jaeggi at 11:56 am

A Christmas Carol

(Deze Volkskeuken-column staat vandaag ook in de Volkskrant. Wegens ruimtegebrek is een zinnetje eruit geknipt. Zoek het verschil, mail het aan dickens@jaeggi.nl en ontvang een gesigneerd exemplaar van Luxeproblemen of De Volkskeuken).

Een echte kerstmaaltijd zit er waarschijnlijk niet in dit jaar, maar we kunnen gelukkig teren op de herinneringen aan vorig jaar. Wat zag mevrouw Jaeggi er prachtig uit in haar oude japon, die met nijver verstelwerk en een paar neppareltjes zowaar iets feestelijks kreeg! Ook de kleine Jaeggi-meisjes paradeerden trots rond in hun nieuwe feestjurken –niet één herkende de door hun moeder gepimpte jurken van vorig jaar. Meneer Jaeggi keek naar zijn jongste. De kleine Jaeggi junior kon van opwinding bijna niet op zijn stoel blijven zitten, in het afgedragen smokingjasje van zijn vader en zijn vlinderdas van aluminiumfolie.
‘Een toost!’ riep meneer Jaeggi, ‘op onze opdrachtgever!’
‘Je opdrachtgever?’ riep mevrouw Jaeggi, rood aanlopend. ‘Ik wou dat hij hier was. Ik zou hem flink zijn vet geven, en eens kijken of hij daarna nog honger had.’
‘Lieverd,’ zei meneer Jaeggi. ‘De kinderen. Kerstmis.’
‘Dat zal best,’ zei zij, ‘maar zelfs op Kerstmis wil ik niet drinken op zo’n gierige, ongevoelige man als jouw opdrachtgever. Je weet best dat hij dat is! Niemand weet het beter dan jij, arme schat. Ik zal op hem proosten, vanwege de dag en vanwege jou, maar niet vanwege hem. Hoe kun je hem nog verdedigen! Hoeveel betaalt hij ook alweer voor jouw mooie stukjes?’
’Negentien cent per woord,’ zei meneer Jaeggi, met neergeslagen ogen.
‘En wat is het normale tarief?’
‘Vijfendertig cent,’ fluisterde meneer Jaeggi. ‘Of eigenlijk vijfenveertig. Maar ze zeiden dat het heel goed was voor mijn eigen promotie als schrijver.’
Mevrouw Jaeggi greep met witte knokkels een vleesvork. De kleine Jaeggi-tjes doken geroutineerd onder tafel.
‘Nou moet je eens goed luisteren. Je bent mijn man en ik hou van je, maar als we een eurocent kregen voor elke keer dat iemand tegen ons zei: het is promotie voor jezelf, dan… dan hadden we 300 eurocent!’
‘Ja lieverd,’ zei meneer Jaeggi met een berouwvolle glimlach. ‘Je hebt eigenlijk wel gelijk. Maar we laten ons kerstmaal niet bederven door de schrieperigheid van anderen. Kinderen, kom onder tafel uit. De linzensoep wordt koud.’
Mevrouw Jaeggi had die middag de uien en knoflook gefruit in een scheutje olie. Na een minuut of wat had ze de blokjes pompoen erbij gedaan, daarna de linzen en het kerriepoeder. Dat bakte ze allemaal een minuutje door, tot het tijd werd om de bouillon toe te voegen. Na een halfuurtje zacht koken zette ze de staafmixer erin, en met weinig moeite had ze zo een heerlijke, vullende soep, die ze graag met wat gesnipperd peterselie- of korianderblad en yoghurt had willen afmaken, maar helaas: zover reikte de huishoudbeurs niet. Misschien zou het volgend jaar beter worden.
Nét toen meneer Jaeggi wilde opscheppen werd aan het raam geklopt. Groot was ieders verrassing toen er vrienden voor de deur stonden. ‘Komt het gelegen?’ vroegen ze kleumend. ‘Bij ons is de verwarming uitgevallen omdat we de rekening niet konden betalen. Toen zijn we op straat heen en weer gaan hollen om het warm te krijgen. Maar toen zagen we hier licht branden…’
‘Kom snel binnen, arme freelancers!’ riep mevrouw Jaeggi.
En kreeg iedereen een bord warme soep? Jawel, dankzij mevrouw Jaeggi die de soep met warm water aanlengde tot iedereen zijn buikje vol had.


Ingrediënten:
4 ons bruine linzen
1 pond pompoen, geschild, in blokken gesneden
2 uien, gesnipperd
2 tenen knoflook, uit de knijper
een eetlepel masala- of ander pittig kerriepoeder
1 l. kippe- of groentebouillon (van een blokje)
plantaardige olie

Posted by jaeggi at 10:41 am

07 december 2005

het mooiste Nederlandse woord van 2005: de winnaar

(Persbericht)
Er is grote opschudding ontstaan over de beslissing van de Jury voor het Mooiste Nederlandse Woord van 2005 om geen enkele van de kandidaten van de shortlist*) als winnaar van de verkiezing uit te roepen.
In plaats daarvan heeft de jury gekozen voor een volstrekte buitenstaander, een woord dat, aldus bronnen binnen de jury, 'door de achterdeur is binnengekomen en nooit meer is weggegaan'.
Het mooiste Nederlandse woord van 2005 is geworden:

kippendrift

Als motivatie gaf de jury de volgende verklaring: 'Een Nederlandser woord dan kippendrift bestaat niet. In klank en metrum klinkt het hele taalspectrum van de Lage Landen door, maar ook weerspiegelt het woorde het bezige en bazige karakter van de Nederlanders, die zich vaak buitengewoon druk weten te maken om helemaal niets.
Tegelijkertijd klinkt er ook een vorm van vertedering in door. Het is een humoristisch, exact maar ook geladen woord, dat niet iedereen even graag hoort. Al met al een perfecte winnaar. Nu gaan wij op vakantie. Tot volgend jaar!'

Een aantal woorden van de shortlist heeft juridische stappen aangekondigd.


*)De shortlist:
- markies
- klotebibber
- schermutseling
- warempel
- dolk
- ezelsbruggetje
- rattenruggegraat


Posted by jaeggi at 09:50 am

06 december 2005

herdenking

- Fritz, jij nog worst? Nee,
niet wil je maar heb je?

19zoveel en langs het front wordt blij gevoetbald.
Er is iets onverstaanbaars in de lucht
van moeders met bodemloze schoten
die hierheen, hierheen, en bukken
blijf bukken

Die hele twintigste eeuw waarin treinen af en aan reden
in treinwagons besloten onder de rook van sigaren
bevorderd tot generaal. Onder de ratelende wielen
verbeten zich trouwe adjudanten.

Romantisch zingt het vuurpeleton
de gaten in de nacht
en ver onder de doorzeefde lijken
graaft een uitzonderlijk vette mol zich
terug naar het verleden

Posted by jaeggi at 08:34 pm

halaltrein

De NS zijn van plan speciale treinen in te zetten voor gelovige moslims. Dit en meer interessants vind je hier.
(En het werd verdomme tijd dat er weer eens zo'n krant kwam.)

Posted by jaeggi at 12:06 pm

04 december 2005

sluipschutters

Tussen mijn twaalfde en mijn veertiende had ik veel last van sluipschutters.
Als ik ’s ochtends de achterdeur uitkwam moest ik eerst vijftig meter open terrein oversteken. Daarom moest ik wachten tot er een auto voorbijkwam die ik als dekking kon gebruiken. Mijn moeder begreep dit niet en duwde mij, vooral als ik te laat voor school was, plompverloren de deur uit. Het enige dat ik dan kon doen was rennen, zo hard als ik kon, met mijn schooltas voor mijn gezicht, in de hoop dat ze me in mijn zigzaggende vaart zouden missen. Als ik de beschutting van de supermarkt had bereikt drukte ik mijn rug tegen de muur en wachtte tot mijn hart was uitgeraasd. Van daar naar school was het een kwestie van goed opletten, de geparkeerde auto’s gebruiken als dekking en op de juiste momenten kruipen.
Ik probeerde er wel eens met andere kinderen over te praten, in de prepuber-praatgroep, maar geen van hen leek te weten waar ik het over had. Puistjes, ja. Menstruatie, slechte cijfers op school, zelfmoordgevoelens, verschrikkelijke ouders, maar sluipschutters ho maar.
Nu nog denk ik wel eens: waarom was ik toch de enige waar de Vijand het op gemunt had?

Posted by jaeggi at 12:40 am

01 december 2005

vangst van de dag (?)

Ik moet een gedicht schrijven voor het tijdschrift Bunker Hill. Over drie weken in te leveren. Dit is de zesde versie.

The night they drove old Dixie down (6)

Er zit
mondharp moutbrood mellophone
op je
water whisky Odeon

En je
wokschep hardvocht woesteling
vraagt een
teintkleur stormfok leiderschap

O die
nietsnut rugzak ramsjpartij
o mijn
waardeloze wingewest

Posted by jaeggi at 10:15 am