« zomerfeuilleton (2) | Main | zomerfeuilleton (4) »

06 augustus 2005

zomerfeuilleton (3)

Ze parkeerde de auto achter het huis. Naast de achterdeur lagen twintig zakken houtskool die Max de week ervoor had laten bezorgen. Het rook als een afgebrand hondehok met de hond er nog in. Steeds als ze erlangs liep moest ze een licht gevoel van paniek onderdrukken.
Binnen liep ze naar de badkamer en haalde een flesje jodium uit het medicijnkastje. Ze zette zich op de bank in de huiskamer en stipte, met een half oog kijkend en tussen haar tanden sissend, de wond op haar knie aan. Ze luisterde of ze de kinderen al hoorde, maar op de kamers van Jasper en Max junior was het stil. Ze herinnerde zich vaag iets over een voetbaltoernooi.
De alcohol was nog niet helemaal uit haar lichaam verdwenen. Ze voelde hoe een onzichtbaar, zacht gewicht haar op de bank drukte. Ze zette de jodium op het tapijt, schopte haar schoenen uit en ging onderuit liggen, haar voeten omhoog tegen de armleuning. Haar knie klopte met een doffe, schrijnende regelmaat. Ze sloot haar ogen en dacht aan het incident. Het winkelwagentje dat de betonnen helling af reed, de klap van haar kin tegen de grond en de geluidloze flits in haar hoofd, zijn afgetrapte schoenen, zijn bezorgdheid - wanneer was hij eigenlijk begonnen met 'je' zeggen? Daar had ze hem helemaal geen toestemming voor gegeven. Zijn zakdoek, zijn hulp bij het inladen.
Ze had hem bedankt en gevraagd hoe hij heette.
'Flip.'
'O.'
Het was geen briljant antwoord, maar ze was even van haar stuk gebracht door dat Flip. Ze had iets anders verwacht, of gehoopt misschien, niet meteen Alexander of Leonard, maar wel iets... Iets met meer lettergrepen, eigenlijk.
Ze stonden tegenover elkaar.
'Nou, veel plezier met de barbecue dan maar.'
'Ja, dank je... Hoe wist je dat?'
Hij wees op de Volvo, waar een groot pak aanmaakblokjes tussen de stapels biefstukken en de achterruit geklemd zat.
'O,' zei ze. 'Ja, dankjewel.'
Er viel weer een stilte.
'Ik moet ook naar een barbecue, vanavond,' zei Flip.
Ze wist dat het stompzinnigste wat ze kon doen, nu nog een keer 'O' zeggen was.
'O,' zei ze.
Ze haalde voorzichtig de zakdoek van haar kin.
'Alsjeblieft,' zei ze. Hij schudde zijn hoofd.
'Hou maar.' Ze keek naar de zakdoek. Er was nauwelijks nog een plekje wit, de zakdoek was bijna egaal donkerrood.
'Nou, nogmaals bedankt.'
Hij knikte. Hij was naar zijn eigen auto gelopen en had gezwaaid voor hij zijn portier opende, en nog een keer toen hij wegreed.
Nora probeerde op haar horloge te kijken, maar ze kreeg haar arm niet omhoog. Ze viel in slaap op de bank met het beeld van hamburgers sissend op het vuur en het vet dat tussen de roosters door in het vuur drupte, en de vlammen die hoog oplaaiden.

Ze werd wakker met barstende koppijn. Toen ze haar ogen opende keek ze naar de knieƫn van Max.
'Wat ben jij in hemelsnaam aan het doen?'
Nora kreunde.
'Het is zes uur, verdorie! Over vijf minuten staat iedereen op de stoep!'
'Max, alsjeblieft...'
'Wat alsjeblieft, niks alsjeblieft, hoezo alsjeblieft...!' Met zijn armen zwaaiend liep hij naar de keuken. Onderweg trok hij zijn jasje uit en liet het achter zich op de grond vallen.
Hij was meteen weer terug.
'Waar is de drank? En het eten? Je hebt toch wel boodschappen gedaan? Nora, potjandosie...'
Vroeger, toen ze elkaar net ontmoet hadden, had ze het vertederend gevonden dat hij niet echt kon vloeken. Het was een tijdje een spelletje geweest, waarin zij probeerde hem echte godverdommes te ontlokken, en hij nooit verder kwam dan grinnikende nondejuutjes.
'Max, wil je even een paracetamolletje voor me pakken? Of hebben we nog van die Ibuprofen?'
'Nora, sakkerju...'
'De boodschappen liggen nog in de auto. Ik heb alles gekocht. Maar wil je even kijken of...'
Maar Max was de kamer al uit.

(wordt vervolgd)

jaeggi om 06 augustus 2005 13:28

Post a comment




Remember Me?