« het mooiste Nederlandse woord van 2005: de winnaar | Main | De BV »

08 december 2005

A Christmas Carol

(Deze Volkskeuken-column staat vandaag ook in de Volkskrant. Wegens ruimtegebrek is een zinnetje eruit geknipt. Zoek het verschil, mail het aan dickens@jaeggi.nl en ontvang een gesigneerd exemplaar van Luxeproblemen of De Volkskeuken).

Een echte kerstmaaltijd zit er waarschijnlijk niet in dit jaar, maar we kunnen gelukkig teren op de herinneringen aan vorig jaar. Wat zag mevrouw Jaeggi er prachtig uit in haar oude japon, die met nijver verstelwerk en een paar neppareltjes zowaar iets feestelijks kreeg! Ook de kleine Jaeggi-meisjes paradeerden trots rond in hun nieuwe feestjurken –niet één herkende de door hun moeder gepimpte jurken van vorig jaar. Meneer Jaeggi keek naar zijn jongste. De kleine Jaeggi junior kon van opwinding bijna niet op zijn stoel blijven zitten, in het afgedragen smokingjasje van zijn vader en zijn vlinderdas van aluminiumfolie.
‘Een toost!’ riep meneer Jaeggi, ‘op onze opdrachtgever!’
‘Je opdrachtgever?’ riep mevrouw Jaeggi, rood aanlopend. ‘Ik wou dat hij hier was. Ik zou hem flink zijn vet geven, en eens kijken of hij daarna nog honger had.’
‘Lieverd,’ zei meneer Jaeggi. ‘De kinderen. Kerstmis.’
‘Dat zal best,’ zei zij, ‘maar zelfs op Kerstmis wil ik niet drinken op zo’n gierige, ongevoelige man als jouw opdrachtgever. Je weet best dat hij dat is! Niemand weet het beter dan jij, arme schat. Ik zal op hem proosten, vanwege de dag en vanwege jou, maar niet vanwege hem. Hoe kun je hem nog verdedigen! Hoeveel betaalt hij ook alweer voor jouw mooie stukjes?’
’Negentien cent per woord,’ zei meneer Jaeggi, met neergeslagen ogen.
‘En wat is het normale tarief?’
‘Vijfendertig cent,’ fluisterde meneer Jaeggi. ‘Of eigenlijk vijfenveertig. Maar ze zeiden dat het heel goed was voor mijn eigen promotie als schrijver.’
Mevrouw Jaeggi greep met witte knokkels een vleesvork. De kleine Jaeggi-tjes doken geroutineerd onder tafel.
‘Nou moet je eens goed luisteren. Je bent mijn man en ik hou van je, maar als we een eurocent kregen voor elke keer dat iemand tegen ons zei: het is promotie voor jezelf, dan… dan hadden we 300 eurocent!’
‘Ja lieverd,’ zei meneer Jaeggi met een berouwvolle glimlach. ‘Je hebt eigenlijk wel gelijk. Maar we laten ons kerstmaal niet bederven door de schrieperigheid van anderen. Kinderen, kom onder tafel uit. De linzensoep wordt koud.’
Mevrouw Jaeggi had die middag de uien en knoflook gefruit in een scheutje olie. Na een minuut of wat had ze de blokjes pompoen erbij gedaan, daarna de linzen en het kerriepoeder. Dat bakte ze allemaal een minuutje door, tot het tijd werd om de bouillon toe te voegen. Na een halfuurtje zacht koken zette ze de staafmixer erin, en met weinig moeite had ze zo een heerlijke, vullende soep, die ze graag met wat gesnipperd peterselie- of korianderblad en yoghurt had willen afmaken, maar helaas: zover reikte de huishoudbeurs niet. Misschien zou het volgend jaar beter worden.
Nét toen meneer Jaeggi wilde opscheppen werd aan het raam geklopt. Groot was ieders verrassing toen er vrienden voor de deur stonden. ‘Komt het gelegen?’ vroegen ze kleumend. ‘Bij ons is de verwarming uitgevallen omdat we de rekening niet konden betalen. Toen zijn we op straat heen en weer gaan hollen om het warm te krijgen. Maar toen zagen we hier licht branden…’
‘Kom snel binnen, arme freelancers!’ riep mevrouw Jaeggi.
En kreeg iedereen een bord warme soep? Jawel, dankzij mevrouw Jaeggi die de soep met warm water aanlengde tot iedereen zijn buikje vol had.


Ingrediënten:
4 ons bruine linzen
1 pond pompoen, geschild, in blokken gesneden
2 uien, gesnipperd
2 tenen knoflook, uit de knijper
een eetlepel masala- of ander pittig kerriepoeder
1 l. kippe- of groentebouillon (van een blokje)
plantaardige olie

jaeggi om 08 december 2005 10:41

Post a comment




Remember Me?