« zomerfeuilleton | Main | zomerfeuilleton (3) »
30 juli 2005
zomerfeuilleton (2)
Nora tilde haar hoofd van haar handen. Naast haar zat een man op zijn hurken. Het eerste wat ze zag waren zijn schoenen: gaatjesschoenen met geschaafde neuzen. Daarna zijn vingernagels, een beetje te kort geknipt. Ze legde haar hoofd in haar nek en keek naar zijn gezicht: een brede mond, met grote lachrimpels op de hoeken, en donker haar met al heel wat grijs erin, alsof hij witte verf in zijn haar had gekregen. Ze probeerde zijn ogen te zien, maar hij bewoog zijn hoofd en ze keek recht in de verblindende zon.
Ze stak haar hand uit.
Haar gezicht vertrok toen hij haar overeind hielp.
'Gaat het?'
Ze knikte. Ze vermeed het naar haar knie te kijken en hield haar kin stijf omhoog.
'Dat ziet er niet zo best uit. Ik zou er maar even naar laten kijken als ik u was.'
Ze draaide haar hoofd, zodat ze niet meer in de zon keek. Hij had een grote, vooruitstekende kin en bruine ogen. Niet van die trouwe hondenogen, gelukkig. Meer de ogen van een jonge hond die net met veel plezier je schoenen kapotgekauwd heeft.
Ze glimlachte en streek haar haar uit haar gezicht.
'Dankuwel,' zei ze. 'Het gaat alweer. Die hitte...'
Hij staarde naar haar. Hij had echt aardige ogen, al was zijn gezicht verder nogal gewoon. Nora streek haar jurk glad over haar buik.
'Mag ik?' zei hij.
Hij stak zijn hand uit naar haar kin. Onwillekeurig schrok ze even terug, toen liet ze hem begaan. Heel licht raakte hij haar kin aan. Hij liet haar zijn zakdoek zien, smetteloos wit met een grote bloedvlek erin. Ze voelde haar knieën week worden.
'Hier, voorzichtig,' zei hij. Hij greep haar onder haar armen en troonde haar mee naar de lage zwarte auto. Met een arm veegde hij een deel van de motorkap schoon zodat ze kon zitten.
'Ik weet niet of dit wel kan,' zei ze paniekerig. 'Straks komt de eigenaar...'
'Maak je daar nou maar geen zorgen om,' zei hij. 'Hou je kin even omhoog.'
Voorzichtig bette hij haar kin. Het deed pijn, en ze voelde een paar dikke tranen langs haar wangen rollen. Hij deed of hij het niet zag maar veegde ze onopvallend op in het voorbijgaan.
'Zo, dat is redelijk schoon,' zei hij. 'Maar als je thuis bent moet je er wel even jodium op doen.'
Ze knikte en probeerde op te staan. Een doos eieren gleed van de motorkap en plofte op de grond.
'Nou, die zijn niet meer te repareren,' zei hij.
Ze lachte. Hij lachte ook, en ze zag dat zijn tanden ongelijk waren, maar wel wit en niet te groot. Ze kende al genoeg mensen met te grote tanden.
'Geeft niet,' zei Nora. 'Ik heb nog negen dozen.'
Hij grinnikte en zei: 'Zal ik maar even helpen met de boodschappen? Waar staat je auto?'
Ze wilde protesteren, maar hij was al bezig zakken chips terug op het boodschappenkarretje te stapelen.
'Dat hoeft echt niet, hoor,' zei ze, de zakdoek tegen haar kin gedrukt.
'Ik ben bang van wel,' zei hij. 'Ik kan niet gaan rijden met een motorkap vol boodschappen.'
Met een gloeiend hoofd liep Nora naar de Volvo. Ze stak de sleutels in het slot en zag zichzelf weerspiegeld in de achterruit.
'Mijn god,' zei ze.
(wordt vervolgd)
jaeggi om 30 juli 2005 11:35