« timing | Main | een na laatste column »
06 juli 2005
laatste column
Aanstaande zaterdag staat mijn laatste column in het Volkskrant magazine. Ze willen ermee stoppen, om redenen die mij niet geheel duidelijk zijn, maar duidelijk is wel dat er dingen moeten veranderen omdat dingen nu eenmaal moeten veranderen. Duidelijk is ook dat de Volkskrantredactie weer eens niet goed heeft gekeken voor ze overstak.
Maakt allemaal niet uit. Voor de trouwe lezers van dit weblog, het nieuws en de laatste column een paar dagen eerder.
You read it here first!
Gekken & exen
De eerste column die ik schreef voor deze krant ging over een goede vriend die net was vrijgelaten uit een inrichting. Mijn tweede column begon aldus: ‘Het was zo'n avond dat ik vrijgezel was en in bed het aantal meisjes lag te tellen waar ik ooit mee naar bed geweest was.’ Een dikke tweehonderd columns later, vorige week om precies te zijn, keerde de gek terug, in de gedaante van Archiebald Kiboto III, zo’n kleurrijke oplichter die andere gekken ervan probeert te overtuigen dat 75 miljoen dollar in een Nigeriaanse bank liggen te wachten om wakker gekust te worden. En de week daarvoor was een van de exen uit mijn tweede column ineens weer present, met een pan vol dampende mosselen onder haar arm.
Waarom deze twee onderwerpen, gekken en exen, aan het begin en het einde van mijn bestaan als Volkskrant-columnist levensgroot opdoemen is mij een raadsel, en dat u er de afgelopen vier jaar zo gretig over hebt gelezen ook, want met uw belevingswereld heeft het allemaal niets te maken. Uw belevingswereld draait om hele andere dingen, als we de lezersonderzoeken die deze krant regelmatig laat uitvoeren moeten geloven – en als we lezersonderzoeken niet meer geloven, wat geloven we dan wel?
U bent een nieuwsgierig, sociaal geëngageerd soort mens, u gelooft niet in God maar bent wel op zoek naar een bepaalde zingeving, u bent geïnteresseerd in milieuvriendelijke produkten en woonideeën en uw schaarse vrije tijd besteedt u aan stedentrips in het buitenland, muziek, films en boeken. Alles bijelkaar een lezersprofiel waar weinig op aan te merken valt, maar nergens een gek of een ex te bekennen. Eerlijk gezegd is het ook het profiel van de soort mensen waar ik op bruiloften altijd achteraan loop, in afwachting van een gelegenheid waarop ik ze kan laten struikelen en in het koud buffet kan doen belanden.
We waren dus niet echt voor elkaar geschapen, u en ik. Althans als we de lezersonderzoeken moeten geloven, en als je die niet gelooft, wat blijft er dan nog over? Volgens de lezersonderzoeken is er bij het krantenlezend publiek weinig behoefte aan gekken en exen, en daar zouden ze best eens gelijk in kunnen hebben. Maar het is er gewoon ingeslopen. Hoe meer ik begon te schrijven over de wereld waarin ik rondliep, hoe meer ik om me heenkeek, en hoe meer mensen deze columns binnenwandelden, hoe meer het me opviel dat iedereen zonder al te grote dwang bij een van deze twee soorten was in te delen. Op een gegeven moment ging het dan ook niet meer over mijn eigen exen en mijn favoriete gekken uit de buurt, maar meer over de momenten dat je op straat even moet stilstaan en je hete voorhoofd tegen een koele winkelruit moet drukken, na de laatste prangende woorden van de ministerpresident op tv, of het openhartige interview met een liefdadiger in de krant (ik was nog van plan er een keer iets mee te doen, met de krantenkop die boven mijn bureau aan de muur is geprikt: ‘Aids bederft óók je markt’), of na de giftige woordenwisseling met de busconducteur – omdat je werkelijk niet meer weet of jij de enige op de hele wereld bent die nog rechtop loopt.
En het ging steeds vaker over afscheid. Zoveel exen als ik in deze column heb opgevoerd heeft Mick Jagger niet eens – maar ik heb mij vanaf een bepaald moment ook de ex-vrouwen, ex-mannen en ex-familieleden van anderen toegeeigend, want exen zijn fijn om te hebben. Ze zijn het enige dat je kunt bezitten en missen tegelijk.
En nu we met een zachte landing bij het onderwerp ‘afscheid’ zijn aangekomen zou ik het liefst ongemerkt wegsluipen, met achterlating van een afkoelend kuiltje in de bank en een smeulende sigaar in de asbak, maar dat gaat nu eenmaal niet als je zo omstandig aan het woord bent geweest als ik, hier, de afgelopen jaren. Dus aan de lezer of lezeres die, zoals ik mij altijd graag heb voorgesteld, deze column altijd leest in bed, en die in de zaterdagochtendsufheid tussen sinaasappelsap, beschuitkruimels en de komende expeditie naar de supermarkt toch steeds nieuwsgierigheid voelde naar een wereld waarin gekken en exen zo’n onverwacht grote rol spelen – aan die lezer draag ik, met de allergrootste genegenheid, deze laatste column op.
PS Natuurlijk gaat dit weblog gewoon door.
jaeggi om 06 juli 2005 10:56