« vangst van de dag (6) | Main | you've got mail »

16 augustus 2005

vliegende graftombe

Ik vind dat journalisten objectief moeten zijn. Ik vind dat emoties en meningen iets zijn voor columnisten en commentatoren, en dat journalisten zich daar verre van moeten houden. Objectief, zakelijk, naar de waarheid borend, op het kille af: dat is mijn ideale journalist.
Journalisten hoeven niet mooi te schrijven, als ze maar waar schrijven. Het hoeft ook niet ontroerend te zin, als het maar begrijpelijk is.
Toch kun je het een journalist vergeven als hij af en toe voor de verleiding bezwijkt. Gisteren stond er in het Parool een verslag van de laatste vliegtuigramp, geschreven door naamloze redacteuren. In de laatste zin staat een volkomen niet-objectieve observatie, maar juist daardoor kunnen we ons voorstellen hoe het moet zijn geweest, in dat gedoemde vliegtuig (vanwege de tientallen B-films over het onderwerp): eerst de paniek, gekrijs, rondvliegende bezittingen, maar dan iets wat je nooit ziet: het stikken en dan de stilte van 121 bevroren lijken terwijl de wind door de cabine giert en het toestel naar zijn ondergang stort.
'Bij een raadselachtig vliegtuigongeluk even ten noorden van de Griekse hoofdstad Athene is gisteren een Cypriotisch passagierstoestel tegen een berg gevlogen en verongelukt. Het toestel had ruim een uur zonder radiocontact rondgevlogen (niet strikt noodzakelijk, deze mededeling, maar wel gruwelversterkend, AJ). In die tijd moeten de meeste inzittenden buiten bewustwzijn zijn geraakt en doodgevroren. Als een vliegende graftombe is het vervolgens bij Marathon, veertig kilometer ten noorden van Athene, zijn neergestort.'

Schitterend, die graftombe.
Er komen nog meer ijzingwekkende details in het verhaal voor, zoals de man die nog kans zag een gedicht te SMS-en naar zijn neef in Athene: 'De piloot is blauw geworden/ Neef vaarwel/ we bevriezen.'
Of de F16-piloot die twee passagiers in de cockpit vergeefs zag trachten het toestel onder controle te krijgen (in die Amerikaanse films praten ze zo'n jumbo altijd makkelijk in een paar minuten aan de grond, als iedereen tenminste zijn kalmte bewaart).
En tenslotte de observatie van een fotograaf van Reuters die aanwezig was op de plaats van de crash: 'Twee verbrande lichamen hielden elkaar in een innige omarming vast.'
Kijk, dat 'innig' - dat had nou weer niet gehoeven.

jaeggi om 16 augustus 2005 10:21

Post a comment




Remember Me?