« zomerfeuilleton (3) | Main | zomerfeuilleton (5) »

06 augustus 2005

zomerfeuilleton (4)

Het duurde nog ruim een half uur voor de eerste mensen arriveerden, maar Max bleef zich bij iedere nieuwe gast uitgebreid verontschuldigen dat het 'wel een beetje geïmproviseerd is, alles was geregeld, maar ja, toen was die gekke Nora in slaap gevallen'. Dan keek hij naar haar om met een half vertederde uitdrukking op zijn gezicht, als een vader die naar zijn domme kindje lacht, en de mensen grinnikten en klopten hem op zijn rug en zeiden, als hij het vroeg: 'O, nou, een biertje zou er wel ingaan', alsof ze nog helemaal niet op de gedachte gekomen waren dat er wel eens bier zou kunnen zijn op een barbecue.
Terwijl Max bier en wijn uitdeelde, ondertussen mopperend dat de witte wijn niet koud genoeg was, bakte Nora het spek en kookte de aardappelen voor de aardappelsalade. Toen ze met een grote schaal nog dampende geprakte aardappelen naar buiten kwam laaide het vuur van de barbecue al hoog op. De mannen stonden eromheen. Max stond met een grote houten pollepel naar het vuur te wijzen.
Nora liep terug naar de keuken. Ze legde de biefstukken op een schaal en stapelde de hamburgers er omheen; een vesting van vlees. Balorig stak ze er een paar kippepoten tussen, die er als vaandels bovenuit staken.
'Schat, kan ik wat doen?' Een geblondeerd hoofd stak om de deuropening. Eronder verscheen een hand vol ringen die een glas met felblauwe inhoud omklemde.
'Hallo Angela. Wat leuk je te zien. Nou, als je deze schaal even naar buiten zou willen brengen, naar de mannen...'
'Maar natúúrlijk.'
De vrouw wiegelde de keuken in. Ze droeg een nauwsluitende spijker-broek en een openstaande witte bloes over een strak wit T-shirt waarin haar borsten naar adem snakten. Ze staarde even naar Nora's kin en richtte toen met een ruk haar ogen op het aanrecht.
'Wat enig, dat vlees zo.' Ze wees op de schaal. 'Zo decoratief.'
Ze zette haar glas op het aanrecht en legde haar brandende sigaret ernaast, met het brandende eind net over de rand.
'Even mijn handen vrijmaken.'
Nora legde de schaal op haar opgeheven handen en keek hoe zij heupwiegend de keuken uitliep en de tuin in. Toen ze bij de barbecue aankwam ging er een groot gejuich op.
Nora pakte de peuk van het aanrecht en nam er een ferme trek van, en nog een.

'Hij is er! Hij is er!' Max' hoofd was rood aangelopen van de opwinding, en zo te ruiken ook van de drank. 'Hij is er!' siste hij nog eens. Hij trok het plastic Heineken barbecueschort over zijn hoofd en liet het op de grond vallen.
'Rustig maar,' zei Nora. 'Het is je baas maar. Hij beslist alleen maar over je hele carriére.' Ze kon een glimlach niet onderdrukken toen ze zag dat Max nog een tint roder werd.
Samen liepen ze de tuin in. Max stond erop haar arm te nemen, iets dat hij voor het laatst had gedaan toen ze moesten poseren voor hun trouwfoto. Max riep de kinderen, maar Jasper bleef onverstoorbaar in zijn bord aardappelsalade spitten, en Max junior rende gillend achter zijn hond aan, een jonge foxterrier die hij op zijn verjaardag had gekregen. Het dier had de hele avond met veel succes lopen bedelen, en had de ene geblakerde biefstuk na de andere verschroeide hamburger naar binnen geschrokt. Hij kwam nauwelijks nog vooruit.
Nora had zich afgevraagd of Van Reeuwijk met zijn vrouw of met zijn vriendin zou komen. Ze had meer sympathie voor de echtgenote, maar het was vaak nogal zwaar om met haar te praten, omdat ze het gesprek onherroepelijk op een gegeven moment op haar man bracht. Dan probeerde ze altijd uit te vinden of jij misschien meer wist over 'die slet'.
Van Reeuwijk was zo iemand die er elke keer weer beter uitzag dan je van de vorige keer had onthouden. Zijn dikke, donkere haar was achterover gekamd en glansde nat, alsof hij net onder de douche uitkwam. Zijn witte overhemd stak stralend af bij zijn gebruinde gezicht. Hij deed een paar snelle stappen naar Max en Nora toe. Max stak zijn hand uit, maar Van Reeuwijk legde zijn handen om Nora's middel en trok haar naar zich toe.
'Dag schoonheid,' bulderde hij in haar oor. De derde kus landde, als altijd, half op haar mond. Pas toen hij haar losliet en zich naar Max wendde zag Nora de man die nog bij de auto stond te wachten.
'Hallo,' zei ze beduusd.
'Dag,' zei Flip.
'Kijk eens aan,' brulde Van Reeuwijk, 'jullie hebben al kennis gemaakt. Max, dit is Flip, de coming man van onze business, Flip, dit is Max, mijn trouwe rechterhand, of was het linkerhand Max?' Hij gooide zijn hoofd in zijn nek en lachte bulderend. Daarna legde hij zijn handen op de schouders van de beide mannen en duwde ze voor zich uit in de richting van de andere gasten, die de hele tijd vanuit hun ooghoeken hadden staan kijken, wachtend op het moment dat ze hun borden en glazen neer moesten zetten. Nora liep achter de mannen aan. Van Reeuwijk keek over zijn schouder en knipoogde.

(wordt vervolgd)

jaeggi om 06 augustus 2005 13:31

Post a comment




Remember Me?