« juni 2005 | Main | augustus 2005 »

30 juli 2005

zomerfeuilleton (2)

Nora tilde haar hoofd van haar handen. Naast haar zat een man op zijn hurken. Het eerste wat ze zag waren zijn schoenen: gaatjesschoenen met geschaafde neuzen. Daarna zijn vingernagels, een beetje te kort geknipt. Ze legde haar hoofd in haar nek en keek naar zijn gezicht: een brede mond, met grote lachrimpels op de hoeken, en donker haar met al heel wat grijs erin, alsof hij witte verf in zijn haar had gekregen. Ze probeerde zijn ogen te zien, maar hij bewoog zijn hoofd en ze keek recht in de verblindende zon.
Ze stak haar hand uit.
Haar gezicht vertrok toen hij haar overeind hielp.
'Gaat het?'
Ze knikte. Ze vermeed het naar haar knie te kijken en hield haar kin stijf omhoog.
'Dat ziet er niet zo best uit. Ik zou er maar even naar laten kijken als ik u was.'
Ze draaide haar hoofd, zodat ze niet meer in de zon keek. Hij had een grote, vooruitstekende kin en bruine ogen. Niet van die trouwe hondenogen, gelukkig. Meer de ogen van een jonge hond die net met veel plezier je schoenen kapotgekauwd heeft.
Ze glimlachte en streek haar haar uit haar gezicht.
'Dankuwel,' zei ze. 'Het gaat alweer. Die hitte...'
Hij staarde naar haar. Hij had echt aardige ogen, al was zijn gezicht verder nogal gewoon. Nora streek haar jurk glad over haar buik.
'Mag ik?' zei hij.
Hij stak zijn hand uit naar haar kin. Onwillekeurig schrok ze even terug, toen liet ze hem begaan. Heel licht raakte hij haar kin aan. Hij liet haar zijn zakdoek zien, smetteloos wit met een grote bloedvlek erin. Ze voelde haar knieën week worden.
'Hier, voorzichtig,' zei hij. Hij greep haar onder haar armen en troonde haar mee naar de lage zwarte auto. Met een arm veegde hij een deel van de motorkap schoon zodat ze kon zitten.
'Ik weet niet of dit wel kan,' zei ze paniekerig. 'Straks komt de eigenaar...'
'Maak je daar nou maar geen zorgen om,' zei hij. 'Hou je kin even omhoog.'
Voorzichtig bette hij haar kin. Het deed pijn, en ze voelde een paar dikke tranen langs haar wangen rollen. Hij deed of hij het niet zag maar veegde ze onopvallend op in het voorbijgaan.
'Zo, dat is redelijk schoon,' zei hij. 'Maar als je thuis bent moet je er wel even jodium op doen.'
Ze knikte en probeerde op te staan. Een doos eieren gleed van de motorkap en plofte op de grond.
'Nou, die zijn niet meer te repareren,' zei hij.
Ze lachte. Hij lachte ook, en ze zag dat zijn tanden ongelijk waren, maar wel wit en niet te groot. Ze kende al genoeg mensen met te grote tanden.
'Geeft niet,' zei Nora. 'Ik heb nog negen dozen.'
Hij grinnikte en zei: 'Zal ik maar even helpen met de boodschappen? Waar staat je auto?'
Ze wilde protesteren, maar hij was al bezig zakken chips terug op het boodschappenkarretje te stapelen.
'Dat hoeft echt niet, hoor,' zei ze, de zakdoek tegen haar kin gedrukt.
'Ik ben bang van wel,' zei hij. 'Ik kan niet gaan rijden met een motorkap vol boodschappen.'
Met een gloeiend hoofd liep Nora naar de Volvo. Ze stak de sleutels in het slot en zag zichzelf weerspiegeld in de achterruit.
'Mijn god,' zei ze.

(wordt vervolgd)

Posted by jaeggi at 11:35 am

zomerfeuilleton

Ik ben een paar dagen weg, daarom het begin van een zomerfeuilleton voor de lege dagen.
Volgende week het vervolg.

De kleine hond die bijna doodging

Nora had de hele middag doorgebracht in Peterson's Wijnboetiek, en ze had nog altijd geen beslissing genomen. Ze bevond zich achter in de winkel, bij de grote houten vaten die in rijen in houten rekken lagen, en slenterde door de smalle gangetjes waar het zurig rook, en muf, maar niet onprettig. Af en toe nam ze peinzend een slok uit haar glas, proberend om aan prettige dingen te denken, of aan wat voor dingen dan ook, boodschappen, de televisie, alles liever dan het barbecuefeest dat ze die avond zouden geven. Ze was begon-nen met voorzichtig nippen aan de proefglazen die de oude meneer Peterson voor haar had ingeschonken, maar toen had hij haar alleen gelaten `om zelf rustig te beslissen', en ze hoe meer ze had gepro-beerd om goed te proeven, hoe minder het wilde lukken. Het liefst was ze op een van de logge bruine vaten gaan zitten om een beetje te huilen. Ze voelde haar gezicht warm worden en hield het koele glas tegen haar wang. Ze voelde de strenge, vragende blik van de oude meneer Peterson op zich gericht, die haar altijd onrustig maakte en haar het gevoel gaf dat ze een winkeldief was en een idioot.
Ze rechtte haar rug en glimlachte in zijn richting. Hij kwam naar haar toe en ze wees op de gok op een van de wijnvaten. Hij haalde bijna onmerkbaar een wenkbrauw op, schonk een bodempje rode wijn in een schoon glas, en overhandigde het haar met een stijve knik van zijn bovenlichaam. Zij en Max waren al jaren goede klanten van de Wijnboetiek.
Daarna liep hij naar voren en begon zijn zoon uit te foeteren, een mager joch dat hem hielp in de winkel en dat stiekem dronk. Met der-tien jaar had hij al het roze gezicht van de beginnende alcoholist. Altijd als zijn vader hem uitschold liet hij alles vallen wat hij in zijn handen had. Op een gegeven moment had zijn vader besloten dat het te veel kostte, en voortaan gaf hij zijn zoon op fluistertoon op zijn donder. Er zijn niet veel mensen die iemand fluisterend op zijn donder kunnen geven, maar oude meneer Peterson kon het.
Nora nam een slok van de wijn. Ze was blond en aantrekkelijk, nou ja, aantrekkelijk genoeg om op bedrijfsfeestjes regelmatig jonge jongens van Max' kantoor van zich af te moeten houden, die haar in een hoek manoeuvreerden met verhalen over 'managing directors' en 'targetting' waar ze niets van wilde begrijpen.
Ze nam nog een slok en probeerde die niet meteen door te slikken.
Vroeger had ze veel zomersproeten gehad, maar in de loop der jaren waren die verbleekt en hadden plaats gemaakt voor een zachte witte huid, die Max, als hij in een romantische bui was, 'romig' noemde. Zelf vond ze zich meestal een onaantrekkelijke klomp marsepein, al wilde ze zichzelf wel toegeven dat het minder erg was dan het uiterlijk van de meeste vrou-wen van Max' collega's, dat veel overeenkomst vertoonde met het vlees op de barbecue.
`O God, de barbecue,' dacht Nora. De wijn verzuurde in haar mond en vlug slikte ze. De slok schoot haar keel in en verdween daarna de verkeerde kant uit. Ze vouwde dubbel, hoestend en wijn sproeiend, tranen in haar ogen. De oude meneer Peterson, gespitst op elke onregelmatigheid in zijn winkel, schoot haar richting uit.
`Mevrouwtje toch,' zei hij, haar op haar rug kloppend. `Gaat het weer? Ach, en moet u uw jurk nou zien. Zo'n mooie jurk. Wat 'n zonde.'
De lichtblauwe jurk was naar donkerpaars verkleurd door de rode wijn. Ze ging recht overeind staan, kuchte een paar keer en glimlachte naar hem, de tranen nog in haar ogen.
'Dank u,' zei ze. 'Het gaat alweer.' Ze draaide weg van zijn hand, die haar nog steeds zorgzaam en krachtig op de rug klopte.
'Heeft u misschien een glas water voor me?'
Oude meneer Peterson draaide zich om en keek rond naar zijn zoon, die nergens te zien was. Hij liep naar het einde van het gangetje en sloeg de hoek om. Zijn binnensmonds gemompel bleef tussen de zwijgzame vaten hangen. Nora wachtte niet tot hij terug was. In de auto veegde ze de tranen uit haar ogen met haar paarse jurk en kuchtte twee keer, hard.
'Rustig maar,' zei ze bij zichzelf. 'Dat was een heleboel wijn die je op hebt, Nora.'
Rustig stuurde ze de auto het parkeerterrein voor bezoekers van de wijnboetiek af en draaide de weg op. Er was veel verkeer. Ze besloot de wijn in de supermarkt te kopen. Na één rondje van Max z'n zelfgemaakte barbecuesaus zou toch niemand meer het verschil proeven tussen bier en wijn. Zolang er maar genoeg was.

Ze draaide het parkeerterrein van de supermarkt op en parkeerde de Volvo stationcar zo dicht mogelijk bij de ingang. Ze neuriede terwijl ze het winkelkarretje langs de overvolle schappen duwde, en stapelde het vol met grote pakken luchtdicht verpakte hamburgers en biefstukken, uien, aardappels, spek, paprika's, ketchup, pakken jus d'orange, een streng knoflook groot genoeg om heel Transsylvanië de stuipen op het lijf te jagen, chips, potten mayonaise en augurken, bier en witte en rode wijn in plastic jerrycans van vijf liter.
Toen ze, de winkelwagen voor zich uit duwend, door de schuifdeuren naar buiten liep was het of iemand haar met een voorhamer op haar hoofd sloeg. De overgang van de airconditioning in de supermarkt naar de plakkerige hete buitenlucht, en de wijn die ze gedronken had, veranderden haar knieën in rubber. Ze probeerde zich vast te grijpen aan haar karretje, maar het gleed onder haar vingers uit en reed rammelend de helling af in de richting van de auto's, steeds harder. Nora klapte tegen het beton.
Haar rechterknie raakte het eerst de grond, daarna haar handen en haar kin. Vanuit haar knie schoot een schicht van pijn naar haar kin, en de tranen sprongen in haar ogen. 'Dat is nou al de tweede keer vandaag,' dacht ze, terwijl ze haar ogen dichtkneep van pijn, en tegelijkertijd vroeg ze zich af hoe vaak ze nog in tranen uit zou moeten barsten voor de dag om was.
De overvolle kar had bijna de rij geparkeerde auto's bereikt. Even dacht ze dat ze ongelooflijk geluk zou hebben en dat de kar haar eigen auto zou raken - ze zag zelfs al voor zich, in een onderdeel van een seconde, hoe hij de bumper zou raken, kantelen en hoe de boodschappen, als in een tekenfilm, in een boogje door het achterraam precies op hun plaats zouden vallen - maar toen raakte de kar een kiezelsteen, boog af en botste frontaal op de lage, donkere sportauto naast de hare. De bovenste laag boodschappen schoof van de kar af en verspreidde zich over de glanzende motorkap van de auto. Ze hoorde glas breken.
'O God,' kreunde Nora, en even legde ze haar voorhoofd op het vuile beton. Haar kin schrijnde en haar knie stond in brand. Er zat vast allemaal vuil in. Ze durfde niet te kijken. Dat had ze als kind ook nooit gedurfd, als ze gevallen was; ze was altijd bang geweest dat de wond zo diep zou zijn dat ze in haar eigen lichaam zou kunnen kijken. Haar vader had haar ooit geprobeerd te dwingen naar een snijwond in haar wijsvinger te kijken, die ze had gemaakt toen ze haar moeder ontbijt op bed wilde brengen. Hij hield haar vinger voor haar gezicht en brulde dat ze haar ogen open moest doen. Ze had ze stijf dichtgeknepen, tot hij zuchtte, haar haren losliet en de trap opliep naar boven. Ze hoorde zijn bromstem boven haar hoofd en daarna het lachen van haar moeder.
'Kan ik u helpen?'

(wordt vervolgd)

Posted by jaeggi at 11:24 am

28 juli 2005

fietsen zonder zadel

Denken aan jou
voelt als
fietsen zonder zadel
Je benen
worden
zo moe

Maar je kunt
nooit
gaan zitten

Posted by jaeggi at 11:32 am

I.M. Marten Toonder (1912-2005)

(In 1917 was Marten Toonder 5; zijn broer Jan Gerhard 3.)
'De opzet was heel eenvoudig. Laat ons zeggen dat Marten eigenaar was van de heer met de hoge hoed. Wanneer hij die onder de tafel voortbewoog was dat niet een jongenspop onder een meubelstuk, maar een tovenaar die door een woud schreed. Tezelfdertijd reisde door dat woud ook een als molenaarsknecht verklede prins op zoek naar een schat, die alleen maar voor buitenstaanders leek op een clown in mijn onzekere hand. Beide reizigers hadden de eigenaardige gewoonte in zichzelf te spreken, waardoor ze al spoedig op de hoogte raakten van elkaars bedoelingen; maar wat er bij een ontmoeting zou gebeuren was beide partijen nog onduidelijk. Soms zwierven ze elk afzonderlijk geruime tijd door het woud, elk in beslag genomen door zijn eigen bezigheden; het kon gebeuren dat ze elkaar tegenkwamen en dan met een simpele groet voorbij gingen omdat ze beiden wel iets anders aan hun hofd hadden dan met een vreemde te converseren, maar het was ook mogelijk - dat had niemand vooruit kunnen weten - dat een ontmoeting uitliep op een langdurig gesprek over heel andere onderwerpen, of op het maken van een ingewikkeld plan tot samenwerking, of op het toepassen van een vuige list van de een jegens de ander (dan trok de tovenaar meestal aan het langste end, bedenk ik met wrok) maar het werd slechts hoogst zelden een kloppartij, omdat beide reizigers heel goed wisten (beter dan de staatslieden aller eeuwen) dat kloppartijen een einde maken aan elk spel zonder ooit iets definitief te beslissen.'

- Jan Gerhard Toonder, Uitleiding bij 'Een heer moet alles alleen doen', De Bezige Bij 1979.

Posted by jaeggi at 11:04 am

27 juli 2005

‘Objèction, your honor!’

De officier van Justitie zei tijdens zijn pleitrede iets vreemds, en het was nog onwaar ook. Hij zei: ‘In zijn televisieserie Najib en Julia speelt Van Gogh luchtig en zachtmoedig met vooroordelen van Nederlandse en Marokkaanse jongeren.’
Behalve dat dit een belachelijke emotionele afzwaaier is die niets met de zaak te maken heeft (de moordenaar van een goed mens en vaderlander hoort een precies even zware straf te krijgen als de moordenaar van een klootzak en uitzuiger), die niet in een rechtzaal thuishoort, en behalve dat de officier dus op zijn vingers getikt had moeten worden wegens gebruik van oneigenlijke argumenten, even afgezien dus daarvan: Theo van Gogh, luchtig en zachtmoedig?
Ik denk dat zelfs zijn ouders dat niet zouden willen beweren. Thuis bij de haard misschien, maar niet echt in zijn films en columns.
Het klopt dan ook niet helemaal: die luchtigheid en zachtmoedigheid had Theo grotendeels aan een ander te danken. Namelijk aan Justus van Oel, de schrijver van Najib en Julia.
Schrijvers – wel eens van gehoord?
De mensen zonder wie regisseurs, producers, acteurs, actrices, gaffers, Westelakens, Schuurmansen, Van Goghen en vele anderen geen woord zouden kunnen uitbrengen, geen film zouden kunnen maken, geen script zouden kunnen producen, de mensen dus waar u geen seconde aan denkt als u War of the Worlds (H.G. Wells), Lord of the Rings (J.R.R. Tolkien) of Lost in Translation (Sofia Coppola) zit te bekijken, kortom: schrijvers.
De officier van Justitie valt het eigenlijk niet aan te rekenen, want er wordt bijna nooit rekening gehouden met de schrijvers. En Theo van Gogh zal wel altijd de maker zijn van Najib en Julia. Het zij zo.

MAAR JUSTUS VAN OEL HEEFT HET GESCHREVEN!


Posted by jaeggi at 12:57 pm

26 juli 2005

vangst van de dag (5)

'Bovendien was boos worden op slaap die niet wilde komen even effectief als boos worden op de regen. Hij herinnerde zich een lotgenoot die ook leed aan slaapproblemen, die op een avond zo woedend was geworden op de eindeloze, monotone regen die neerdaalde op het golfplaten dak van zijn huis en hem uit zijn slaap hield, dat hij naakt uit bed was gesprongen en naar buiten ijlde met niets anders dan een tennisracket in zijn hand, waarmee hij furieus en tierend naar het gestaag neervallende water had staan zwaaien, tot hij zichzelf met een wilde beweging op de slaap trof en voor de komende tien uur buiten westen sloeg.'

(Pluto, hoofdstuk 10)

Posted by jaeggi at 10:49 am

24 juli 2005

pakken

Even kijken, heb ik alles? Slaapzak, thermosfles, koelbox, onderbroek, strandstring, condooms, tandenborstel, tent, floss... Ja, volgens mij heb ik alles.
Alleen nog een motto voor onderweg.

Tutto ignoro di te fuor del messagio
muto che mi sostenta sulla via:
se forma esisti o ubbia nella fumea
d'un sogno t'alimenta
la riviera che infebbra, torba, e scroscia
incontro alla marea.

(Ik weet niets van je behalve de zwijgende boodschap
die mij ondersteunt op mijn weg:
of je bestaat als een schaduw
die een droom voedt
of de kust die koortsig wordt, kwelt en kraakt
met het rijzende tij)

- Eugenio Montale, Delta

Posted by jaeggi at 09:38 pm

gedwongen vakantie

Ik heb nooit begrepen dat kranten met vakantie kunnen gaan. Voor die anderhalve maand per jaar dat de temperatuur in Nederland boven de tien graden komt, draait de hele Nederlandse pers ineens op gerantsoeneerd papier, twee redacteuren die al hun vakantiedagen al hadden opgemaakt en één oude drukpers waar in de oorlog nog Het Parool op is gedrukt. Waarom leveren kranten tijdens de vakantie maar de helft van wat ze de rest van het jaar leveren? Is er bij hogere temperaturen soms minder nieuws? Nee, maar ze gaan er gemakshalve van uit dat er minder behoefte aan is. ('Melkboer, ik had twee flessen melk besteld maar ze zijn allebei maar half vol, hoe zit dat?' 'Kom mevrouwtje, u gaat me toch niet vertellen dat u 's zomers evenveel melk drinkt als de rest van het jaar?')
In de zomer trekken wij er een paar weken op uit, en de rest van de tijd zijn we gewoon thuis. We doen de dingen die we altijd doen, eten, drinken, neuken, maar we lezen kranten waarin het gewone nieuws op onnaspeurbare manier is verdrongen door bizarre busongelukken, nieuwe records in neerslag en aantallen tropische dagen, maandenlang durende sportwedstrijden in exotische streken (die, als je het gaat opzoeken, niet blijken te bestaan), barbecues met de afmetingen van natuurrampen en pittoreske reportages over hele rimpelige vrouwtjes op hele stoffige eilanden. Alle commentatoren en columnisten zijn op vakantie, of faxen vanaf hun Griekse eiland vreemde milde stukjes naar de krant, over het lot van zwerfpoezen in den vreemde, of de opmerkelijke smaak van de plaatselijke, illegaal gestookte eau de vie van aubergines.
Ik weet niet wie het zomerreces bedacht heeft, maar hij was ongetwij-feld ook betrokken bij de uitvinding van de combimagnetron, stofzuigergeursticks en die noedels in een plastic beker waar je alleen nog kokend water op hoeft te gieten. De satansdienaar, kortom, die belast is met de vooruitgang (en tevens degene die ervoor zorgt dat alle Volkskranten rond de Middellandse Zee en het Lago Maggiore ’s ochtends vroeg worden opgekocht en in zee gedumpt, zodat de Nederlandse krantenlezer de hele vakantie is aangewezen op een week oude Telegraaf en een van zonnebrandolie doorweekt Algemeen Dagblad).
Het enige voordeel dat ik eraan kan ontdekken is dat het je doet beseffen hoe betrekkelijk het nieuws eigenlijk is. Als Nederland morgen bezet wordt door een invasiemacht van Aldebaran merkt de Volkskrantlezer pas na terugkomst uit Spanje aan de nieuwe, verplicht drie meter hoge toiletten dat er iets raars aan de hand is. Want de buitenlandredactie was met reces.
Kortom: dat hele krantenreces is een belachelijke situatie. Gelukkig heb ik een weblog, en wij webloggers doen niet mee aan die fratsen van de papieren kranten. Ik blijf gewoon op mijn post om u over van alles mijn mening te bijven geven. Ik ga toch zeker niet gedwongen op vakantie? Een knappe jongen die mij van deze plek krijgt.

Ah, dag portier. Wat zegt u? Afsluiten? Helemaal niet nodig, ik blijf. Laat u de lichten maar aan.
Hoe bedoelt u, opsodemieteren? We gaan toch niet demoniseren zeker? Handjes thuis! Af! Hee, Schwarzenegger, ga je me nog loslaten of hoe zit dat!?

(Noot van de weblog-redactie: Adriaan Jaeggi is op vakantie tot 14 augustus)

Posted by jaeggi at 02:26 pm

22 juli 2005

wensen

Soms kan het allemaal gewoon niet op.
Aanstaande zondag mag je weer op De Parade optreden, op het schoolplein komt iemand van de Grafiekdrukkerij Amsterdam naar je toe en vraagt of je een voorwoord wilt schrijven bij Meniste Bruyloften of het Amsterdamsch Hoerdom ('Behelzende de listen en streeken, daar zich de Hoeren en Hoere-waardinnen van dienen') en als je daarvan net bekomen bent zegt de vriend waarmee je die middag aan het drinken bent: 'Vergeet je trouwens niet dat we optreden in het Vondelpark, zaterdag?'
'Natuurlijk niet! Alsof ik dat zou vergeten, ik heb mijn hele leven al een keer in het openluchttheater in het Vondelpark willen staan! Tsss!'
En onderweg naar huis bepeins je waarom je soms de leukste, meest verheugende dingen het makkelijkst vergeet.

Voorleesclub De Zwoegende Boezems en Het Vondelpark Openluchttheater
presenteren:
POËZIE IN DE OPEN LUCHT
met
Adriaan Jaeggi
Jaap Robben
Wietske Loebis
Tommy Wieringa
Eus


muziek:
Naar Tevredenheid & de Hipvergrijp Hoornsectie

MC's:
Carel Helder en David Vos

Zaterdag 23 juli 15.00 uur, Vondelpark Openluchttheater Amsterdam
Inkom vrij.

Posted by jaeggi at 10:32 am

21 juli 2005

the 'Oh yeah' mood

Het is de tijd van de nieuwe uitgevers-aanbiedingen. De een na de ander ploffen ze op de mat, kleurig, vet, glossy, van Prometheus, Contact, De Arbeiderpers, De Bezige Bij, Nieuw Amsterdam.
Ik ben dol op de nieuwe aanbiedingen: al die nieuwe boeken maken een heftige speekselvloed bij me los, hoewel ik waarschijnlijk nog niet een tiende ervan zal lezen.
Ook de wervende teksten van de uitgevers zijn steeds weer een bron van vermaak. Altijd weer zijn hun boeken 'even romantisch als schokkend', 'even diepzinnig als luchtig'. En dat terwijl toch al vrij lang bekend is hoe je boeken niet moet verkopen. In 1933 (!) schreef Francis Scott Fitzgerald al aan zijn uitgever (vlak voor de publicatie van Tender is the night: 'No exclamatory "At last, the long awaited, etc." That merely creates the 'Oh yeah' mood in people.'

Ik ben al de hele week in the 'O yeah' mood.

Posted by jaeggi at 04:19 pm

20 juli 2005

muggen


Hij keek in de spiegel en zag dat de pukkel boven zijn wenkbrauw niet was gegroeid, maar ook niet kleiner was geworden. Voor de pukkel op zijn wang gold hetzelfde. Hij zuchtte en begon zijn tanden te poetsen terwijl hij in gedachten twee minuten aftelde.
In bed betaste hij voorzichtig beide pukkels, kneep er even in, sprak zichzelf vermanend toe – blijf er nou vanaf! - en deed toen het licht uit.
Er klonk gezoem bij zijn oor, zo dichtbij dat het leek of een mug in zijn oor boos was wakker geschrokken. Hij schoot overeind in bed en tastte naar het lichtknopje, maar van de mug was natuurlijk niets meer te zien. Hij speurde het plafond af - nergens een mug te bekennen. Hij gromde en deed het licht weer uit.
Vlak voordat hij in slaap viel hoorde hij opnieuw gezoem, ergens in de ruimte, en hij wist dat er niet ver van hem vandaan gedelibereerd werd over een nieuw offensief, maar hij besloot er geen aandacht aan te besteden. Steek me maar, als het zo nodig moet, maar laat me eerst in slaap vallen, dacht hij slaperig. En de laatste gedachte die hij had, en die hij zich ‘s ochtends niet herinnerde, was het beeld van de muggen die zich neerlieten op zijn slapende gezicht en hun angels nietsvermoedend in zijn rijpe pukkels boorden.
Pus in plaats van bloed, dat zal je leren, dacht hij nog. Daarna viel hij glimlachend in slaap.

Een viertal muggen keerde die avond bedrukt huiswaarts.

Posted by jaeggi at 11:17 am

19 juli 2005

tante

Seks en koken zijn twee heel verschillende dingen, maar niet iedereen is daarvan op de hoogte. Driekwart van de wereldbevolking en Ronald Giphart blijven volhouden, om wat voor reden dan ook, dat elke oester je orgasme een oppepper geeft (‘Casanova at er vijftig per dag!’) en het resterende kwart denkt dat je knoeperharde erekties krijgt van gemalen neushoornhoorn. En elke nieuwe lente horen we weer dezelfde hijgverhalen over de veelzeggende vorm van de asperge.
U mag het preuts noemen, maar ik vind het nu eenmaal geen fris idee om schnitzels te paneren op hetzelfde aanrecht waar een uur geleden mensen met hun blote… nou ja, u begrijpt. Staafmixers in de keuken en vibrators in de slaapkamer, is het devies. Wij zijn door schade en schande wijs geworden, al moet ik toegeven dat ik vroeger ontvankelijker was voor de bijzondere relatie tussen eten en seks. Dat kwam door mijn hete tante.
Tante Jacqueline was jarenlang een regelmatige keukengast bij ons thuis. Ze was in staat om het ploppen van de kurk op kilometers afstand te horen, want mijn moeder had de sherry nog niet open of er werd tegen het keukenraam getikt met een hand vol ringen en daar zeilde ze de keuken binnen, een wervelwind van rood pluishaar, zijden doeken en wolken parfum.
Tante Jacqueline was ooit getrouwd met neef Jacob, maar na vier kinderen vond ze het mooi geweest en zette Jacob en de kinderen de deur uit. Voortaan ging ze als Jacqui door het leven. Als tante Jacqui onze keuken binnenzeilde dook mijn vader meteen de kelder in om, zo zei hij, ‘even een lekkere fles wijn te pakken’. Meestal dook hj pas weer op als mijn tante de deur uit was. Mijn zusjes en ik zaten daarentegen het hele bezoek met rode oren aan tafel, want tante Jacqui wist de meest fascinerende dingen die mijn moeder om de een of andere reden niet wist.
‘Zit jij lekker veterdrop te snoepen, heerlijk joch? Wist jij dat drop de bloedtoevoer naar de seksuele organen versterkt?’
‘Jacqui,’ zuchtte mijn moeder.
‘Ik zal je een keer mijn Kama Sutra lenen.’
‘Jacqueline!’ beet mijn moeder.
‘Wat nou?’ vroeg tante Jacqui, met een onschuldige blik vanonder haar enorme berimmelde wimpers.
‘Laat die jongen met rust.’
Tante Jacqui haalde haar beringde hand van mijn dij. Ze knipoogde en zei: ‘Je moet maar weer eens bij je ouwe tante komen logeren.’
Die avond aten we witlof.

Posted by jaeggi at 10:35 am

17 juli 2005

any particular sort of adult

Van mijn veertiende tot, o, ergens voorbij mijn achttiende las ik enkel science fiction. Puur escapisme, ongetwijfeld: vanuit een ruimteschip in de omgeving van Cassiopeia is de aarde niet eens zichtbaar, laat staan de problemen die ik daar had achtergelaten.
Later moet je ontdekken dat de helden van je jeugd vaak heel beroerd schrijven: Heinlein, Harrison, Van Vogt, Asimov, zelfs Harlan ‘hoe kan ik schreeuwen zonder mond’ Ellison bleek niet zo goed als ik hem ooit gevonden had.
Toch keer ik af en toe bij ze terug. De meesten schrijven nog steeds en hebben inmiddels tegen de honderd boeken gepubliceerd, vaak onder allerlei krankzinnige pseudoniemen. Arnon Grunberg is bij mijn weten de enige Nederlandse schrijver die ook pseudoniemen nodig heeft om zijn enorme produktie bij te benen. Nederlandse schrijvers nemen graag de tijd voor een boek, dat is ze gegund, maar ondertussen ben je in Amerika een lazy bastard als je niet tenminste twee boeken per jaar schrijft.
Nu en dan kom ik mijn helden van vroeger weer tegen en we hebben nog altijd veel gemeen, en het is niet voor niks dat ik jarenlang onmetelijk van ze hield.

Something I had never considered before I began to write, is that for many years I never had any sort of strong drive to become a writer. As a child I never had much of a strong drive to 'become' any particular sort of adult, which gave me many moments of depression and guilt.’
- Harry Harrison

Posted by jaeggi at 03:35 pm

vangst van de dag (4)

'Het komt allemaal goed, meneer,' zei Waller. 'Ik ben er zeker van.'
Pluto liet zijn kin op zijn borst zakken.
'Het komt pas allemaal weer goed als jij en ik de hele godganse dag in klapstoeltjes aan de rand van de weg in de brandende zon zitten en onze blinkend versierde nagels aan voorbijgangers tonen, voor geld. Met een oud hoedje bij onze voeten.'

(Pluto, hoofdstuk 10)

Posted by jaeggi at 01:36 pm

16 juli 2005

goedemorgen teleurgestelde volkskrantlezers

Hierbij uw column van de week.


Vrouwen komen misschien niet van Venus, maar zeker niet van de aarde

Er zijn diverse goede redenen om je vrouw trouw te blijven, maar de beste is toch wel dat de vrouw waarmee je vreemd gaat meteen de telefoon pakt zodra jij het overspelige bed hebt verlaten.
‘En?’
‘Nou, hij is net klaar. Staat hiernaast te hannesen met zijn schoenen. Hij probeert zo stil mogelijk te doen, om mij niet wakker te maken.’
‘De lafaard.’
‘Ach, dat doen ze toch allemaal. Hij sluipt nu door de gang… En dat is de voordeur. Hèhè. Dat is ook weer achter de rug. Ik hoor nu zijn auto starten. Dus hij zal over een halfuurtje wel bij je zijn.’
‘Hoe ging het?’
‘De seks bedoel je?’
‘Nee, daarvoor.’
‘O. Nou, eigenlijk precies zoals je al voorspeld had. Eerst deed hij een beetje moeilijk, zo van ik zit helemaal niet op jou te wachten, maar toen ik om een vuurtje vroeg en zijn hand vastpakte en diep in zijn ogen keek was hij snel verkocht.’
‘Shit zeg. Zo snel?’
‘Ja, sorry schat. Ik had ook niet gedacht dat het zo makkelijk zou gaan. Hij zag er zo beschaafd uit, met dat pak en die stropdas. En hij heeft leuk haar. En en aardige lach. Maar waar had ik het nou over?’
‘Hij gaf je een vuurtje.’
‘O ja! Nou, krap twee uur later lag hij boven op me.’
‘Jullie hebben toch wel een condoom gebruikt?’
‘Natuurlijk, wat denk je. Maar ik moest hem van me afduwen voor hij bereid was ze om te doen. Hallo? Ben je daar nog? Schat, zit je nou te janken? Niet doen hoor, voor zo’n klootzak.’
‘Ik jank niet.’
‘Goed zo. Het is maar een vent, moet je denken. Het zit in hun genen. Ze denken met hun ballen.’
‘Dat weet ik wel, maar… Ik had zo gehoopt… Bij hem…’
‘Schat, ik weet precies wat je bedoelt. Hoe vaak ik niet thuis op de bak naast de telefoon heb zitten wachten. Deze is anders, deze houdt echt van me. Dat kennen we toch allemaal? Maar laat je nou niet kennen, veeg die snotneus af en zorg dat hij niks merkt als hij straks thuiskomt.’
‘Nee… Nee… Je hebt gelijk. Ik moet sterk zijn…’
‘Dus wat ga je nou doen straks?’
‘Eerst ga ik hem helemaal uitwonen. Zodra hij binnenkomt bespring ik hem.’
‘Precies. Dat vinden ze vreselijk. Raken ze totaal van in de war.’
‘Ik geloof dat ik zijn auto al hoor.’
‘Dan heeft hij hard gereden. Zeker last van wroeging.’
‘Ik ga je ophangen.’
‘Is goed schat. Veel sterkte. Je bent toch niet boos op me?’
‘Nee, hoe kom je daar bij? Dit hadden we toch afgesproken met zijn allen?’
‘Dan is het goed. Als je andere meiden niet meer kunt vertrouwen, wie dan wel? Doe-doeg.’
‘Doe-hoeg.’

Heb ik bewijzen voor deze complottheorie? Nee, behalve het opmerkelijke feit dat je eigen vrouw áltijd seks wil als jij thuiskomt van een nachtelijke escapade (zelfs als er niks is gebeurt en je alleen maar in gedachten overspelig bent geweest wil ze je ineens bespringen – terwijl jij nog met een andere vrouw in je hoofd zit).
En het kan geen toeval zijn dat vrouwen in de schuldige weken na je overspel ineens zo aardig zijn. Ze ruimt zonder morren de onderbroeken en sokken op die jij op de grond laat vallen. Ze verblikt of verbloost niet als jij het laaste wc-papiertje gebruikt hebt en geen nieuwe rol op de houder hebt gedaan. Ze wil zelfs bepaalde dingen in bed die ze vroeger nooit wilde, en waarvan jij zeker weet dat ze ze echt niet voor haar plezier doet. Jullie verhouding zou waarlijk ideaal zijn als je je niet de hele tijd zo verdomd schuldig voelde. En omdat al die liefde zwaar op je drukt vertel je het dan maar, op een avond.
Eén ding moet je ze nageven: ze weten de verbazing en de boosheid goed te spelen, als je nagaat dat ze het allang wisten. Ze zetten het hysterische verdriet nog eens lekker vet aan en voor je het weet heb je in paniek belooft om de rest van jullie leven de vuilniszakken buiten te zetten en nooit maar dan ook nooit meer je rugbyteam mee naar huis te nemen na een wedstrijd.
Als ze maar bij je blijft.

Posted by jaeggi at 12:19 am

15 juli 2005

vangst van de dag (3)

'Hij ontdekte dat hij niet kon uitmaken of zijn ogen open of dicht waren. Hij knipperde, maar het maakte geen verschil, hij voelde de beweging niet eens. Hij dacht aan dromen van vroeger - die leken hierop. Urenlang enkel duisternis en ondoordringbare stilte, in een slaapkamertje aan het eind van de gang in een huis met vensterbanken vol dode vliegen, in een dorp waar iedereen altijd zijn deur liet openstaan omdat er niets was dat de moeite van het jatten waard was.'

(Pluto, hoofdstuk 10)

Posted by jaeggi at 11:30 am

14 juli 2005

summer fun

'Deeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee Pizzahut de Pizzahut, Kentucky freid chicken en de Pizzahut de Pizzahut de Pizzahut, Kentucky freid chicken en de Pizzahut, Mc Donalds, Kentucky freid chicken en de Pizzahut, Mc Donalds, Kentucky freid chicken en de Pizzahut. Oké, café de Bright Site ik zie jullie een beetje verbaasd kijken allemaal maar ik kan het uitleggen het is namelijk zo ik heb sinds kort een trauma te verwerken en ik wil jullie hier vandaag in Delderen vragen om samen met mij dit trauma te verwerken. Hebben jullie daar zin in? Oké steek even allemaal je armen hoog boven je hoofd en maak even een dakje. Pizzahut! Pizzahut! Oké steek je nu je duimen onder je oksels en maak een soort kipbewegingen en roep je met zijn allen Kentucky freid chicken Kentucky freid chicken oké en dan tot slot steek je je handen ten hoogte van je borsten recht vooruit en maak een soort halve cirkels opzij als een grote gele M en dan zing je Mc Donalds Mc Donalds harder Mcdonalds Mcdonalds oké dan zetten we al deze teksten en bewegingen achter elkaar en dan kunnen we beginnen met de interactieve traumaverwerking daar komt ie Bright Site laat je horen!! De Pizzahut de Pizzahut, Kentucky freid chicken en de Pizzahut de Pizzahut de Pizzahut, Kentucky freid chicken en de Pizzahut Mc Donalds, Mc Donalds, Kentucky freid chicken en de Pizzahut, Mc Donalds, Kentucky freid chicken en de Pizzahut. Oké applaus voor jezelf jullie zijn echt geweldig allemaal maar het zou nog beter kunnen Bright Site we gaan namelijk even met z’n allen een flugelwave maken dat betekent dat je dat kleine flesje even ter hand neemt je steekt het hoog in de lucht maar dan allemaal omstebeurt. We beginnen aan de rechterkant voor de kijkers links en daar gaan we 3… 2… 1… en huuuuuuuuuuuuuuuuuuuh oké nu met de flugelwave de andere kant op hè en daar komt ie 3, 2, 1, huuuuuuuuuuuuuuuuh en we gaan weer zingen De Pizzahut de Pizzahut, Kentucky freid chicken en de Pizzahut Mc Donalds, Mc Donalds en de Pizzahut oké dan Bright Site wat mij betreft kun je nou je flugelflesje leegdrinken want we gaan namelijk feesten, we gaan springen, we gaan uit ons dakkiiiiieeee de Pizzahut de Pizzahut, Kentucky freid chicken, Mc Donalds, Kentucky freid chicken en de Pizzahut. Goed zo Bright Site toppie toppie en zijn wij klaar voor nog een stukje traumaverwerking? Let op daar komt ’ie, alle handjes in de hoogte wil ik zien, deeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.......'

(Bijbehorende muziek op change that tune)


Posted by jaeggi at 11:00 am

13 juli 2005

god is groot

God is groot maar hij heeft maar twee handen

Je hebt de was weer in de machine laten zitten.
Je hebt de bordjes weer niet afgedroogd ja wel afgespoeld
maar als je ze daarna
niet in het rek zet worden ze niet schoon.

Je hebt nu al zolang beloofd dat je
alles op zou hangen de gordijnen
en de spiegel en de hangmat vorige zomer al
je hebt het beloofd en hoe vaak moet ik het nog vragen?

over tienduizend jaar dat is goed maar beloof me
dat je in de tussentijd eindelijk die hongersnood
in Afrika oplost, en het Midden-Oostenconflict
en daarna het schuurtje

o ja en er had iemand gebeld voor je ik weet niet meer
wie maar het was dringend
maar haal nou eerst even die was eruit voor die gaat
stinken o hij stinkt al
een eeuw in de wind

Posted by jaeggi at 09:55 am

12 juli 2005

vangst van de dag (2)

'In de grote zaal zaten vijfhonderd mensen om ronde tafeltjes geschikt als bossen bloemen in te kleine vazen.'
(Hoofdstuk 7)

Posted by jaeggi at 10:01 am

11 juli 2005

vangst van de dag

Nu hij een column minder hoeft te schrijven richt Adriaan Jaeggi zich de komende maanden volledig op het afmaken van zijn nieuwe roman. Die is op dit moment half af, en na die eerste helft liggen er tientallen halve hoofdstukken, onuitgewerkte ideeën en zotte scherfjes te wachten om in het boek opgenomen te worden (niet allemaal zullen ze het halen, maar dat weten ze nog niet).
Vanaf vandaag op dit weblog om de zoveel tijd een citaat uit het boek, een regel of twee die diezelfde dag geschreven zijn: de vangst van de dag.
De deadline voor het boek - werktitel nog steeds: Pluto - is 1 december 2005. Als dat lukt komt het in het voorjaar uit. Daarover, en over de processen die ongetwijfeld tegen de schrijver zullen worden aangespannen, later meer.

Vangst van de dag
‘Zijn ogen gleden over de gestalte van de jonge vrouw die iets verderop in de vertrekhal stond. Ze bestond voor 95% uit angora. De overige 5% werd uitgemaakt door parfum, vleeskleurige lipgloss en Rembrandt Dazzling White tandpasta.’

Posted by jaeggi at 12:10 pm

08 juli 2005

goedemorgen teleurgestelde volkskrantlezers

Welkom op het weblog van Adriaan Jaeggi.
Voor degenen die Zijn wekelijkse column niet kunnen missen (zoek hulp!): op deze plaats vindt u bijna dagelijks nieuw werk, en in elk geval elke week een nieuwe column.
Tevens wordt u hier op de hoogte gehouden van de vorderingen aan Adriaan Jaeggi's nieuwe roman, roddel en achterklap, nieuwe recepten die te vies zijn voor de krant en de allernieuwste modellen boomhutten.
Onderstaande column is enkele weken geleden geschreven voor het Volkskrant magazine, maar is nooit geplaatst, omdat.... Nu, misschien begrijpt u zelf wel waarom.
Prettig weekend.


De voorspellingen van Li

Even dat u het weet: in de zomer van 2005 zijn we óf Prinses óf Held. Trendgevoelige mannen en vrouwen kijken hun garderobe af bij Barbie en we eten veel gestoomde Chinese deeghapjes. Als toetje nemen we een nostalgische salmiakbol of retro-kaneelstok. Daarna vegen we onze monden af met een servet met Indiase fantasieprint, want India is ongelooflijk in opkomst.
Tot zover de voorlopige resultaten van het onderzoek naar de trends van 2005. Het beeld is hier en daar misschien nog wat onsamenhangend, maar dat ligt aan mij en niet aan de trendwatchers, want dat zijn niet de minste. De dim-sumvoorspelling is van ‘style-verslaggever’ Ivo Weyel. Zijn eksterogen hebben hem nog nooit bedrogen, en dit jaar zeggen ze: tapas zijn uit. In de zomer van 2005 zullen dus die leuke bamboe dimsum-mandjes het straatbeeld domineren. Net als salmiakbollen, kaneelstokken en ander nostalgisch snoepgoed, want ‘de mensen willen weer smaken van vroeger proeven’ – althans volgens F. Swart van het ‘voedselinnovatie- en adviesbureau Innovaction’ (Even terzijde: er gaan soms maanden voorbij zonder dat ik de behoefte voel om God te danken, maar toen ik hoorde dat er in ons land plaats is voor een ‘voedsel-innovatiebureau’ ben ik op mijn knieën gezonken en heb een dankgebed hemelwaarts gezonden).
Natuurlijk heb ik ook de Moeder aller Trendwatchers geraadpleegd: Lidewij Edelkoort. Wie iets wil weten over trends kan niet om haar heen. Lidewij laat zich tegenwoordig Li noemen. Lidewij, pardon, Li heeft het stadium van het eenvoudige waarzeggen (‘u gaat deze zomer een lange reis maken en zult een donkere vreemdeling ontmoeten’) achter zich gelaten en is verheven tot trendgoeroe. Haar trendwatchen heeft nu de autoriteit van echte zieners als Delphi, Nostradamus en Jacko (die gorilla uit de Berlijnse Zoo die de beurskoersen beter voorspelt dan de AEX). Tot voor kort hield Li zich bezig met de terugkeer van het naveltruitje, maar nu richt ze haar astrale oog op de hele wereld. En het zijn geen vrolijke dingen die ze daar voorziet. Over 2004: ‘het ineenstorten van de toren van Babel is vergelijkbaar met de Twin Towers. In Babylon sprak iedereen dezelfde taal en leden de mensen aan hoogmoedwaanzin en wilden tot in de wolken bouwen. Ook de huidige westerse wereld lijdt aan hoogmoedwaanzin. Er wordt gebouwd tot in de wolken en de aarde wordt geëxploiteerd tot gewin van de mens. De Twin Towers zijn nu ingestort, en de verschillende werelddelen begrijpen elkaar niet meer.’
Dat is een nadeel van nieuwe goeroe’s: vrolijk zijn ze zelden. Een goeroe die net begint moet een stempel zetten, en met het voorspellen van een prima jaar met veel zon verspeel je direct je geloofwaardigheid, dus is het aanvankelijk een en al ellende wat ze voorspellen. Gelukkig is Li’s verwachting voor 2005 iets vrolijker: ‘in 2005 is er een groot gevoel van optimisme. In de zomer van 2005 zijn we óf Prinses óf Held, omdat het kind binnen het gezin, met twee werkende ouders, ook de prinses in huis is. Kinderen gaan als prinses of held verkleed naar school.’ Verder: ‘nerdy’ ruitjesoverhemden met korte mouw voor de mannen en voor de vrouwen Barbie-rokjes, vanwege het wegvallen van alle leeftijdsgrenzen. En globalisering is uit, by the way.
Zo jongleert Li even soepel met de trends als een goochelaar met konijnen. Haar uitspraken zijn even verrassend als de voorspelling dat morgen de zon weer zal opgaan, maar in de wereld van de trendwatchers maakt het niet uit of je een juiste of verrassende voorspelling doet, als je voor elke eventualiteit maar het juiste kleding-advies hebt, en een suggestie voor de bijbehorende cocktail.
Burn-out? Cocoon jezelf gezond in je Bollywood-interieur. Stress op het werk? Spijkergoed! Slechte aardappeloogst? Voel je als herboren in de nieuwe, wijde, supervrouwelijke bloezen (neo-hippy wordt het helemaal). En waar u en ik misschien bang zijn voor enge Koreaanse en Irakese kernbommen, daar ziet waarzegster Li de nieuwste trend: het wordt één grote barbecue, in 2006.

Posted by jaeggi at 11:13 pm

londen

Vooruit, ik maak een logje over Londen, maar alleen omdat ik niet de verdenking op me wil laden dat ik alleen maar aan mezelf denk (dit komt straks als een boemerang terug) en dat ik heus wel oog wil hebben voor het wereldnieuws.

S. uit Londen belde gisteren uit eigen beweging, dat hij het overleefd had. Nu hadden we S. voor het laatst twee jaar geleden gesproken dus we waren blij dat hij nog leefde, maar ook een beetje verrast dat hij aan ons gedacht had.
Pas later, toen we voor de zoveelste keer de beelden voorbij lieten komen van de over zijn hele lichaam verbrande man die uit een ambulance getild word terwijl een zuster met een hand zijn borst bepompt zoals je altijd in Amerikaanse ziekenhuisseries ziet, bedachten we dat S. misschien ook gebeld had omdat we zo lang niet aan hem gedacht hadden.

Posted by jaeggi at 09:45 am

07 juli 2005

een na laatste column

Dat is nou wel weer grappig: mijn een-na-laatste column in de Volkskrant blijkt de beste column van het jaar. Dat maak ik tenminste op uit de reacties: iedereen heeft het erover, zelfs mensen die nog nooit eerder een column van me lazen ('Ik ben meer een NRC-man').
Het is het meest voor de hand liggende onderwerp dat je maar kunt bedenken, en hij stond in een uurtje op papier - maar die mazzel heb je af en toe.

Voor de mensen die zich afvragen of Mr Archiebald en zijn ongure makkers echt bestaan: jazeker. De officiële naam is scammers. En het leukste is: er bestaat een groep mensen die er een sport van maakt scammers aan het lijntje te houden, door zich voor te doen als onnozele Europeanen die best mee willen doen met een lucratief handeltje.
Soms lukt het zelfs om ze geld afhandig te maken. Alles over deze helden zonder vrees of blaam, de dappere scambaiters vind je hier.

Dit was mijn scambait van vorige week:

Geacht Volkskrant Lezer,

Mijn naam is Archiebald Kiboto III, advocaat en procureur. Ik schrijf u met grote vertrouwen en verschrikkelijk vriendschap tussen ons landen. Ik heb de eer te zijn persoonlijk advocaat van mr. Adrian Jaeggi esq., ingezetene van uw land, die vakantie doorbracht heeft in Happy Sunshine Beach Resort hier in Nigeria dit maand.
Op 6 juni jongstleden mijn cliënt en zijnerzijds partner, zijn geïnvolveerd geraakt in uitzinnig automobielongeluk op Sagamu express road Ondo State Nigeria. Helaas jammer al inzittenden van desbetreffende auto verloren hun leven. Sindsdien zijn mijn pogingen om nabestaanden van mijn cliënt op te sporen. Na verscheidene onsuccesvolle poging ik heb besloten naam van mijn cliënt via Internet te traceren zodoende vandaar ik u contacteer op deze wijze. Bronnen informeren mij u als goede behulpzame bekende van mr. Adrian Jaeggi.
Ik contacteer om verzoek te helpen in overdracht van vijftien miljoen zeven honderd Euro (€15,700,000), achtergelaten door mijn cliënt in Lagos First Trust Bank. Dit bedrag staat op punt van geconfisqueerd of onwerkelijk gemaakt door Security Finance Firm volgens locale wetgeving. U abonnee van Volkskrant als wettelijk erfgenaam van mr. Jaeggi wijlen columnist van dit krant volgens Nigeria State Law.
Alstublieft wees verzekerd van mijn vlekkenloos reputatie in mijn land. Ik representeer firma met meer dan vijfhonderd kantoren en klanten over de hele wereld. Ik heb ontvangen mijn educatie met mr. Olusegun Obasanjo en General Abdulsalami Abubakar, voormalig presidents van Nigeria, en man die mijn zwemmingbad schoonmaakt is goede bekende van mr. Ahmad Tejan Kabbah president of Sierra Leone.
Ik heb ontmoet mr. Jaeggi aan zwemmingbad van Hilton Hotel in Lagos City. Hij mij introduceerde bij lezers van zijn beroemd column in de Volkskrant, grootste nieuwspapier van de Nederlands. Mr. Jaeggi is groot connoiseur van lokaal Nigerian suikerriet-rum en beroemd auteur van menig boek. Daarom ik wend mij tot u groot lezerspubliek van Nederlands, in herinnering van Mr. Jaeggi, die in Nigeria groot kapitaal in Lagos First Trust Bank van vijftien miljoen zeven honderd Euro (€15,700,000) achterliet.
Op ontvangst van positieve reactie van uw persoon, wij zullen discussiëren de onmiddellijk overdracht van fondsen naar uw rekening. Volgens logische consequenties zal bedrag doorgeboekt worden met achterlating van hoop procenten voor uw hysterisch medewerking. Ik heb beschikbaar alle benodigd informatie en legale documenten, inclusief overlijdensact van Mr. Adrian Jaeggi, voorheen van De Volkskrant, The Netherlands.
Hoe is manier van medewerking?
Alstublieft te bellen nummer 0141 45 5114 en vragen naar mr. Archiebald, voor te checken uw gegevens van relatie met mr. Jaeggi. Houd gereed uw creditcard-nummer voor mr. Archiebald. Dit is gedaan voor uw beschermiong.
Alstublieft tevens adres woonplaats en familie door te geven in verband met wettelijk transfer van grote bedragen naar uw huisadres. Uw percentage zal word afgeleverd in groot discreet container (huidig koers Nigeriaans munt Naira 155.000.000 NGN = € 1,25), in plastic zakken van elk NGN 1.000.000.000. Daarnaast dringend verzoek uw ramen en deuren niet sluiten en autosleutels alstublieft in autoslot laat zitten. Verdermeer graag verzoek uw mobile telefoonnummer, e-mailadres en pincode door te geven aan Mr. Kumaldo.
Al uw gegevens zullen volstrekt vertrouwelijk behandeld worden. Uw adresgegevens zullen niet aan anderen worden verstrekt.
Ik willen dankbaar zijn voor spoedig reactie mijnerzijds. Uw vertrouwbaar en loyaal bediende,

A. Kiboto III

Posted by jaeggi at 10:15 pm

06 juli 2005

laatste column

Aanstaande zaterdag staat mijn laatste column in het Volkskrant magazine. Ze willen ermee stoppen, om redenen die mij niet geheel duidelijk zijn, maar duidelijk is wel dat er dingen moeten veranderen omdat dingen nu eenmaal moeten veranderen. Duidelijk is ook dat de Volkskrantredactie weer eens niet goed heeft gekeken voor ze overstak.
Maakt allemaal niet uit. Voor de trouwe lezers van dit weblog, het nieuws en de laatste column een paar dagen eerder.
You read it here first!

Gekken & exen
De eerste column die ik schreef voor deze krant ging over een goede vriend die net was vrijgelaten uit een inrichting. Mijn tweede column begon aldus: ‘Het was zo'n avond dat ik vrijgezel was en in bed het aantal meisjes lag te tellen waar ik ooit mee naar bed geweest was.’ Een dikke tweehonderd columns later, vorige week om precies te zijn, keerde de gek terug, in de gedaante van Archiebald Kiboto III, zo’n kleurrijke oplichter die andere gekken ervan probeert te overtuigen dat 75 miljoen dollar in een Nigeriaanse bank liggen te wachten om wakker gekust te worden. En de week daarvoor was een van de exen uit mijn tweede column ineens weer present, met een pan vol dampende mosselen onder haar arm.
Waarom deze twee onderwerpen, gekken en exen, aan het begin en het einde van mijn bestaan als Volkskrant-columnist levensgroot opdoemen is mij een raadsel, en dat u er de afgelopen vier jaar zo gretig over hebt gelezen ook, want met uw belevingswereld heeft het allemaal niets te maken. Uw belevingswereld draait om hele andere dingen, als we de lezersonderzoeken die deze krant regelmatig laat uitvoeren moeten geloven – en als we lezersonderzoeken niet meer geloven, wat geloven we dan wel?
U bent een nieuwsgierig, sociaal geëngageerd soort mens, u gelooft niet in God maar bent wel op zoek naar een bepaalde zingeving, u bent geïnteresseerd in milieuvriendelijke produkten en woonideeën en uw schaarse vrije tijd besteedt u aan stedentrips in het buitenland, muziek, films en boeken. Alles bijelkaar een lezersprofiel waar weinig op aan te merken valt, maar nergens een gek of een ex te bekennen. Eerlijk gezegd is het ook het profiel van de soort mensen waar ik op bruiloften altijd achteraan loop, in afwachting van een gelegenheid waarop ik ze kan laten struikelen en in het koud buffet kan doen belanden.
We waren dus niet echt voor elkaar geschapen, u en ik. Althans als we de lezersonderzoeken moeten geloven, en als je die niet gelooft, wat blijft er dan nog over? Volgens de lezersonderzoeken is er bij het krantenlezend publiek weinig behoefte aan gekken en exen, en daar zouden ze best eens gelijk in kunnen hebben. Maar het is er gewoon ingeslopen. Hoe meer ik begon te schrijven over de wereld waarin ik rondliep, hoe meer ik om me heenkeek, en hoe meer mensen deze columns binnenwandelden, hoe meer het me opviel dat iedereen zonder al te grote dwang bij een van deze twee soorten was in te delen. Op een gegeven moment ging het dan ook niet meer over mijn eigen exen en mijn favoriete gekken uit de buurt, maar meer over de momenten dat je op straat even moet stilstaan en je hete voorhoofd tegen een koele winkelruit moet drukken, na de laatste prangende woorden van de ministerpresident op tv, of het openhartige interview met een liefdadiger in de krant (ik was nog van plan er een keer iets mee te doen, met de krantenkop die boven mijn bureau aan de muur is geprikt: ‘Aids bederft óók je markt’), of na de giftige woordenwisseling met de busconducteur – omdat je werkelijk niet meer weet of jij de enige op de hele wereld bent die nog rechtop loopt.
En het ging steeds vaker over afscheid. Zoveel exen als ik in deze column heb opgevoerd heeft Mick Jagger niet eens – maar ik heb mij vanaf een bepaald moment ook de ex-vrouwen, ex-mannen en ex-familieleden van anderen toegeeigend, want exen zijn fijn om te hebben. Ze zijn het enige dat je kunt bezitten en missen tegelijk.
En nu we met een zachte landing bij het onderwerp ‘afscheid’ zijn aangekomen zou ik het liefst ongemerkt wegsluipen, met achterlating van een afkoelend kuiltje in de bank en een smeulende sigaar in de asbak, maar dat gaat nu eenmaal niet als je zo omstandig aan het woord bent geweest als ik, hier, de afgelopen jaren. Dus aan de lezer of lezeres die, zoals ik mij altijd graag heb voorgesteld, deze column altijd leest in bed, en die in de zaterdagochtendsufheid tussen sinaasappelsap, beschuitkruimels en de komende expeditie naar de supermarkt toch steeds nieuwsgierigheid voelde naar een wereld waarin gekken en exen zo’n onverwacht grote rol spelen – aan die lezer draag ik, met de allergrootste genegenheid, deze laatste column op.


PS Natuurlijk gaat dit weblog gewoon door.

Posted by jaeggi at 10:56 am

05 juli 2005

timing

Sommige uitgeverijen hebben meer verstand van marketing dan anderen, maar de timing van dit boek en uitgeverij De Arbeiderspers is niet minder dan geniaal.

'Er was die nacht iets met de regen. Ik lag wakker en hoorde het - een doelgericht, genadeloos roffelen op het dak, het leek wel of de regen het huis met alle geweld wilde binnendringen. Het bleef de hele nacht regenen, en de claustrofobische intensiteit van die wolkbreuk lekte bedrieglijk door in mijn dromen.'

(Uit: Het nieuwe weer, de gevolgen van klimaatverandering, van Mark Lynas, De Arbeiderspers.)

Posted by jaeggi at 04:18 pm