« goedemorgen teleurgestelde Volkskrantlezers | Main | Hugo (3) »
05 november 2005
Hugo (2)
‘Mijntje,’ zei Hugo. ‘Ze heet Mijntje.’
‘Mooie naam!’ riep ik, zonder een seconde nadenken. Mijn vriendin zei: ‘En hoe oud zei je ook alweer dat ze was?’
Hugo kuchte. ‘Achtentwintig,’ zei hij. Ik voelde weer de aandrang om hem plagend tegen zijn arm te stompen. Maar ik hield me in.
‘Ze is eh… actrice. Filmacademie gedaan. Ze is best goed hoor. Heeft al een paar rolletjes gespeeld in films van jonge Nederlandse regisseurs.’
‘O, wat leuk!’ ratelde mijn vriendin ineens enthousiast. ‘Dan hoort ze zeker bij dat clubje van Halina Reijn en Kim van Kooten en Nadja Hüpscher en Jara Lucieer en Carice van Houten? Die jonge powerbabes? Die vind ik zó te gek, zo’n generatie van stoere meiden die allemaal geweldig acteren…’
‘Nou,’ zei Hugo ongemakkelijk, maar ook met iets triomfantelijks in zijn stem, ‘eigenlijk is Mijntje alweer van de generatie daarna.’
Ze keek hem glazig aan. ‘Is er alweer een nieuwe generatie dan?’
‘O ja! Voor meiden als Mijntje is Kim van Kooten oud nieuws. Só last century. Ik bedoel: die is getróuwd! Met een kínd! Daar hoef je bij die jonge, nou ja, daar hoef je bij Mijntje nog even niet mee aan te komen.’
Mijn vriendin kreeg een gevaarlijk licht in haar ogen. ‘Nou, dan hoef jij lekker nergens bang voor te zijn, hè? Heerlijk toch, zo’n jonge meid, zonder verplichtingen? Daar dromen jullie mannen toch van?’
Met een ruk stond ze op van de bank en beende de kamer uit. Verbluft keek Hugo haar na.
‘Wat heeft zíj ineens?’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Geen idee. Niet jouw schuld. Kom, we gaan even naar de kroeg.’
Even later stonden we voor De Jaren, het grand café waar we elkaar ooit voor het eerst weer ontmoet hadden na de middelbare school. De Jaren was toen dé plek voor iedereen onder de dertig. Als je toen naar het café wilde had je de keus tussen muffe lokaaltjes met tapijt op tafel en lokale penose aan de bar, óf Grand Café De Jaren. Het was er altijd druk, in die tijd.
Vanavond was het zo goed als uitgestorven. Twee oberinnetjes leunden met hun ellebogen op de bar. Er hing een zurige geur van witbier. ‘Ik bestel wel,’zei ik. ‘Kijk jij even of je een leeg tafeltje kan vinden.’ Hugo grinnikte. Ik liep naar de bar. Mijn voetstappen klonken hol door de lege ruimte. Terwijl een van de barmeisjes met groot zelfmedelijden bier tapte keek ik in het rond. Waarom kwamen we hier ook alweer zo graag? Op een avond als dit zag je pas goed dat het de allure had van de gymzaal van een middelbare school, dat de lampen en het meubilair niet zouden misstaan op een treinperron, en dat er onmiskenbaar de moedeloze sfeer hing van iets dat zijn tijd gehad had. Ik had het me niet eerder gerealiseerd, maar zo’n grand café, dat was voorbij, dat was enkel nog een museum van een voorbije tijd. Je kon het nog ruiken, de tijd dat iedereen witbier dronk. Je kon nog de echo’s horen van de enorme massa’s die hier met zijn allen laagbijdegrond op keihard design-meubilair kwamen zitten. Ik kreeg de smaak van mijn eerste broodje mozarella weer in mijn mond. Was het alweer tien jaar geleden? Waarom kwamen we hier eigenlijk nog?
Ik zette een glas bier voor Hugo neer.
‘Maar nou even onder ons,’zei ik. ‘Hoe staat het met de seks?’
Uit Hugo’s binnenzak klonk het gejuich van een vol voetbalstadion. Hij greep naar zijn borst en haalde zijn mobieltje tevoorschijn. Hij keek op het displaytje. Een wolfachtige grijns kroop om zijn mond.
‘Ze sms’t me ook de hele tijd.’ Hij hield het toestel voor mijn neus. ‘Kun jij even vertalen?’
Ik las: H stk! zin in pzz thai of afchi? strks ff bff? ;-@ Myn
(wordt vervolgd)
jaeggi om 05 november 2005 10:06