« het Mooiste Woord van 2005 (6) | Main | beste radioprogramma van Nederland bedreigd »
15 november 2005
the girls in my life, part III
Stella Grootgrondbezit
In de herfst gaan vrouwen bij mannen weg. Daar is nog nooit grondig onderzoek naar gedaan, maar ook zonder onderzoek weet ik dat het waar is, want elk jaar als de bladeren vallen denk ik aan Stella, en hoe ze bij me wegging. Stella Groot Scholten-Smit, liefde van mijn leven. Ik noemde haar Stella Grootgrondbezit, een grap die zij in het begin ook leuk vond. Ik kwam die ochtend vroeg thuis, doodop van weer een nacht door de stad dwalen, en zag hoe zij op de enige stoel in huis zat, en als ik stoel zeg bedoel ik bierkrat, en ze rook naar zeep en parfum, en ik was van top tot teen gedrenkt in zweet en moe, zo moe. Zij was bezig haar lippen te stiften met een cd als spiegeltje. Ik bleef in de deur leunen en wist niet of ik moest huilen of haar uit moest lachen, maar zij keek niet op toen ik binnenkwam en maakte haar werk af. Ze zoende in een tissue, die ze daarna op de grond liet fladderen, stopte de lipstick in de huls en inspecteerde haar gezicht in de cd, linkerwang, rechterwang, en zei toen met getuite lippen: 'Er heeft iemand voor je gebeld. Ik heb het opgeschreven. Ergens.' Ze liet haar hand vaag door de kamer dwarrelen. Ik liep naar het bed, en als ik bed zeg bedoel ik de matras op de grond. Ik liet me op mijn knieën zakken en stak een hand naar haar uit, maar ze stond op, wipte haar suede jack van een stoel en liep de deur uit. Ik was al in slaap voor ik het kussen raakte.
Toen ik wakker werd was het stikdonker. Er lag een briefje. ‘Kom me niet achterna’, was de laatste zin, maar dat was ik helemaal niet van plan, ik had immers haar telefoonnummer. Ze had haar eigen kamer steeds aangehouden, op mijn aandringen, en nu bleek wat een goed advies dat was geweest. Er was maar één plaats waar ze kon zijn. Ik hoefde alleen het nummer maar te vinden. Ik gooide alle kranten op mijn bureau aan de kant. Ik zocht in oude agenda’s. Ik inspecteerde de binnenkanten van lege pakjes sigaretten omdat ze daar altijd dingen in schreef. Ik vond het nummer. Na twee keer bellen werd er al opgenomen en ik dacht: aha, zie je wel, ze zit te smachten naast de telefoon, maar er werd opgenomen door een zekere Diederik. Weinig dingen zijn zo ontmoedigend als een meisje opbellen en een Diederik aan de lijn krijgen. Een Diederik die zich bevindt in hetzelfde huis, dezelfde kamers, die dezelfde lucht inademt als zij, die misschien wel net op de wc-bril heeft gezeten die nog warm was van haar billen.
Beheerst zei ik: 'Hallo Diederik. Geef me Stella even.'
'Ze is er niet.'
'Luister eens Diederik, ik ken je niet, maar ik weet wel dat je binnenkort heel ongelukkig gaat worden. Geef me Stella.'
'Ze wil niet met je praten.'
'Met wie wilde ze niet praten?'
'Met jou.'
'En wie ben ik?'
'Stella zei: als die gek belt, zeg dan dat ik niet met hem wil praten.'
'En hoe weet jij, Diederik, dat ik die gek ben?'
'Ik ga ophangen.'
'Dat zou ik niet doen, Diederik. Zie je, als je nu ophangt...' Hij hing op.
Ik drukte op de herhaaltoets. In gesprek.
Ik ramde de hoorn op het toestel. Ik rende naar de slaapkamer om haar kleren te halen en ze te verbranden, maar de kast was al leeg, op een paar oude gympen die er al lagen toen ik de kamer betrok.
Ik liep naar het raam en gooide het open.
'Stella Grootgrondbezit, slet die je bent, domste vrouw van de wereld, kom terug, ik hou van je, godverdomme!’
Het schalde over straat, maar niemand had de beleefdheid om zelfs maar het licht aan te doen.
De wind stak op. Ik stak mijn hoofd verder naar buiten en keek de straat af en verdomd: geen blad meer aan de bomen.
jaeggi om 15 november 2005 20:49