« zomerfeuilleton (4) | Main | zomerfeuilleton (slot) »

07 augustus 2005

zomerfeuilleton (5)

'En zijn nulzesnummer is: nulzes...'
'... nog steeds op die barbecue. Nee, ik maak het niet laat...'
Nora liep met een dienblad vol glazen langs drie mannen die met hun ruggen naar elkaar toe in hun vuist stonden te praten. Toen ze weer naar buiten kwam werd ze bijna ondersteboven gelopen door een hijgende foxterriër. Ze greep Max junior, die er achteraan draafde, bij zijn arm en trok hem naar zich toe. Hij kronkelde in haar greep.
'Max? Heb je wat gegeten lieverdje? Heb je ook wat sla gehad?'
Hij wrong zich los en rende achter de hond aan. Ze keek hem na.
'Wat een leukerd,' zei een stem naast haar.
Ze knikte afwezig. 'Het is een echte rashond,' zei ze.
'Ik bedoelde eigenlijk je zoon,' zei Flip.
Nora voelde het bloed weer naar haar gezicht kruipen.
'Ik ook,' probeerde ze, na een paar panische seconden.
Gelukkig lachte hij.
'Heb je al wat te eten gehad,' vroeg ze. Ze wees naar de barbecue.
Hij schudde zijn hoofd, maar zonder haar ogen los te laten.
'Ik ben vegetariër,' zei hij. Ze keek hem aan, en van hem naar de rokende barbecue en naar de plastic borden met aangevreten hamburgers en kippepoten die overal in het gras lagen. Ze barstte in lachen uit.
Ze kon niet meer ophouden. Steeds als ze even moest stoppen om adem te halen zag ze zijn grijns, of iemand die een ketchupvlek op zijn overhemd stond te deppen met witte wijn, of een eenzame biefstuk in het gras, en dan kwam er weer een nieuwe lachstuip.
'Sorry,' hikte ze. 'Sorry hoor.'
Flip grinnikte. 'Geeft niet. Ik vind het ook wel grappig. Een vegetariër op een barbecue. Het lijkt net een of andere cartoon.'
'Ja.' Ze veegde de tranen uit haar ogen. Ze kon zien dat Max aan de andere kant van de tuin verbaasd naar haar stond te kijken.
De foxterriër rende langs, met zijn tong uit zijn bek. Max junior had hem bijna ingehaald. Hij rende tussen hen door, krijsend van opwinding.
'Max, lieverd...'
Ze zag hoe hij langs het rijtje coniferen rende, voorbij de gemetselde bakstenen brievenbus en tussen de geparkeerde auto's door de weg op.
'Max!'
Als ze er later aan terugdacht kon ze zich niet meer herinneren hoe de volgorde van de gebeurtenissen precies was geweest. Waarschijnlijk was er eerst het geluid van de autoclaxon geweest, lang en doordringend, en meteen daarop het gekrijs van banden op asfalt. Maar was Flip toen al in beweging? Was hij al onderweg naar het keurige rijtje coniferen, of zweefde hij er toen al overheen in een grote sprong, met één been naar voren en het andere recht naar achteren gestrekt, zoals hordenlopers op tv? Had Max zijn barbecue-pollepel al uit zijn handen laten vallen? Of kwam dat later, en stond hij toen alleen nog maar met zijn mond open te staren naar de auto die met afschuwelijke doelbewustheid op Max junior afstevende? Had ze op dat moment de langgerekte gil van Angela gehoord? Of was die inmiddels al flauwgevallen, met haar geblondeerde hoofd op de tegels?
'Max!'
Ze rende naar de weg, zijn naam roepend. Achter zich hoorde ze kreten van schrik en rennende voeten, maar ze wor-stelde zich door de struiken heen naar de weg, waar Flip stond met een verbaasde, hoogrode Max junior in zijn armen.
'Max, o god, Max, wil je, heb je niks?'
'Ik geloof dat hij een beetje geschrokken is,' lachte Flip, terwijl hij de jongen aan haar overgaf. 'Maar verder niks aan de hand hoor.'
'O god, o god, Max, liefie...' De tranen liepen over haar wangen en ze dacht: ik wist het, het moest nog een keer gebeuren vandaag. Door haar tranen heen zag ze de bestuurder van de auto. Hij zat met opgetrokken wenkbrauwen achter het stuur, alsof hij bij het remmen versteend was.
Max worstelde in haar omhelzing.
'Mam, zet me nou neer. Ma-ham...'
Ze liet hem los. Hij rende van haar weg, naar de mensen in de tuin die hem lachend inhaalden en op zijn rug klopten alsof hij een doelpunt had gescoord.
Ze stak haar hand uit. 'Dankjewel, Flip,' zei ze.
Hij grijnsde van oor tot oor. Zijn hand was warm en een klein beetje vochtig. Zweet glansde op zijn voorhoofd. Ze sloeg haar armen om zijn nek en drukte haar lippen op zijn wang.
'Dankjewel,' fluisterde ze. 'Dankjewel.'

(wordt vervolgd)

jaeggi om 07 augustus 2005 02:18

Post a comment




Remember Me?