« nee, nee! o god, nee! | Main | hide & chic »
20 november 2005
het luchthavengevoel
Ik heb altijd uren de tijd. Mijn reisangst – dat wil zeggen: de zekerheid dat ik een vlucht zal missen, mijn paspoort zal verliezen en bij aankomst grotelijks belazerd zal worden door taxichauffeurs – jaagt me altijd een halve dag te vroeg het huis uit, om uren te dwalen tussen de uitstallingen van taxfree parfum en aftershave, terwijl ik denk: er zal een aanslag gebeuren en je komt hier muurvast beklemd te zitten onder de kratten Givenchy, terwijl je weet dat vijf meter verderop de afdeling whisky en Schotse zalm is.
Toch dwaal ik er graag. Mijn mededwalers doen allemaal of het doodgewoon is, dat ze straks via blinde sluizen in holle metalen kokers worden geleid, die door een onbegrijpelijk en, wat mij betreft, volkomen ongeloofwaardig aerodynamisch proces duizenden kilometers over de aardbol zullen worden geslingerd. Sommigen drinken er rustig een kopje koffie bij! Intussen probeer ik uit het gefluister van de grondstewardessen bij de incheckbalie op te maken of we deze keer een betrouwbaar vliegtuig hebben, en hoe dronken de piloot gisteravond was.
Als ik in een vrolijke bui ben zoek ik graag de persoon met vliegangst uit. Die zit het dichtst bij de balie, want mensen met vliegangst zijn merkwaardigerwijs vaak net zo bang voor vliegtuigen als voor de mogelijkheid ze te missen. Eerst knik ik geruststellend, om hem of haar op zijn gemak te stellen. Dan begin ik een gesprek, waarbij ik laat doorschemeren dat ik al heel wat afgereisd heb, maar nog nooit ernstige problemen heb meegemaakt, nou ja, behalve dan die ene noodlanding op Hongkong airport. Ik benadruk dat de kans dat er iets met een vliegtuig gebeurt duizend keer kleiner is dan de kans een meteoriet op het hoofd te krijgen. Op het moment dat de persoon met vliegangst zich dankbaar ontspant kijk ik geschokt over zijn/haar schouder naar het vliegtuig dat wordt voorgereden, en fluister vol ontzetting: ‘O God alle Jezus Koeristas. Níet die ouwe PAI B738!’
In het tumult dat dan volgt merkt niemand dat ik snel de VIP-lounge inglip, drie gratis whisky’s achteroversla, een ferme snuif kaviaar neem en alle dure tijdschriften onder mijn trui steek, voor onderweg.
jaeggi om 20 november 2005 14:49