« Schrijvers op De Parade presenteert: Vrouwkje Tuinman | Main | nieuwe held »

28 juni 2005

zeer grote stenen bijl

Gisteren schreef Karin Spaink in Het Parool:
'Terwijl de Nederlandse hoofdcommissarissen van politie speculeren over een 'virtuele slotgracht' die om alle grote steden kan worden gelegd - via gezichts- en kentekenherkenning en het volgen van mobiele telefoons moet permanent worden geregistreerd wie de stad in komt of verlaat - maakt Europa plannen om een vergelijkbare slotgracht om alle lidstaten te leggen.'

Vergun het mij mijzelf te citeren, een column van een jaar of anderhalf geleden (het gaat met name om het laatste gedeelte):

Kan iemand mij vertellen of het illegaal is thuis massavernietigingswapens te produceren? Ik bedoel, staat er ergens in de wet dat het produceren van hele grote bommen en granaten verboden is?
Ik vraag dit omdat ik via het internet bezig ben een computer te kopen van een amerikaans merk. Daarbij moet ik een zogenoemde exportverklaring invullen. De meeste vragen kan ik wel zonder uw hulp beantwoorden, maar ik zit een beetje met Question 4: “Wordt het product/worden de producten gebruikt in verband met massavernietigingswapens, dat wil zeggen, in nucleaire toepassingen, rakettechnologie of voor chemische of biologische wapens?”
Een paar jaar geleden zou ik zonder aarzelen ‘misschien’ hebben ingevuld. Vrijheid blijheid nietwaar, en als mijn buurman zijn vensterbank vol hennepplantjes mag zetten, waarom zou ik dan niet thuis een beetje aan raketten mogen knutselen? Maar de tijden zijn veranderd. Als ik nu ‘misschien’ invul kan ik ongetwijfeld fluiten naar mijn computer, en de kans is groot dat ik dezelfde nacht nog van mijn bed word gelicht door een amerikaans swat-team en met een ketting door mijn neus wordt afgevoerd naar de amerikaanse legbatterij voor politieke gevangenen op Guantanamo Bay.
Zouden er echt mensen zijn die zo’n vraag met ‘ja’ beantwoorden? Het lijkt me dat je met zo’n vraag alleen de aller-allerdomste terroristen te pakken krijgt, en die ontploffen meestal tóch vanzelf, zoals de befaamde Palestijnse zelfmoordenaar die voortijdig afging omdat hij weigerde de tijdklok van zijn bom op ‘zionistische’ zomertijd af te stellen.
Bovendien is het enige massavernietigingswapen het andere niet. In het laatste nummer van het tijdschrift Raster las ik een mooi artikel van schrijver/bioloog Tijs Goldschmidt. Hij vertelt over een inheems volk op Papoea Nieuw-Guinea, dat in zijn taal geen woord heeft voor een westerse innovatie als de atoombom. Een westerse onderzoeker gebruikte daarom het equivalent ‘zeer grote stenen bijl’.
Mijn gezond verstand zegt me dat het thuis in elkaar knutselen van een atoombom snel bestraft zal worden door de autoriteiten. Maar mijn gezond verstand vertelt me ook dat de bange autoriteiten mij geen strobreed in de weg zullen leggen als ik morgen op ons erf begin met het uithakken, slijpen en polijsten van een Zeer Grote Stenen Bijl. Hoogstens krijg ik een agent aan de deur vanwege de geluidsoverlast.
Autoriteiten hebben veel om bang voor te zijn. Dat ligt in de aard van de functie. Of het nou hun eigen burgers, buitenlanders of andere autoriteiten zijn, the powers that be vrezen alles. Het liefst zouden ze alle grenzen dichtgooien, een grote plexiglas koepel over hun land bouwen en bij elke telefoon en internetaansluiting een opsporingsambtenaar neerzetten die de vraag stelt: ‘Lijkt u of uw familie, of uw bekenden, of het product/de producten op enige wijze, ook al is het maar een héél klein beetje, op massavernietigingswapens, dat wil zeggen, in nucleaire toepassingen, rakettechnologie of voor chemische of biologische wapens? Eerlijk zeggen hoor!’
Intussen wordt er in een bouwvallig schuurtje in het achterland de laatste hand gelegd aan een Joekel van een Katapult.

jaeggi om 28 juni 2005 23:36