« feuten | Main | man of all seasons »

17 oktober 2005

the girls in my life part I

Tosca en Theresa

Heeft dat geweldige instituut, die geniale uitvinding onzer voorvaderen, die pijler onder de Westerse beschaving, het huwelijk, eigenlijk ook nadelen?
Ik dacht het wel. Om maar wat te noemen: eten wat je lekker vindt is er niet meer bij. Het is een klein, onbelangrijk maar gemeen spelletje van Satan dat jonge verliefden alles van elkaar slikken (sic), maar dat direct na de uitwisseling der ringen de lippen ineens strak op elkaar blijven, behalve voor opmerkingen als: ‘Zou je nou wel een derde stuk taart nemen, lieverd?’ Biefstukminnaars trouwen feeksen van vegetariërs, topkokkinnen trouwen jongens van de gestampte pot (‘Waar is het kuiltje, trut?’) en knoflookaanbidders trouwen vampiers die binnen een paar jaar het bloed onder hun nagels vandaan en het merg uit hun botten zuigen. Zo heb ik tweeëneenhalf jaar geen lasagna meer gegeten toen ik met Tosca was. Weliswaar waren wij niet getrouwd, maar ik geloof niet dat zij dat doorhad. Vanaf de eerste ochtend dat ik bleef voor het ontbijt was ik ‘haar man’, en dus gingen we voortaan overal samen heen (vooral naar openingen van nieuwe galerieën), hadden we nog twee keer per week seks en aten we alleen dingen waar geen van ons bezwaar tegen had. Dat betekende: ik had geen bezwaar en Tosca wel. Bijvoorbeeld tegen lasagna. Tosca had in haar jeugd een lievelingsoom zijn hand in de gehaktmolen zien steken, en vanaf dat moment was gehakt taboe. Pas tegen het eind van onze verkering ontdekte ik dat er ook lasagna bestaat zonder gehakt, zonder bechamelsaus en zonder pasta, maar even lekker. Bij de eerste hap plooide zich een glimlach om Tosca’s dunne lippen. ‘Wauw,’zei ze. Dat had het begin kunnen zijn van een geslaagd huwelijk, ware het niet dat ik het recept had gekregen van Theresa, die me ook had geholpen bij het roeren in de saus en… Nou ja, u begrijpt.


Skordalia

Ik had ooit een vies meisje. Ze ontbeet regelmatig met een zak paprikachips, en dronk daar karnemelk bij (uit het pak). Ze werd nooit misselijk van drop, ze werd eigenlijk nooit misselijk. Ik heb haar wel eens vier blikken koude knakworstjes zo uit het blik zien eten, terwijl we naar Woody Allen op de video keken (ik geloof dat het Manhattan was). Omdat ze toen dorst had en ik te lui was om op te staan dronk ze het knakworstenwater uit het blik.
Echt vraatzuchtig werd mijn meisje als er mayonaise aan te pas kwam. Natuurlijk had ze haar bakje friet allang leeg terwijl ik pas halverwege was, natuurlijk at ze ook nog uit mijn bakje mee, en daarna nam ze het uit mijn hand en likte met een lange, gulzige vinger het mayonaisecompartiment leeg.
Zo verliefd ben je maar één keer.
Om mijn meisje te behagen besloot ik zelf mayonaise te maken. Iedereen die ooit voor de eerste keer mayonaise heeft gemaakt, weet wat er dan gebeurt: de eieren willen niet dik worden, de olie gaat er te snel bij, je klopt als een bezetene met de garde maar het mengsel weigert op mayonaise te gaan lijken. Extra eierdooiers erbij, lepels lauw water, nóg meer olie, en uiteindelijk blijf je zitten met een lamme arm en een badkuip vol half-mayonaise.
We hebben nog een hoop lol gehad in die badkuip, maar de eerstvolgende keer dat ze kwam eten had ik toch maar iets anders gemaakt, dat leek op mayonaise, maar dan makkelijker: de Griekse versie van aïoli, zonder verraderlijke eieren. Daar dip je dan allerlei dingen in.
Als dipgereedschap gebruikten we, behalve elkaar, het bekende jaren-70 borrelgereedschap, dus bloemkoolroosjes, staafjes waspeen en bleekselderij, maar ook radijsjes of andere rauwkost. Mijn meisje en ik aten hem vaak bij gebakken sardientjes en hardgekookte eieren. Ach, Skordalia, waar ben je vandaag? Ben je gelukkig? Denk je nog wel eens aan mijn mayonaise?

jaeggi om 17 oktober 2005 14:36

Post a comment




Remember Me?