« Hugo (2) | Main | PRDV? »
07 november 2005
Hugo (3)
‘De seks is prima,’zei Hugo. ‘Dat is het probleem niet.’
‘Is er dan een probleem?’vroeg ik.
Hij zuchtte in zijn bier. ‘Ze is toch wel een stuk jonger,’zei hij.
Ik stompte tegen zijn schouder. ‘Hou toch op man! Kan het jou ene fuck schelen wat andere mensen ervan vinden? Je bent toch verliefd? Wat maakt die twaalf jaar dan uit?’
Hij richtte zijn blik op de grote ramen aan de achterkant van grand café De Jaren, maar het was donker buiten en het enige dat hij zag was zijn eigen frons.
‘Het maakt in zoverre uit dat het geen twaalf jaar is.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Ze is niet achtentwintig. Dat zei ik omdat… Nou ja, jouw vriendin heeft toch al een pesthekel aan me. Maar Mijntje is dus vierentwintig.’
‘Jaja. Dus jullie schelen geen twaalf maar…’
‘Zestien jaar.’
Ik weet dat er mannen bestaan die alle vrouwen kunnen krijgen die ze willen. Ik ben niet een van die mannen. Ik mag niet klagen, maar er zijn altijd vrouwen geweest die een klasse apart waren. Ik heb me er al lang geleden bij neergelegd dat die onbereikbaar waren. Maar het prettige van volwassen worden was dat de groep onbereikbare vrouwen steeds kleiner werd. Naarmate je leerde je wat vrouwen graag willen horen, hoe ze behandeld willen worden en waar ze niet van houden, werd het veroveren een stuk makkelijker, en op een dag kon ik tot mijn grote tevredenheid constateren dat de groep onbereikbare vrouwen vrijwel was uitgestorven. Maar terwijl ik huishield onder de voormalige onbereikbare vrouwen, was er achter mijn rug een nieuwe groep onbereikbare vrouwen aan het groeien: vrouwen die veel jonger waren dan ik. Het was geen prettige ontdekking; ongeveer vergelijkbaar met het vinden van een aangevreten halve hamburger onder je autostoel. Misschien dat ik daarom Hugo zo hard tegen zijn arm stompte.
‘Vierentwintig! Ouwe cradlesnatcher! Hoe krijg je het voor elkáár.’
Hugo wreef met een pijnlijk gezicht over zijn arm. Geërgerd zei hij: ‘Je weet toch hoe dat gaat? Ik moest naar een feest van een of ander blad. Toen ik binnenkwam dacht ik meteen: ik drink één wodka en dan ben ik weg. De hele dansvloer stond vol met jonge meiden en ik hou niet zo van feestjes waar ik ongeveer de oudste ben, doet me teveel denken aan mijn vader. Maar bij de bar kwam ik Mijntje tegen. Die was er omdat ze een artikel hadden gemaakt over haar, over de nieuwste lichting actrices. En we praten nog geen twee minuten of ze pakt zo’n blad van de stapel, slaat het voor mijn neus open en zegt: het interview is kut, maar de foto vind ik wel oké. En ik kijk naar een fullcolour foto van haar tieten.’
‘En?’
Hugo keek me vermoeid aan. ‘Geweldig. Niet heel groot, maar… Jongemeisjestieten. Die had ik al een hele tijd niet gezien.’ Ik knikte.
‘Dus toen ze zei dat ze nog ergens anders heenging met een paar vrienden zei ik: ja, goed idee.’ Hij keek weer in de donkere spiegelende ruit, naar zijn eigen gezicht. ‘En we kwamen terecht in zo’n semi-hippe kuttent waar het net was of je teruggeslingerd was naar de jaren zestig, met een slungel van een dj en zoete lichtgevende cocktails. En iedereen kende elkaar, en ik voelde me er even goed thuis als een mammoet in de metro. Maar toen vroeg Mijntje of ik met haar meeging naar huis.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik kon het niet geloven. Ik dacht dat ik voor de rest van mijn leven vastzat aan vrouwen van mijn leeftijd. Niks mis mee verder, maar ze zijn wél allemaal getrouwd, op de gekken en de hopeloze gevallen na, ze hebben allemaal twee of drie kinderen, en van die lijnen rond hun mond van de persweeën. Dan is het toch logisch dat áls je de mazzel hebt, dat je d’r voor gaat? Er is toch niks mis met jonge meiden? Die zijn er toch niet voor niks?’
Ik merkte dat ik al een tijdje zo heftig zat te knikken dat ik pijn in mijn nek begon te krijgen.
(wordt niet vervolgd: wie meer over Hugo wil lezen kope de bundel Alles over Hugo die volgend jaar verschijnt)
jaeggi om 07 november 2005 11:43