« twee stukjes uit de Volkskrant van vandaag, | Main | het Mooiste Woord van 2005 (4) »

20 oktober 2005

the girls in my life, part II

Het is altijd leuk je eerste liefde weer terug te zien, vooral als ze Neeltje heet.
Eerst is er haar spotlach, je kent me niet meer hè, maar die lach doet het hem juist, die herken ik meteen, en terwijl ik op haar toeloop denk ik duizend dingen tegelijk: schoolbus, achterbank, regenjas, natte wangen, verjaardag, flessen draaien, sporttas, tranen, dingen. Ik ben bijna bij haar en ik weet het nog niet: zoenen of hand geven? Het wordt een hand, nee, het wordt eerst stom grinniken en dan alsnog zoenen, drie keer.
Neeltje. Toen ik vijfentwintig jaar geleden die kus van haar kreeg was ze even groot als ik. Nu steek ik een kop boven haar uit. Ze is op de een of andere manier smaller dan ik me herinnerde, en haar borsten lijken kleiner dan toen, maar alles was in die tijd natuurlijk groter: de huizen, de straten, de lantarenpalen, de jachten in de haven, dus ook borsten.
We proberen voorzichtig uit wat de ander nog weet. Ik laat haar aan het woord, want door haar plotselinge nabijheid is er onverwacht iets in me gewekt, waarvoor het eigenlijk veel te vroeg is – of veel te laat. Ik wil vijfentwintig jaar terug, en dan met alles wat ik nu weet. Ik wil weten hoe het had kunnen zijn als ik toen minder bang en minder stom was geweest – minder jong, daar komt het eigenlijk op neer. Wie weet was zij dan de eerste geweest met wie ik ‘het’ gedaan had. Ook nog op een mooie leeftijd voor zoiets, veertien. Ik had het best gewild. Nu is het altijd bij die ene kus gebleven.
Ik weet niet wat ik aanmoet met dit onzinnige verlangen. Had ik dan het meisje willen missen dat na haar kwam? Nee natuurlijk, maar op dit moment, met Neeltje binnen bereik, weet ik even niet meer wie dat geweest is.
Neeltje lacht weer. Dat deed ze toen veel minder. Ze is het niet vergeten, zegt die lach, en ook: waarom heb je toen niet doorgezet? Zie je wel: het had best gemogen. Misschien kan het alsnog. Ze legt haar hand op mijn been. Maar mijn lichaam reageert vreemd: ik voel geen gretigheid maar felle prikken van spijt, die bijna de tranen in mijn ogen brengen, om toen, om de stomme, scheiterige angst die de jongen die ik toen was altijd met zich meedroeg. Wat als ze niet wil? Wat als het niet mag? Altijd die angst voor afwijzing. Je verlangde zo naar anderen, maar ze hadden je wijsgemaakt dat zulke verlangens altijd afgestraft werden. Alle liefde die je misgelopen bent. Alle sex die je misgund werd.
Neeltje heeft haar hand teruggetrokken. Ze zoekt mijn gezicht af naar iets dat er net nog was. Het is verdwenen, opgeslokt door een angst uit het verleden. De rest is babbel.
Buiten zoen ik haar warme wangen, maar machteloos. Ze draait haar mond een beetje naar me toe. Ik mag, als ik wil. Ik weet niet of ik wil, ik doe het in elk geval niet.
‘Nou, houdoe dan hè?’ Ze draait zich om. Even nog hoor ik haar hakken klakken, dan is ze weg, verdwenen in de donkere stegen van mijn jeugd. Neeltje.

jaeggi om 20 oktober 2005 14:23

Post a comment




Remember Me?