« goedemorgen teleurgestelde Volkskrant Magazine-lezers | Main | eerste zinnen »
28 november 2005
the girls in my life, part IV
Tempo brutto
Het was eind jaren tachtig, de scriptie was zo goed als voltooid en het echte leven lag op me te wachten, als een kettinghond met indigestie. Tom Lehrer zong het al: ‘Soon we’ll be out/ amidst the cold world’s strife/ Soon we’ll be sliding down/ the razorblade of life.’ In een ultieme poging de kennismaking met een wereld vol stropdassen, goedkope aftershave en forenzentreinen nog even uit te stellen gooide ik drie T-shirts en een Bermuda in een weekendtas en reisde spoorslags af richting het Zuiden, waar het in deze tijd van het jaar een stuk draaglijker zou zijn.
Nooit heb ik het zo koud gehad als die week in Milaan. ’s Ochtends zat ik bibberend aan het ontbijt in mijn bermuda, terwijl de ijshagel tegen de ruiten sloeg. De hotelière, een volslanke madonna met gitzwart haar, in wie de contouren van het prachtige meisje dat ze ooit geweest was nog duidelijk zichtbaar waren, zette een espresso voor me neer, liep naar het raam en sloeg ontdaan de handen voor het gezicht.
‘Tempo brutto!’ riep ze, en waggelde hoofdschuddend naar de keuken.
Rillend dwaalde ik door de straten van Milaan, dat in mijn herinnering altijd één lange tochtige boulevard is gebleven. Ik had het koud, ondanks de inderhaast aangeschafte Italiaanse pantalon waarvan de pijpen tegen mijn kuiten klapperden in de felle wind. Toen ik met blauwe handen en verschrompelde geslachtsdelen terugkeerde in het hotel wist ik wat mij te doen stond: koffer pakken en de eerste trein terug naar Nederland.
De hotelière begreep het wel. Als ik maar beloofde volgend jaar terug te komen, want normaal was het rond deze tijd van het jaar heerlijk zacht herfstweer, en waren de toeristen allemaal weggetrokken. Ik beloofde het. Bij het afrekenen zei ze, met een zakelijke blik op mijn middel: ‘Met een lege maag kun je niet op reis. Ga zitten, dan krijg je soep.’
Enkele minuten later zette ze een bord kastanjesoep voor mijn neus. Met schitterende ogen keek ze toe hoe ik mijn eerste hap nam.
Uiteindelijk zijn Dolores en ik nog ruim vijf jaar getrouwd geweest.
(Voor het recept van kastanjesoep kunt u mailen naar soepie?@jaeggi.nl)
jaeggi om 28 november 2005 14:50