« levenslang verstoken van poëzie | Main | het Mooiste Woord van 2005 (6) »
13 november 2005
vangst van de dag (9)
Ik heb niet zoveel geschreven dit weekend als ik had gewild, maar wel dit. Of het in het boek komt weet ik nog niet helemaal zeker. Voorlopig staat het in hoofdstuk 16 (of 17).
Ik mis de tijd dat ik van seks hield. Ach, zo veel als ik van seks hield, dat kun je je niet voorstellen. Ik kan het me zelf niet eens meer voorstellen. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik wilde het elke dag. Vurig wenste ik dat er meer dagen in de week waren, meer weken in de maand en meer maanden in het jaar, meer dagen en weken en maanden om het te doen. ’s Morgens als ze net wakker werden en nog half slapend niet vermoedden dat ze alweer zin hadden; ‘s middags onverwachts; en ’s nachts, zo lang als het maar kon, tot alles aan je lijf schrijnde en brandde en gloeide en je met een glimlach in slaap viel, omdat de ochtend dichtbij was. Niet ’s avond. Nooit ’s avonds. Avond is de tijd om je voor te bereiden. ’s Avonds verleid je, en verheug je je op de nacht. Soms is het verheugen nog het beste, dat weet iedereen.
Ik weet niet meer hoeveel meisjes het waren, bij hoeveel vrouwen ik in bed heb gelegen, maar er is er niet een die ik had willen missen. Mooie meisjes, stille meisjes, lieve vrouwen, wilde vrouwen, verlegen meisjes, vrouwen die het slecht deden, vrouwen die geoefend hadden, meisjes die niet durfden, meisjes die alles wilden, meisjes die niets wilden, vrouwen die rilden, vrouwen die gilden, vrouwen die naar adem hapten, vrouwen die kreunden, meisjes die huilden, meisjes die lachten, meisjes die je eindeloos lieten wachten.
Begrijp me goed, het is niet de seks die ik mis, ik mis het verlangen naar seks. De hete storm die opsteekt in je lijf als je een bepaalde vrouw ziet, en je kloten in brand zet. De plotselinge stortvloed aan zaad die uit je hersens gulpt en door je aderen stroomt, richting je ballen, en die alles wegvaagt wat op haar pad komt: scrupules, angsten, bezwaren, beloftes. Het is een verheven toestand, ik heb altijd gedacht dat God zich zo moest voelen: als er maar één ding is dat je wilt en je weet dat niemand of niets je ervan kan weerhouden.
Het meest tragische is dat ik nu iedereen zou kunnen krijgen. Als je zo oud bent als ik hebben vrouwen geen geheimen meer voor je. Je weet precies waar hun zwaktes liggen, je hebt maar tien minuten nodig en je weet: als ik dit zeg, dat doe en dat nalaat, dan zwicht je voor mij. t Er was een tijd dat ik dat als een sport zag, toen de seks zelf me eigenlijk niet eens meer interesseerde: een vrouw tot aan de drempel van de slaapkamer brengen, en haar daar achterlaten. Het was net zoiets als de grootmeester die tijdens een lange treinreis een passagier vraagt met hem te schaken om de tijd te doden, en die bij alk spel van tevoren aankondigt op welk veld hij hem mat gaat zetten - zo kon ik op een gegeven moment voorspellen, op de minuut af, wanneer de eerste kus gewisseld zou worden, of de kleren pas in de slaapkamer uit zouden gaan of eerder, in de lift naar boven, of zelfs al tijdens het eten; en een tijd lang hielden die voorspellingen mijn interesse nog enigzins in leven, en voelde ik een soort van triomf als ze zich in bed precies zo bleken te gedragen als ik voorspeld had op het moment dat ik ze voor het eerst aansprak. Maar er is geen aardigheid meer aan voorspellingen als ze altijd precies uitkomen.
Bovendien begon ik ze te haten, al die vrouwen. Ik verleidde ze en wond ze op, en dan liet ik ze staan, op de drempel, omdat zij nog wel de begeerte voelden die ik allang kwijt was. Ik dacht ook, een tijd lang: misschien komt er een die me weer zo kan doen voelen. Er moet toch ergens op de wereld wel een vrouw zijn die anders is, die zich onttrekt aan mijn macht, en bij wie ik helemaal opnieuw moet beginnen? Reken maar dat zo iemand mijn begeerte uit zijn coma had doen ontwaken. Maar ik heb haar nooit kunnen vinden, en het verlangen is weg, voorgoed, gestorven, achtergebleven op een treinstation bij een haastig vertrek.
Ik heb geen verlangens meer, behalve, als het me vergund is, nog eens een nacht ongestoord slapen en ’s ochtends uitgerust wakker worden.
jaeggi om 13 november 2005 21:53