« augustus 2005 | Main | oktober 2005 »

30 september 2005

positief denken

Herf.
Herver.
Herfst.

Posted by jaeggi at 10:27 am

nog even tommy cooper

Ik ging naar de dokter. Hij zegt: 'Wat mankeert u?'
Ik zeg: 'Ik heb elke nacht dezelfde droom, elke nacht komen prachtige jonge vrouwen op mij af rennen en ik duw ze steeds weg.'
Hij zegt: 'Hoe kan ik u helpen?'
Ik zeg: 'Breek mijn armen!'


Posted by jaeggi at 10:26 am

29 september 2005

vrouw en kinderen

'Wie vrouw en kinderen heeft, heeft gijzelaars gegeven aan zijn lot. Want zij beletten belangrijke ondernemingen, of die nu van grote allure of laag allooi mogen zijn.'
- Francis Bacon, Over liefde, de dood en het leven, Bert Bakker, 2005

'Zelfs mensen met een moord op hun geweten krijgen nog altijd bezoek van hun vrouw en kinderen.'
- Michel Faber, Het opvanghuis, uit De Fahrenheit-tweeling, Podium, 2005

Deze uitspraken zijn allebei waar en volkomen met elkaar in tegenspraak.

Posted by jaeggi at 03:32 pm

snuf

(Persbericht)
'Columnisten die een column schrijven over hun verkoudheid zullen met ingang van deze herfst een schrijfverbod krijgen van minimaal één week en maximaal twee maanden.'
Dit is bekendgemaakt door het Platform voor Onderhoud van Nederlandse Columnisten Kwaliteit (PLONCK).

Posted by jaeggi at 09:44 am

28 september 2005

leef

Dit was mijn dag gisteren: S. naar school gebracht, daarna koffie en een fruitshake gedronken op het vaste terras. Volkskrant gelezen. Toen die uit was Telegraaf doorgebladerd. Om een uur of 10 was ik thuis. E-mails gestuurd, stukje voor dit weblog geschreven, gevloekt toen ik de eerste versie per ongeluk kwijtmaakte, nog een paar e-mails beantwoord.
Om half twaalf begonnen aan een verhaal waarvoor ik het idee had gekregen afgelopen zaterdag, toen ik met een andere schrijver over het opgebroken Rokin tussen de massa liep. Het bleek een vruchtbaar idee, in ieder geval kwantitatief: vier uur later had ik meer dan 2000 woorden, al had ik nog geen idee hoe het af moest lopen.
Daarna nog tot half zeven geschreven aan een roman waar ik inmiddels bijna zes jaar mee bezig ben (waarmee ik niet wil zeggen dat ik er al zes jaar aan schrijf, dat is iets heel anders).
Om half zeven kwam iedereen thuis (dat betekent dat S. en O. mijn naam roepend op het raam van mijn souterrain staan te bonken). Terwijl S. kookte probeerde ik de nieuwe Tommy Cooper.-video uit op S. en O., omdat Kees van Kooten ooit ergens had geschreven dat zijn kinderen er zo om moesten lachen. De mijne niet: alle grappen zijn alleen leuk in het Engels en kinderen vinden goocheltrucs die mislukken gewoon mislukt. Hoe zit dat, Kees?
(Ik vind Tommy Cooper overigens de grappigste man van de vorige eeuw.)
Om acht uur anderhalf hoofdstuk voorgelezen uit Wiplala Weer, en om half 9 lag ik uitgeput voor de tv, in de wetenschap dat ik nog helemaal naar oost moest fietsen om te repeteren met mijn salsaband.
Om negen uur steunend opgestaan uit mijn stoel en mijn trombone ingepakt. Het regende niet, het was zelfs een tamelijk zachte avond. Onderweg dacht ik aan stervende kastanjes, tot ongeveer ter hoogte van het Tropenmuseum de eerste muziek kwam binnensijpelen en ik zonder het te merken begon te neuriën (Dura como piedra).
Ik was niet de laatste die te laat was, maar uiteindelijk was de band bijna compleet en, veel belangrijker, strak en ingespeeld. We speelden vijf keer Mamaita en de laatste twee keer was het muziek.
Na de repetitie dronk ik twee blikjes bier en rookte twee sigaretten, terwijl we elkaar verhalen vertelden die iedereen vaag bekend voorkwamen, alsof we ze al eens van anderen hadden gehoord, maar dat maakte niet uit.
De terugweg naar huis heb ik zingend afgelegd, toen ik voor mijn deur stond leek het of ik er een halve minuut over gedaan had om de hele stad te doorkruisen.
Om 02.00 uur was ik diep in slaap, waarschijnlijk stevig snurkend omdat er een verkoudheid zit aan te komen.
Dat was maar 1 dag. Het was niet de laatste dag, het was ook niet de mooiste dag, maar hij komt nooit meer terug.

Posted by jaeggi at 10:27 am

26 september 2005

waar ik aan dacht toen ik hem pijpte

Denkt u nog weleens aan Paula Cox? Niet? Julie Orringer dan? Jorge Volpi? Peter Carrey? Penelope Lively? Penelope Fitzgerald? Michael Chabon? Toch waren hun personages ‘van een heftige schoonheid’ en schreven ze ‘met doordringende intelligentie en opmerkelijke zelfbeheersing’ succesvolle boeken. Ze hebben allemaal prijzen gewonnen voor hun romans.
Hetzelfde geldt voor Jonathan Safran Foer, die op dit moment triomfen viert met Extremely Loud & Incredibly Close, dat van a tot z bijelkaar gejat is, goedkoop speculeert opde sentimenten van 9-11, en over tien jaar een van die boeken zal zijn waarvan we zeggen: hoe is het mogelijk dat we daar zo opgetogen over waren.
Marjolijn Februari wees er afgelopen zaterdag al op in de Volkskrant: Foer leent opzichtig zijn plot en personages van Mark Haddons succesvolle The curious incident of the dog in the night-time: ook een roman over een min of meer autistisch jongetje dat de wereld op een wonderlijke manier beziet. Alsof ze uit zichzelf al niet irritant genoeg waren, die vroegwijze volwassenen die sinds Salinger niet meer weg te branden zijn uit de literatuur, die kleine etterbakjes die met grote ogen de wereld van de volwassenen bezien, nee, er moest nog een schepje bovenop: zowel Haddon als Foer geven hun hoofdpersoontje nog een geestelijke stoornis mee, die voor extra kleurrijke details mag zorgen. Zo is Foers Oskar (zou Foer ooit Die Blechtrommel hebben gelezen?) extreem getalenteerd en intelligent, correspondeert met Stephen Hawking en speelt de tamboerijn. Apart, wat?.
Ik had het al heel moeilijk om mijn handen thuis te houden bij het lezen van The curious incident…, maar bij Foers roman werd de aandrang om het kleine vroegwijze etterbakje een ongelooflijke schop te verkopen zo overweldigend dat ik het boek na drie hoofdstukken heb dichtgeslagen (ook de meest geduldige ouders van autistische kinderen schijnen de aandrang om hun spruit met de kop tegen de muur te bonken soms nauwelijks te kunnen onderdrukken).
Jonathan Safran Foer zal over enkele jaren bijgezet worden in het rijtje hierboven, de Mount Everest van middelmatige schrijvers waar de boekhandels mee volgestapeld ligt. Extremely close… is niet meer dan ‘de zoveelste middelmatige, elegante roman die ongetwijfeld een stroom van wellevende kritieken zou krijgen en daarna in vergetelheid zou raken’. De soort roman waarvoor Bret Easton Ellis (van wie het vorige citaat was) het ultieme nietszeggende citaat bedacht: ‘Ik geloof dat ik in geen jaren een werk in handen heb gehad dat zó zelfverzekerd over zichzelf gaat.’
Bret Easton Ellis, daar heb je een naam die je voorlopig niet gaat vergeten. Ik kreeg zaterdag in de boekwinkel een voorproefje van de vertaling van zijn nieuwste roman Lunar Park, en na lezing van de eerste vier hoofdstukken besloot ik
1) ik ga zo snel mogelijk Lunar Park lezen, en
2) ik koop zeker niet de Nederlandse vertaling.

Lunar Park is een briljante roman die in grote haast vertaald moest worden (want de Nederlandse versie moet naast de Engelse liggen vanwege de verkoop) en dat is dan het excuus om twee goedwillende klerken met hun diploma Literair vertalen van de LOI in hun binnenzak (Inge de Heer en Johannes Jonkers) in te schakelen, twee ploeterende letterknechten die geen nee durfden te zeggen toen uitgeverij Anthos vroeg of ze binnen twee weken vijfhonderd bladzijden literatuur konden vertalen.
Moet kunnen, dachten Inge en Johannes, en daarom zal het wel zijn dat ze ‘bathroom’ consequent met ‘badkamer’ vertalen. Zelfs het gegeven dat in die ‘badkamers’ alleen maar geplast, gepoept en cocaïne gesnoven wordt, en dat er nooit een bad genomen wordt, brengt Inge en Johannes, die tijdens het vertalen ook nog hun ene hersencel moesten delen, niet op het idee dat bathroom in het Amerikaans ‘WC’ zou kunnen betekenen.
Ook hebben Inge en Johannes, glitterende parels in de kroon van het vertalersgilde, nog nooit een Amerikaanse film gezien – anders zouden ze misschien weten waar de woorden ‘Make my day’ vandaan kwamen. En zouden ze misschien iets anders gedaan hebben met Dirty Harry’s beroemde woorden dan ze doormidden zagen, met plakband omwikkelen en de straat weer opsturen met een paar ongelijke krukken. Zouden ze, met andere woorden, met iets anders op de proppen komen dan het zeldzaam krukkige: ‘Kom op, bezorg me de dag van mijn leven.’
Arme Bret. Je kunt zoveel briljante boeken schrijven, maar als je werk vertaald wordt ben je overgeleverd aan de honden.

Die middag had ik dus de eerste vijf hoofdstukken van Lunar Park gelezen, en dezelfde avond liep ik naar de Beurs van Berlage, met een vriend aan mijn zij en Easton Ellis in mijn hoofd. We waren allebei zwijgzaam, mijn vriend en ik, wat waarschijnlijk beter te begrijpen is als je weet dat we onderweg waren naar een bijeenkomst van honderden vrouwen met lef.
Direct bij binnenkomst bij Women Inc. klaarde mijn vriend op. Ik voel me hier wel goed, zei hij, en inderdaad, we liepen een warm bad van positieve vrouwelijke energie binnen. Saamhorigheid sijpelde uit duizenden vrouwenporieën. Wij waren voor het eerst in ons leven sterk in de minderheid - en het was heerlijk. We voelden de ene na de andere liftblik (die kent u misschien wel, als u vrouw bent, hij gaat op en neer… op en neer…) over onze lichamen glijden.
Toen het tijd was voor de aangekondigde discussie over de Man van Vandaag was elk gehoopt conflict dan ook allang gesmoord in een zee van zusterlijke gevoelens. Jort Kelder deed nog zijn best (‘Jullie zijn gewoon lui!’), ik deed mijn best (‘die lesbische kus van Ellen Degeneres, daar werd ik wel geil van’) en Quincy was zijn heerlijke zelf (‘Ik hou ervan als mijn was gestreken is en het eten klaarstaat als ik thuiskom’) maar er kwam geen enkele reactie behalve kokette giechels en begrijpende glimlachjes. Geen vuur aan onze schenen. Onze kleren bleven heel. Onze enige troost was dat het interessantste deel van de vrouwen waarschijnlijk gelijktijdig bij de workshop voor Sex toys zat. Daar hebben we na afloop nog naarstig naar gezocht, die vrouwen, maar de enigen die we tegenkwamen, in de grote holle hallen van de beurs, waren lieve meiden. Stuk voor stuk.
Zo lief waren ze dat ik zelfs, geheel tegen mijn gewoonte in mijn vriend in de steek liet (sorry EJ!) want mannen kennen gelukig geen solidariteit, zeker niet als ze een dans beloofd wordt door een van de mooisten van de avond.
Maar de muziek was al gestopt.

Op weg naar huis, toch nog best laat, dacht ik pas weer aan Bret, en er ergens tussen het Damrak en het station sloeg ik dubbel toen ik ineens moest denken aan de scène waarin hij vertelt over de studenten Creative writing die hij les geeft (en volgens mij ook over alle goedwillende aspirant-schrijvers, alle negentienjarige filmregisseurs, alle schrijvers hollend op weg naar de vergetelheid, alle idealistische vrouwenfestivalorganisatoren en artistieke ploeteraars in het algemeen): ‘zodoende liep ik al gauw tokkelend op de gitaar de gasten te begroeten. Dat was ook een handige manier om mijn studenten te beletten over hun verhalen te praten, altijd een van mijn minst geliefde gespreksonderwerpen, en vanavond wilde ik niet dat me gevraagd werd: ‘Meneer Ellis, hebt u Waar ik aan dacht toen ik hem pijpte al gelezen?’


Posted by jaeggi at 01:52 pm

24 september 2005

goedemorgen teleurgestelde volkskrantlezer

Uw Jaeggi-column staat deze week op bladzij 13 van De Verleiding (het laatste Volkskrantkatern). Helaas is door omstandigheden buiten mijn macht de laatste regel weggevallen. Die luidde: 'Nu nog bedenken wat ik daar ga koken.'
Niet fijn, zo'n gebroken stukje.
Dit is kortom een eenmalige gebeurtenis.

Nu ga ik douchen en alvast een fijne string uitzoeken voor vanavond (zie vorige post). Iemand een suggestie?


Posted by jaeggi at 08:36 am

23 september 2005

vrouwen met lef

Nog 1 nachtje slapen, dan begeef ik mij onder 300 vrouwen met lef. De gedachte vervult me, ik ga er niet over liegen, met een soort angstige erotische verwachting. Ik verwacht er flink van langs te krijgen op het festival
Daar moet ik mij zaterdagavond melden in het Mannencafé, samen met onder andere Jort Kelder. Het wordt ongetwijfeld een interessante krachtmeting, daar heeft de organisatie geen twijfel over laten bestaan. 'Marike Simons (Boer en Croon) en Rachida Azough (Volkskrant) leggen jullie het vuur aan de schenen,' beloven ze in hun laatste e-mail. Eerder hadden ze al laten weten dat ons het hemd van het lijf gevraagd zou worden. 'Alles willen we weten van "de man van nu": wie is hij, wat wil en vindt hij en zit hij te wachten op een "vrouw met lef"?'
Met lef of zonder lef, een vrouw blijft een vrouw. De vrouwen van WOMEN Inc. willen weliswaar 'een nieuwe en actuele invulling geven aan het begrip vrouwenbeweging, door op een grootschalig podium de innovatieve kracht van vrouwen te tonen' - maar ze willen ook graag zeker weten of wij, mannen, daar wel op zitten te wachten.
Laat ik bij voorbaat al die lieve onzekerheid wegnemen: ik hou nu al van álle 300 heerlijke meiden van WOMEN Inc. Hadassah, Gillian, Anouk, Bianca, Sanderijn, Jodi, Wouke: kom in mijn armen!


(NB Ik zal zondag verslag doen van de avond - tijdstip een beetje afhankelijk van de kleerscheuren die ik zaterdag oploop)


Posted by jaeggi at 10:16 am

22 september 2005

tumor

Neem jij hem even? Het is toch voor jou.
`....'
Wat? Wie? Bernard? Ach jeezes. Ik ben er niet. Ik bedoel… Niet opnemen. O. Aha. Nee, wacht nou even. Die wil natuurlijk weer een heel verhaal ophangen over zijn… Eh, weet je wat? Zeg maar dat ik kanker heb.
`.....'
Wat wil hij weten? Waar? In mijn darmen. Nee, huidkanker. Da's minder eng. Zeg maar dat ik huidkanker heb.
`.....'
Waarom ik dan niet aan de telefoon kan komen? Omdat het ook bij mijn oor zit. Huidkanker bij mijn oor, zeg dat maar.
`.....'
Ja, bij allebei mijn oren ja.
`....'
Nee, ik kan nog wel horen, maar als ik een telefoonhoorn ertegenaan hou, dan... dan verga ik van de pijn.
`....'
Wat wil hij? Schreeuwen? En dat jij de hoorn dan op een eindje van mijn oor houdt? Nee, ik...
`.....'
Hallo Bernard. Tja, vervelend. Nee, ze zitten er allebei nog aan. Wat zeg je? Humor? Ach, als je d'r niet meer om kunt lachen...
`.....'
O, tumor! Ja, twee. Bij elk oor een. Ja, best groot. Wat zeg je? Nou, de ene lijkt een beetje op een croissant, en de andere... De andere lijkt eigenlijk heel erg op jou, Bernard.


Posted by jaeggi at 02:19 pm

21 september 2005

Victoria's pislach

De redactie van dit weblog feliciteert de redactie van METRO met hun nieuwe columniste, Victoria Koblenko.
Hierbij alvast een voorproefje van de literair begaafde actrice/presentatrice: 'Het commentaar a la roddelbladen doet een gemiddelde BN'er weinig meer, dus laat ik zeggen dat ook op tv gebied geldt het oud-nederlandse spreekwoord: Wat de boer niet kent... boycot hij... totdat de nieuwe smaak went en de boer gewend is aan het nieuwe exotische eten en er niet meer zonder kan... maar dat kan wel een tijdje duren. geeft niet! we hebben alle tijd,helemaal omdat we er heel veel plezier (en zoals Angela zegt: pislach) aan beleven tijdens het maken van het programma THUIS...'

Ook wensen wij de eindredactie van METRO veel sterkte.


Posted by jaeggi at 10:27 am

vangst van de dag (8)

Wat staat die vent me toch aan te staren, dacht de prins. Staat mijn gulp open of zo? Hij draaide zich een kwartslag en zei uit een mondhoek: 'Edo. Niet meteen kijken. Staat mijn gulp open?'
'Nee, hoogheid. Uwe Koninklijke gulp is gesloten. Het koninklijke klok-en-hamerspel is veilig opgeborgen. Zal ik de staat van beleg laten opheffen?'

Pluto, hoofdstuk ?.

Posted by jaeggi at 10:17 am

19 september 2005

het Mooiste Woord van 2005 (2)

De jury van het Mooiste Woord Van 2005 heeft het niet makkelijk. Dat zeggen jury’s altijd, men vraagt zich weleens af waarom mensen überhaupt nog in jury’s plaatsnemen, men is toch van tevoren gewaarschuwd. IJdelheid ongetwijfeld.
Toch heeft het ook zijn leuke kanten, zoals bedenken van redenen waarom oer-fatsoenlijke Nederlandse woorden niet genomineerd kunnen worden.
De jury meende met het vooraf diskwalificeren van een aantal woorden duidelijk gemaakt te hebben dat woorden niet om hun emotionele lading gekozen worden, maar om hun klank, hun woordbeeld en hun poëzie in het algemeen. Toch waren er een aantal mensen die meenden het woord lief te moeten nomineren, evenals liefje. Voor alle duidelijkheid: liefde komt er bij ons niet in. Het begrip is mooi, maar het woord zelf is een iel, slap misbaksel. Liefde, liefje, lief, lieven, liefste: niets moois aan. Probeert u alstublieft die dingen te scheiden.
Moeilijker was de nominatie voor het woord zoeteliefje, van de heer Frank. W. te Den Haag (die overigens zei klotebibber het mooiste woord te vinden). De betekenis van zoeteliefje is namelijk niet alleen de voor de hand liggende, maar het is ook een soort knoop. Dat zorgde er bijna voor dat zoeteliefje op de longlist kwam, tot een van de juryleden opmerkte dat hij knoop eigenlijk mooier vond.
Het woord klotebibber bleek niet alleen populair in Den Haag: vooral oudere Nederlanders uit het hele land bewaren zoete herinneringen aan dit woord, de voorganger van klootzak, maar dan veel poëtischer.
En over poëzie gesproken: dat komt er ook niet in. Hoe kunt u dat nou mooi vinden?! Sowieso is de jury niet dol op woorden met trema’s, accent aigu’s en andere hulpmiddelen. Probeert u eens het woord uit te spreken zonder klinker. Eng toch? En als dat niet afdoende is: zonder medeklinkers. Pz. Dat is geen woord.
Voort dan naar de wél genomineerde woorden.
Annabel N. voerde aan: Gispen. Iets zegt ons dat deze kandidaat vorig jaar ook al meedeed, maar vooruit. Het blijft een formidabele kandidaat, al zou je kunnen zeggen dat het iets gewonere wespen even mooi is.
Waterdrager (G. van den B.) werd ook door de jury goedgekeurd, evenals Struweel (Rob H. te Hengelo), Tumult (Erik de B.) en Schermutseling (Arjen van der K.) die een mooi pleidooi voor dit woord schreef.
Pleidooi haalde het overigens niet, noch Archipel (hoewel 3 x genomineerd).
Komen wij vervolgens bij wat de jury de ‘lekkere’ woorden heeft gedoopt: Murw, Straks en Foefje.
Murw: nee (hoewel de f-klank waar een –w geschreven wordt in het Nederlands zeldzaam is, dat geven wij toe).
Foefje: nee. Te Oililly.
Straks is een woord waar de jury zelf niet opgekomen was, maar de inzender (Frans van Z.) heeft gelijk: vijf medeklinkers en één klinker is bijzonder, en het woord heeft een soort eenvoudig evenwicht dat de jury zeer aanspreekt.
Dit geldt niet voor Lammetjespap (Clara L.). Hier staakten de stemmen. De ene helft van de jury vond het snoezig terwijl de andere helft moest braken. Daarom is lammetjespap een kandidaat, al zou het de jury verbazen als het de shortlist haalde.
Nog een paar moeilijke gevallen: Bietebauw ((Marc de P.). Lang overleg, maar uiteindelijk afgevallen wegens te folkloristisch. Om dezelfde reden de longlist niet gehaald: Schabouwelijk (Jan B., Rosmalen).
Nog vier woorden die het niet haalden: Monstertocht, Fnuikend, Oelewapper, Déconfiture.
Wat is hier mis mee?
De jury weet het niet. De jury voelt zich bij deze woorden een beetje de jury van Idols als de zoveelste Michael Jackson-kloon zijn ding doet: aanstellerij. Hou toch op. Opzouten.
Zeer verrassend: het woord Moslima haalde de lijst wel. Verscheidene juryleden begonnen hevig te trekkebekken (!) toen dit woord werd geopperd (!), een jurylid sprak haar afschuw uit over politiek correcte woorden maar uiteindelijk haalde het woord met vlag en wimpel en slechts één tegenstem de lijst. Moslima is dus genomineerd.
Verder wil de jury graag haar waardering uitspreken voor de nominatie van het woord Dolk (Johan S.). Prachtig. Goed bedacht.
Ook heeft de jury veel plezier beleefd aan de mail van Karlijn van der H., die haar nominatie plastisch verwoordde met: ‘Hallo, Ik breng "driftkikker" in.’
Beterschap, Karlijn, we hopen dat u binnenkort weer kunt zitten. (driftkikker heeft het overigens niet gehaald).
Daarmee kunnen wij vaststellen dat de voorlopige longlist voor het Mooiste Woord van 2005 bestaat uit de volgende woorden:

markies
voetnoot
klotebibber
kwets (de vrucht)
gispen
waterdrager
tumult
schermutseling
struweel
lammetjespap
dolk
moslima

Tot slot nomineert de jury nog het woord Portiek als een van de mooiste Nederlandse woorden aller tijden.

(Commentaar en nieuwe nominaties blijven mogelijk op mooistewoord@jaeggi.nl)

Posted by jaeggi at 12:38 pm

autowassen in Amerika

Ik ben nog nooit in Amerika geweest.
Dat heb ik altijd zorgvuldig verzwegen. Als je niet regelmatig naar New York vliegt voor een weekendje tel je niet mee in sommige kringen, en ik wil nu eenmaal graag meetellen.
Ooit moest het natuurlijk uitlekken, dus vorige week bekende ik, zomaar ineens, dat ik nog nooit in Amerika was geweest. Nog nooit New York 'gedaan', nog nooit in San Francisco geshopt, nog nooit naar Mardi Gras in New Orleans geweest (hoewel ik een groot liefhebber ben van blues en carnaval).
Nu is het te laat.
New Orleans is van de kaart geveegd. En New York is ook niet meer wat het geweest is, zeggen kenners. De spreekwoordelijk vriendelijke Amerikaan bestaat niet meer. Alles is business geworden, zelfs de liefde: aldus filmmaakster Dree Andrea, die de dating-doc Mr. Right maakte (om de een of andere reden komt me voor dat dat altijd al het geval was, maar dat terzijde).
Amerika, het zal in mijn gedachten altijd een Disneyland voor volwassenen blijven: een land gefascineerd door hamburgers, geld en vrouwen in minuscule pakjes die... auto's wassen.
Als je me zou vragen waarom ik niet naar Amerika hoef, en waarom ik denk dat ik er waarschijnlijk nooit zal komen (Amerikaanse vertalingen van mijn werk even voorbehouden): dit komt een eind in de buurt van een verklaring (klik op de hamburger).

(Dit is tevens mijn jaarlijkse porno-kijktip voor de jongens van duikvereniging de Wijde Kim)

Posted by jaeggi at 10:53 am

18 september 2005

solliciteren

Solliciteren is zonder twijfel de meest verfijnde marteling die de mens ooit heeft bedacht: veel subtieler dan alle herhalingen van M*A*S*H, veel vernederender dan gast zijn bij Barend & Van Dorp. Allereerst is er de geraffineerde prikkeling van de sollicitatiebrief. Sommige mensen storten al snikkend in voor ze een keuze hebben kunnen maken tussen Beste, Geachte of Mijne. Dan de tweede fase: het gesprek. Een claustrofobisch onderhoud met een klamme personeelsfunctionaris die de eerste minuut al bedacht heeft dat jij het niet wordt (iedereen weet dat de eerste indruk beslissend is), maar die je desondanks het hele voorgeschreven half uur laat bungelen, met een nieuwe das die steeds strakker om je nek klemt en schoenen waarvan het eerste model ooit is ontworpen door de Spaanse Inquisitie. En dat is nog niets vergeleken met de laatste fase, waarin je thuis zit te wachten op het verlossende telefoontje. Ik ken iemand waarbij de spanning zo hoog opliep dat hij, toen hij eindelijk eeen keer gebeld werd met goed nieuws, in de telefoon schreeuwde: ‘Nee, dank u,’ en de hoorn op de haak gooide.
De tv-makers van Nederland gaat niets te ver in het bedenken van nieuwe, subtiele martelingen, en daarom bedenken ze het ene na het andere sollicitatie-programma. IDOLS is misschien het bekendst, maar vergeet ook The bachelor niet, waarin twintig vrouwen in tergende functioneringsgesprekken en eindeloze, sadistisch geregisseerde afvalrondes mogen solliciteren naar de positie van echtgenote.
Maar de tv-makers van Nederland kunnen nog wat leren van het bedrijfsleven. Ik dacht dat ik voorgoed van het solliciteren verlost was (veertig tenslotte, dan kun je net zo goed je sollicitatiebrief met de hand op rose, geparfumeerd bloemetjespapier schrijven), maar toen kreeg ik dit mailtje: “Uw sollicitatiebrief hebben wij in goede orde ontvangen, waarvoor onze dank. Wij hebben met belangstelling kennisgenomen van uw gegevens en zullen op korte termijn terugkomen op uw sollicitatie. Als u deze email heeft ontvangen, maar nooit een email heeft gestuurd naar NLDTBRecruitment@deloitte.nl dan kunt u dit emailtje als niet ontvangen beschouwen. U kunt dus deze email ontvangen zonder dat u zelf een email verstuurt heeft. Mijn excuses voor het ongemak. Met vriendelijke groet, Karin Michaelis, Recruitment Assistant.
U begrijpt: ik heb nooit gesolliciteerd bij NLDTBRecruitment@deloitte.nl. Maar ergens bij Deloitte – zijn het advocaten? - worden nu mijn gegevens tegen het licht gehouden. Ze zullen er op korte termijn op terugkomen. Daar wacht ik nu maar op, met angst en beven. Ik hoop in godsnaam dat ze me nemen, want afgewezen worden voor een baan waar je niet op gesolliciteerd hebt: ik geloof niet dat ik dat zou kunnen verdragen.


Posted by jaeggi at 11:52 pm

16 september 2005

het mooiste Nederlandse woord van 2005

De stemronden voor de verkiezing van het Mooiste Nederlandse woord gaan weer beginnen! Vanaf heden is het mogelijk te stemmen. Nominaties voor het Mooiste Nederlandse Woord van 2005 kunnen worden gemaild naar mooistewoord@jaeggi.nl.
De eerste woorden zijn genomineerd door de jury.


* Markies
* Voetnoot
* Klotebibber (dit woord staat niet vermeld in de Dikke van Dale, maar de jury weet zeker dat het een Nederlands woord is).
* kwetsen (de vruchten dus)


NB Uitgesloten van deelneming zijn de volgende woorden:
- liefde
- emotie
- normen
- waarden
- stukje
- detachering
- Iets (als in: 'Ik geloof wel dat er 'Iets' is.)
- meedenken
- respect

Posted by jaeggi at 11:07 am

eeuwig

op een dag als vandaag
met het licht zo
met de wind
zoals hij nu waait en de zon
die schijnt zoals hij schijnt, zo over alles;
en jij loopt zoals je nu loopt,
over straat, zo met je armen
zo is er niets dat erop duidt
dat dit eindig is

vanavond zal het niet donker worden
de zon zal niet ondergaan

nooit meer zal er iemand sterven en wij leven
eeuwig verder zoals wij vandaag leven


Posted by jaeggi at 11:00 am

15 september 2005

vangst van de dag (7)

'Drie stewardessen met massieve benen stonden in de ingang van het Farewell café.'

Pluto, hoofdstuk 11

(Dit is misschien niet zo'n hele spectaculaire zin, maar ik heb er drie weken over gedaan om het juiste woord voor die benen te vinden. Dus wat mij betreft is dit een mooie vangst.)

Posted by jaeggi at 04:37 pm

een beetje als Gwyneth Paltrow

Misschien komt het omdat je reflexen verslappen met het verstrijken van de jaren, of omdat je het rennen moe wordt, of omdat het je op een gegeven moment eigenlijk niet meer kan schelen, maar vroeg of laat komen ze je op het spoor, en dan is er geen ontsnappen meer aan de organisatoren van je middelbare schoolreünie. Degene die mijn telefoonnummer opgespoord had lachte met de triomfantelijkheid van de premiejager.
‘Dat had je niet gedacht hè? Na al die jaren?!’
‘Nee, dat had ik niet gedacht. Met wie spreek ik ook alweer?’
‘Met Marius!’
‘O, Marius, natuurlijk. Alles goed met je, Marius?’
‘Je hebt geen flauw idee meer wie ik ben hè? Nee, zeg maar niks, jij bent nog precies dezelfde als vroeger. Hahahaha! Die Aad!’
Aad. Is er in mijn verleden ooit iemand geweest die mij Aad genoemd heeft?
‘Maar hoe gaat het nou met je?’
‘Ja, wel goed, ik…’
‘Man, zeg maar niks meer, dat lezen we toch elke week in je column? Ouwe brillenjood! Hè? Ik zeg vorige week nog tegen Tineke, die Aad is in al die jaren he-le-maal niks veranderd. Dat is nog diezelfde leipe goser van toen, die toen zo verliefd op je was. Ik zie het nog voor me, jij altijd in die enorme groene legerjas, net of je een bungalowtent aanhad, met zo’n zwarte baret op je knar, en maar als een hondje achter Tineke aanlopen. Jaja! Nou vraag je je misschien af, hoe weet ik dat: nou, ze zit hier naast me op de bank. Hier, ze wil even wat zeggen tegen d’r ouwe vlam.’
‘Ja, met Tineke! Ken je me nog?’
Een stem als een kookwekker. Tineke? Ik doe een wilde gooi.
‘Ja, natuurlijk ken ik je nog. Jij was toch blond?’
‘Blond? Nou, vleier. Donkerblond misschien. Weet je nog? Ik droeg mijn haar altijd zo in mijn ogen gekamd. Een beetje als Gwyneth Paltrow, maar dan donkerder. Je hebt me indertijd wel tien brieven geschreven. Dat weet je toch nog wel? En ik heb een keer zó’n bos bloemen van je gehad. Heel vleiend hoor, maar ja, al die emotionele toestanden, daar kon ik toen gewoon niet zo goed mee omgaan.’
Er begint me iets te dagen. Een stil, tenger meisje, met haar haar altijd voor haar ogen. Spijkerjackje. Smalle schoudertjes. En die groene jas, die had ik uit de legerdump. Verdomd, het komt allemaal weer terug. Dan is Marius waarschijnlijk die roodharige zaalvoetballer die altijd je schooltas afpakte om mee te voetballen, op het schoolplein. Altijd een grote bek, al vonden de meeste meisjes dat gek genoeg wel leuk.
Hij heeft de telefoon weer overgenomen.
‘Nou, ik hoor het al, je bent nog net zo’n ouwehoer als toen. Zeg, je komt toch zeker op de reünie?’ Ik zou Tineke misschien best weer eens willen zien, maar een hereniging met Marius kan me niet lang genoeg uitgesteld worden.
‘Wanneer precies?’
‘Even kijken: negen november.’
‘Hè, wat jammer, dan heb ik al wat. Als het nou een dag later was…’
‘…wacht even, wat zeg ik nou? Negen is een woensdag, dus we hebben het over vrijdag elf. Hartstikke leuk zeg, ik zet je op de lijst. Ik heb bijna iedereen te pakken, zelfs een paar ouwe leraren die nog leven. Melchior, van Geschiedenis, weet je nog? Die toen dat dartpijltje in zijn hand kreeg? En dominee Dunkelman? Met dat ouwe deuxchevautje van ‘m, dat we toen nog met zijn allen op zijn dakkie hebben gezet? Dat geloof je toch niet, dat dat allemaal nog leeft?’
‘Oké, Marius,’zeg ik, ‘ik zal er zijn. Is het op de school zelf?’
‘Ja. 16 april, goeie ouwe St. Ignatius, Tilburg.’
‘Tilburg? Ik heb niet in Tilburg op school gezeten. Ik zat in Breda, op de Nassau-scholengemeenschap.’
‘Wat? Maar jij bent toch… Aad Jaeggi?’
‘Ik ben Adriaan Jaeggi. Maar ik heb niet in Tilburg op school gezeten.’
‘Maar hoe kan dat… Hee Tinus, weet jij zeker dat die… Hoe? Aad Jekel?’
De verbinding wordt abrupt verbroken. De rest van de avond denk ik weemoedig terug aan Tineke.

Posted by jaeggi at 10:14 am

13 september 2005

zielig geval

Er is een man die zich Kluun noemt. Hij schreef een boek over zijn vrouw die kanker had en verkocht er tienduizenden van. Daarna schreef hij een boek over zijn nieuwe, levende vrouw, die zwanger is, en het loopt weer als een trein.
Kluun wil geen schrijver ('schrijvert') zijn maar gaat wel naar het Boekenbal. Daar lacht hij iedereen uit omdat hij ook wel ziet wat een zielige toestand is, dat literaire wereldje. Bovendien verkoopt hij veel meer boeken dan iedereen.
Kluun heeft ook een weblog, het zgn. kluunlog (Kluun is dol op woorden met Kluun erin). Op dat weblog heeft Kluun nu een wedstrijd uitgeroepen: de Vergeelde Boekenlegger. Mensen kunnen stemmen op het meest onuitgelezen boek dat ze niet gelezen hebben. Of zoiets.
Maar was er vorig jaar niet ook zo'n soort wedstrijd? Verdomd: de Gouden doerian! Voor het slechtste boek van het jaar!
En over die prijs schreef Kluun toen op zijn Kluunlog: 'Ik heb alleen geen trek om, nu ik toevallig schrijvert ben geworden, ineens over alles en iedereen publiekelijk mijn mening te moeten ventileren. Ik moet er niet aan denken om recensent te zijn en om van je hobby (zeiken) je beroep (zeikerd) te maken. Of om 's ochtends op te staan, je pc aan te zetten en in je dagelijkse column weer iemand publiekelijk lekker te kakken te zetten.
Nu is er iets nieuws. De Gouden Doerian. Een prijs voor de slechtste roman van het jaar. Compleet met website en longlist en prachtige geschreven volzinnen over schrijvers die niet kunnen schrijven. Lachen, hè? Nou. Proficiat jongens. Zeik maar lekker door als je daar gelukkig van denkt te worden. Dan blijf ik wel stukkies schrijven voor mensen die wel van mensen houden. Kluun
'

Nu is Kluun toch zelf aan het zeiken geslagen.
Ach jee. Wat zou er gebeurd zijn?
Waarom houdt Kluun ineens niet meer van mensen?


Posted by jaeggi at 04:56 pm

Verrassende ontwikkeling: Jan Dijkgraaf vindt zichzelf ook een hufter

Onder de kop De verhuftering van een hoofdredacteur schreef Jan Dijkgraaf (hufter van beroep, zie hieronder) de volgende verrassende apologie op zijn weblog, dsdays.

'In Adriaan Jaeggi heb ik er blijkens een de feiten niet geheel correct weergevende column in de voormalige kweekvijver van schrijftalent Porpria Cures weer een echte fan bij.
Dat Column Producties de handhaving van de lege Van Gogh-column zeer op prijs stelt, past niet in zijn betoog. Dat Katja Schuurman inmiddels op bezoek is geweest evenmin. Dat de meeste van de huidige Metro-columnisten via e-mail zijn aangesteld en dus ooit heel goed konden leven met uitsluitend mailcontact ook al niet. Dat Talpa ongeveer de twintigste adverteerder was die een outsert (advertentie van vier hele pagina's om de krant) bij Metro had gekocht - tja, dat weet je alleen als je Metro niet alleen bekijkt op het moment dat een teleurgestelde, bijna ex-columnist je op het spoor zet van een beetje hufter-bashing. En tenslotte: geen columnist is opgestapt of heeft geprotesteerd wegens de stoplicht-actie en de 'kun jij het beter?'-oproep.
Ach, we worden weer eens genoemd.'

Posted by jaeggi at 11:26 am

12 september 2005

Jozef Anton Eduard Dubbel Gerard Izaak

Beste/lieve teleurgestelde Volkskrantlezers,

Natuurlijk ben ik niet vies van dit soort brieven aan de Volkskrant:
Geachte lezersservice,
Bij deze wil ik mijn abbonement opzeggen van de volkskrant dat ik heb. Kunt u laten weten per wanneer ik jullie dagblad niet meer hoef te verwachten.
De reden van mijn opzegging is het verwijderen van de collum van Adriaan Jaeggi een aantal weken geleden. Deze collum heb ik met veel plezier gelezen en de vervangende collum Maria Goos heb ik uit saaiheid nog nooit uit kunnen lezen. Ik begrijp dat jullie als krant graag klagen over het kwijtraken van abbonees en met name jonge lezers, in jullie daden zie ik echter slecht contra productieve acties wat betreft het aantrekken van jonge lezers.
Veel succes met het voortzetten van deze krant.
Groet,
E.R., Eindhoven

En natuurlijk ga ik bij zo'n brief niet muggeziften dat het niet collum is maar column.
Maar er zijn grenzen.

Geachte redactie,
Misschien had ik het eerder moeten doen maar ik ben niet iemand die altijd zo snel 'in de pen klimt' maar ik mis Adriaan Jeagi!!!! (of hoe schrijf je het precies). Ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom hij weg moest. Hij schreef er zelf (terecht) een ietwat sarcastische column over. Lezersonderzoek? Misschien dat het feminitische deel van de Volkskrant wat moeite had met zijn columns maar ik zal eerlijk zijn dat ik als vent van 42 zijn columns altijd met heel veel plezier en een glimlach om de mond las. Adriaan was in staat heel treffend en geestig te verwoorden wat er in (het verdorven deel van) de mannelijke geest omgaat. Ik ben ervan overtuigd dat met mij veel meer (mannelijke?) lezers van de Volkskrant zijn columns met veel plezier gelezen hebben.
Sylvia Witteman is ook geweldig. Ook in de Volkskeuken. Dus ik val niet alleen op mannen.
En dan nu Maria Goos. Helaas kan het mij niet boeien. Het is ook geen column maar een dagboek. Wat moet ik ermee??? Het spijt me maar ik zit echt niet op te wachten op zoiets als "mevrouw ménière". Er is al ellende genoeg in de wereld. En ook in de Volkskrant krijgen we dagelijks ons portie mee. Dit gun je natuurlijk niemand en ook Maria Goos niet, maar nogmaals: Wat moet ik er mee???
Geef mij maar een column met een kwinkslag, een dosis humor, wellicht af en toe een tikkeltje uitvergroot, maar zóóó herkenbaar!!!
Kortom: Ik wil Adriaan Jaegi terug!!!!!
Ik hoop dat er meer lezers zijn die het voor hem opnemen. Verder vraag ik dit bericht aan hem door te sturen zodat hij in ieder geval weet dat er ook lezers zijn (geweest) die hem altijd met heel veel plezier gelezen hebben. Het lijkt me namelijk ontzettend klote om te horen te krijgen dat de lezers je niet meer pruimen, als dit al zo is.
Ik ben een van die lezers en ik zit wel met wat vragen. Hoe heeft dit onderzoek plaatsgevonden? Hoeveel lezers? Verdeling mannen/vrouwen? Wijze van vraagstelling? Waarom moest Adriaan weg ???
Ik laat het hierbij. Ik hoop dat ik een reactie krijg op dit mailtje.
Met vriendelijke groet,
M.G., Helmond

Kom op nou mensen. Als je protesteert tegen het vertrekken van een columnist, spel dan in elk geval zijn naam goed.
Voor iedereen die nog een protest naar de Volkskrant wil sturen (niet dat het wat zal uithalen, ze slikken daar liever een kwal door dan dat ze ongelijk bekennen, maar toch): het is JAEGGI! Dus: Jozef, Anton, Eduard, Dubbel Gerard, Izaak.
Met onverminderd hartelijke groet,

Adriaan Jaeggi

PS Overigens ziet het ernaar uit dat er binnenkort een nieuwe column van mij verschijnt, bij een ander blad. Ik laat het weten zodra de contracten getekend zijn en ik de sleutels van de leasebak heb.

Posted by jaeggi at 03:44 pm

11 september 2005

de staat van de Nederlandse literatuur aan de vooravond van het nieuwe culturele seizoen

Attentie uitgevers, deze tip krijgt u helemaal gratis.
U bent toch zo op zoek naar jong, liefst vrouwelijk talent? Ik raad u aan Andrea Gronvall onmiddellijk een contract aan te bieden. Ze schrijft voor het leuke gratis blaadje Amsterdam Weekly , het beste bewijs dat een gratis blaadje niet per se een vod als Metro hoeft te zijn. Of ze ook in het Nederlands schrijft weet ik niet, maar Andrea Gronvall schrijft in haar recensie van The Island: 'This film is so cheesy it should carry an advisory for the lactose intolerant.'

Afgelopen maand heb ik minstens tien nieuwe Nederlandse boeken gelezen (w.o. Bernlef, Giphart, Enquist, Niels 't Hooft, Josien Laurier). Niet één ervan was ook maar maar half zo spitsvondig als deze zin.
We wachten op de oogst van het najaar.

Posted by jaeggi at 04:44 pm

08 september 2005

hufter van beroep

Het is mogelijk dat er in West-Europa een grotere hufter rondloopt dan Jan Dijkgraaf, maar waarschijnlijk is het niet.
Jan Dijkgraaf, hoofdredacteur van het gratis treinkrantje Metro, is de soort beroepshufter die graag zijn personeel kleineert. Zo worden Metro-columnisten niet ontslagen per telefoon, niet met een stevige borrel erbij, maar per e-mail. Dijkgraaf begon hiemee in maart 2002, toen hij als waarnemend hoofdredacteur mocht aantreden op voorwaarde dat hij eerst een scheepslading columnisten ontsloeg. Geen probleem voor Jan. De eerste stappen op het hufterspad waren gezet. Maar Dijkgraaf is een ambitieuze hufter, die graag het beste uit zichzelf en anderen wil halen. Dus vorige maand vlogen schrijvers Pam van Vliet en Justus van Oel eruit bij Metro. Per e-mail.
Er zijn geen voorschriften voor het ontslaan van mensen, maar dergelijke brute vormen van ontslag worden vooral beoefend door Amerikaanse bedrijven waar de werknemer op maandagochtend zijn spullen (familiefoto, agenda, bureauplant) in een verregende kartonnen doos aantreft op de stoep van zijn voormalige werkgever. Het is een efficiënte manier van werken – maar zelfs in het harde Amerikaanse bedrijfsleven gaat men zelden zover om de ontslagen werknemer op de stoep nog eens een ferme trap na te geven. Hoofdredacteur Dijkgraaf heeft daar minder problemen mee. In maart 2002 zei hij over de door hem ontslagen columnisten: ‘Sommigen konden helemaal niet eens schrijven’, en drie jaar later verkneukelt hij zich daar nog steeds over, op zijn weblog dsdays, in een stukje vol leedvermaak over het ontslag van columnist Justus van Oel bij het Haarlems Dagblad. Het HD was zo stupide om haar columnist te laat te informeren, en Dijkgraaf gniffelt: ‘Tuurlijk moet je nieuws als krant voor jezelf houden. Dus las iedereen, inclusief Justus van Oel zelf, in het Haarlems Dagblad de primeur over Van Oels ontslag als columnist. Ik deed zo'n ontslagrondje drie jaar geleden nog per mail, tot grote woede van de circa 54 Metro-columnisten die wij “lieten gaan”, maar dit is inderdaad beter. (Dat Justus met geld te lijmen is, verbaast me trouwens wel...).’
Ongetwijfeld wist Dijkgraaf op dat moment al dat hij een paar dagen later zelf Van Oel zou ontslaan. Per e-mail natuurlijk. De trap na kwam dit keer in De Volkskrant: 'Soms heb je het gewoon gehad met iemand. Ik werk hier nu drieënhalf jaar en heb Justus nog nooit gezien. Ik lees alleen elke twee weken hetzelfde van hem, en dat gaat vervelen.’
Hieruit leren wij iets over het karakter van de ware hufter: hij durft mensen nooit iets recht in hun gezicht te zeggen. De toon die Dijkgraaf aansloeg in zijn ontslagmail aan Van Oel was namelijk heel anders: ‘Ik wil je dan ook zeer bedanken voor al je tweewekelijkse bijdragen aan Metro. Ze hebben ongetwijfeld veel mensen aan het denken gezet, wat ook bleek uit de soms forse aantallen ingezonden brieven die je genereerde. Ik hoop dat je mij de komende twee maanden nog regelmatig zult verrassen. Nogmaals: veel dank en alle goeds in de toekomst!’
Overigens is niet duidelijk waarom hoofdredacteur Dijkgraaf columnisten die hem verveelden de volle drieëneenhalf jaar van zijn hoofdredacteurschap heeft laten aanmodderen, en nu pas ingrijpt. Misschien heeft dit iets te maken met het feit dat Dijkgraaf graag columnisten vernedert. Bijvoorbeeld door onder hun column een balkje te plaatsen met daarin een stoplicht en een e-mailadres. De lezers konden via dit adres melden welke columnist hen niet aanstond, en het bijbehorende stoplicht navenant op oranje of rood laten springen. En Dijkgraaf maakte zijn rijzende faam als über-hufter pas echt waar toen onder de Metro-columns een balkje verscheen met de tekst: ‘Kunt u het beter? Stuur ons dan uw column.’
Als ik Justus van Oel en Pam van Vliet was zou ik blij zijn dat ik van dit soort sadistisch getreiter verlost was. Overigens, heel gek, is uit Dijkgraafs treitercampagne niet één nieuwe columnist voortgekomen. Kennelijk zitten er geen fantastische nieuwe columnisten onder het Metro-lezerspubliek.
En dan is er nog de manier waarop Dijkgraaf Theo van Gogh exploiteert.
Theo van Gogh is nog steeds columnist bij de Metro. Dat wil zeggen: de plaats waar zijn column stond wordt nu leeggelaten. Als gebaar. Als monument. Ik heb mensen wel horen zeggen dat ze het indrukwekkend vonden. Ik vind het inderdaad indrukwekkend hoe Dijkgraaf de laatste druppeltjes goedkoop effectbejag weet te persen uit de moord op een van zijn medewerkers. Het hele monument voor Van Gogh kost hem intussen geen kwartje, want voor die lege kolommen hoeft geen cent betaald te worden. Het zou mij tenminste verbazen als Dijkgraaf voor elke niet-geplaatste column van Van Gogh ook maar een cent had overgemaakt naar Van Gogh’s Column Producties.
Een jaar na dato blijkt het monument voor Van Gogh overigens alweer klaar voor de sloop, want Dijkgraaf ziet op de plaats van Van Goghs monument straks graag een column door 'jonge, bekende vrouwen die geen ghostwriter nodig hebben'.
Deksels, wat een eisenpakket. Om columnist in Metro te worden moet je een bekende kut hebben en helemaal zelf je columns schrijven. Dat zal nog niet meevallen, want bekendheid en schrijftalent gaan tenslotte maar zelden samen.
Zelf dacht Dijkgraaf daarom aan Katja Schuurman. 'Ik heb volgende week dinsdag een afspraak met haar. Ze wil me spreken voor haar documentaire over Theo van Gogh. Wil ik best aan meewerken, maar ik zal haar zeker een wederdienst vragen: een wekelijkse column bijvoorbeeld.'
Dat is het probleem met hufters: ze denken dat iedereen net zo denkt als zijzelf. Voor wat hoort wat, en voor geld is alles te koop. Bij Metro, net als haar hoofdredacteur een toonbeeld van journalistieke integriteit, is namelijk alles te koop. Zo werd de hele voorpagina op 29 augustus verkocht aan het poenkanaal Talpa.
Grappig genoeg schreef Dijkgraaf enkele weken eerder onder de kop ‘De grootste prostituée van alle Nederlandse hoofdredacteuren: Frans Lomans van SportWeek’ op zijn website een stukje dat eindigde met de mededeling: ‘Alvast voor de fans die denken dat ik dat ben: bij Metro is wél precies te zien wat redactioneel is en wat adervertentie...’ Maar dat was natuurlijk voordat Talpa een paar ton bood om Metro in zijn geheel als plakmuur te gebruiken.
Er lopen diverse hufters rond in de Nederlandse journalistiek, en vele, vele hoeren. Maar zelden zie je ze zo naadloos in één man verenigd als in Jan Dijkgraaf.

PS: Op Dijkgraafs weblog is overigens te lezen hoe groot de kans is dat Katja Schuurman columniste word van het treinvod Metro. Ze kwam niet opdagen voor de afspraak waar Dijkgraaf zich zo op verheugd had. Gis wijf, die Katja.

(Dit stuk verschijnt morgen tevens in Propria Cures.)

Posted by jaeggi at 10:40 am

plaag

Ik vermoedde al iets, maar gisteren werd het definitief bevestigd: we hebben een landelijke muggenplaag. Inderdaad hebben wij elke nacht minstens zeven muggen in de slaapkamer, waar we er in voorgaande jaren slechts drie hadden.
Het zal wel te maken hebben met de zomer, die weer nieuwe records heeft gebroken, al weten we niet precies meer welke. Of anders met het gat in de ozonlaag, dat dit jaar weer gegroeid was – of onverwacht kleiner geworden, daar willen we even vanaf zijn.
Maar laten we niet teveel klagen, want in New Orleans, dáár hebben de mensen het pas moeilijk – al schijnen ze dat zelf niet door te hebben, want ze willen hun huizen niet uit. Daar steekt onze muggenplaag maar mager bij af. Kan iemand me overigens vertellen wanneer er officieel sprake mag zijn van een plaag? Is er een instantie die het aantal muggen per vierkante meter telt? Of per inwoner? (‘In het geval van 1500 muggen per Nederlandse ingezetene is er officieel sprake van een plaag').
Zo hebben we volgens de officiële metingen de afgelopen jaren al heel wat tropische zomers gehad, waar je als gewone Nederlander weinig van merkt. De officiële cijfers lopen niet synchroon met de gevoelstemperatuur: een ongeluk wordt een ramp, een ergernis wordt een plaag, een overstroming wordt een zondvloed, een straffe bries wordt een storm, een storm wordt een orkaan – nog even en een geiserbrandje wordt armageddon.
Misschien wordt het tijd een andere planeet te zoeken.

Posted by jaeggi at 10:37 am

07 september 2005

deze tijd van het jaar

'The summer had inhaled
and held its breath too long.'

(Marty Balin: Comin' back to me)

Posted by jaeggi at 03:35 pm

06 september 2005

persbericht van mijzelf

Ik vind het een hele eer om bij hetzelfde fonds te horen als Martin Schouten.

'Al die platen. Het is zo'n huilbui als je een week hard gewerkt hebt en een nacht hebt overgeslagen en er komt een huilbui die niet meer over wil gaan - zonder hevig snikken, maar het water blijft lopen omdat er niemand iets vriendelijks zei. Zelfbeklag is het niet precies, het is harder, het is het ijs in je bloed dat kraakt en een beetje smelt.'
(Uit Billie en de president, 1977)

De nieuwe roman van Martin Schouten, Zelfportret als neger, verschijnt in januari 2006.

Posted by jaeggi at 07:37 pm

persbericht van de uitgever

Met groot plezier verwelkomt Nieuw Amsterdam schrijver, dichter en columnist Adriaan Jaeggi in haar fonds.
Adriaan Jaeggi (1963) studeerde Engelse taal- en letterkunde in Leiden. Zijn studie betaalde hij met optredens als jazz- en salsatrombonist. Vlak voor zijn afstuderen werd hij redacteur van Propria Cures.
Na zijn afstuderen (met een scriptie over Amerikaanse zwarte muziek en zwarte literatuur) trad hij in 1995 als redacteur in dienst bij de legendarische uitgever Thomas Rap. Dat jaar publiceerde hij ook zijn eerste roman, De tol van de roem.
Na de dood van Thomas Rap in 1999 verhuisde hij mee naar uitgeverij De Bezige Bij, waar hij tweeëneenhalf jaar werkte als redacteur/uitgever. In 1999 verscheen ook zijn tweede roman, Held van beroep. Deze beleefde vijf drukken, werd genomineerd voor de longlist van de AKO- en de LIBRIS-prijs, bekroond met de Halewijnprijs, in het Duits vertaald en door de pers in binnen- en buitenland geroemd om toon en stijl.
In 2002 verscheen zijn eerste officiële dichtbundel, Sorry dat ik het paard en de hond heb doodgeschoten. Twee gedichten hieruit werden opgenomen in Geriit Komrij’s befaamde bloemlezing.
Jaeggi schreef als columnist voor De Groene Amsterdammer en De Volkskrant. Momenteel schrijft hij een kookcolumn voor de Volkskeuken en poëzierecensies voor Het Parool. In 2004 verscheen een verzameling columns onder de titel Luxeproblemen.

Het eerste boek van Adriaan Jaeggi bij Nieuw Amsterdam heet Tromboneliefde.
Tromboneliefde, een groot essay over muziek en over hoe je moet leven, verschijnt aan de vooravond van de Boekenweek 2006.
In augustus 2006 verschijnt zijn grote nieuwe roman, Pluto. Dit boek vertelt het verhaal van Benjamin Pluto, legende tegen wil en dank, die koppig probeert zijn lot als wereldredder te ontlopen.

Nieuw Amsterdam is zeer verheugd met de komst van Adriaan Jaeggi, die een sterke aanvulling vormt voor het literaire fonds van de uitgeverij.

Posted by jaeggi at 07:30 pm

05 september 2005

nieuw amsterdam

Mijn nieuwe uitgeverij heet Nieuw Amsterdam.
Mijn eerste boek bij Nieuw Amsterdam wordt Tromboneliefde: een uitgebreid essay over muziek en hoe je moet leven. Tromboneliefde zal verschijnen in de Boekenweek 2006.
Mijn nieuwe roman, Pluto, verschijnt later dat jaar.

Posted by jaeggi at 11:42 am

02 september 2005

cultuurbal

Ja, goed gespot, ik was gisteravond ook op het cultuurbal.
Waarom?
Geen idee, of het moet zijn dat ik gratis naar binnen mocht waar anderen 100 euro moesten neertellen voor een bord paella en Matthijs van Nieuwkerk als spreekstalmeester, die de hele avond bleef roepen: ‘Nog één laatste puntje, dames en heren, dan bent u écht van me af.’
Ik was dus eigenlijk van plan na een kwartier rechtsomkeer te maken, het was te warm en te benauwd, en iedereen had een smoking aan – plaatsvervangende hitte - maar toen kwam ik een bekende tegen, een saxofonist die net klaar was met spelen. Hij had het uitstekende idee om een koppel gin-tonics te bestellen. Dat gaf een prettig ouderwets koloniaal gevoel en zo bleef ik toch nog overeind tot een uur of twaalf. Toen moest de muzikant weer spelen en ik dwaalde naar de uitgang, langs opgewekte mannen met mollige kaken die visitekaartjes uitwisselden en op de sexy geschoeide voeten van hun dames trapten. Het was niet meer te zien wie de artiesten waren en wie de geldschieters, in dat opzicht was de avond misschien nog wel gelukt ook.
Mij kwam het voor alsof ik terug in de tijd was, terug op het corps was, tijdens een van die eindeloze gala’s.
Eigenlijk is een cultuurbal niks meer of minder dan een corpsbal, dacht ik. Maar dan met meer geld.


Posted by jaeggi at 04:57 pm

01 september 2005

wat bedoel je

Wat bedoel je als je zegt dat je me gaat missen,
dat je me nu al mist? Het spijt me dat ik daartegen moet protesteren,
een leven lang voor mijn beurt pratend,
drenkend, schaftend,
inspirerend burgerschap en alles gemeend als ijzer;
weetjes, van geen belang maar toch knap

Bedoel je kwijnen aan een keldertrap?
Geef mij je tranen niet
vraag liever of ik nog wat wil drinken
en nee doe mij het geld maar

zij, vervloekt zij
zij die het geheim kennen maar het ons onthouden

Posted by jaeggi at 02:17 pm