« gewicht | Main | vangst van de dag (9) »
11 november 2005
levenslang verstoken van poëzie
Leuke avond, gisteravond. Binnen het uur kreeg ik de epithetons 'elitair', 'arrogant' en de banvloek 'jij kijkt neer op gewone mensen' naar mijn hoofd geslingerd.
Dat zal dus wel kloppen. Ik kom nu eenmaal veel mensen tegen, vooral vrouwen en schrijvers, waarover ik hetzelfde denk als Seymour Glass over zijn schoonmoeder.
Ik heb geaarzeld of ik dit moet opschrijven. Moet je wel bekennen dat je neerkijkt op sommige mensen?
Ja. Want ze zouden je toch niet begrijpen als je ze vertelde dat je ze eigenlijk liefhebt, en ontzettend dapper vindt.
‘She’s an irritating, opinionated woman, a type Buddy can’t stand. I don’t think he could see her for what she is: a person deprived, for life, of any understanding or taste for the main current of poetry that flows through things, all things. She might as well be dead, and yet she goes on living, stopping off at delicatessen, seeing her analyst, consuming a novel every night, putting on her girdle, plotting for Muriel’s health and prosperity. I love her. I find her unimaginably brave.’
(J.D. Salinger: Raise high the roof beam, carpenters)
jaeggi om 11 november 2005 11:08