« schrijversparade | Main | Schrijvers op de Parade presenteert: Ernest van der Kwast »

15 juni 2005

Schrijvers op de Parade presenteert: Tommy Wieringa

Schrijver Tommy Wieringa leed als kind aan het zeer zeldzame syndroom van Schaffhausen, dat bij één op de anderhalf miljard kinderen voorkomt. Het staat in de volksmond bekend als ‘vochtige brek’. De voornaamste symptomen van vochtige brek zijn een vermogen tot ongeremd fabuleren en een uitgroei van het lichaam tot een zeer mannelijke en imponerende vorm. Deze groei van het lichaam zet zich gedurende het hele leven voort.
Ondanks zijn aandoening deed Tommy Wieringa dapper voort. Hij publiceerde in 2002 de roman Alles over Tristan en in 2005 Joe Speedboot, waarvan literatuurcriticus Max Pam vond dat het maar een rare titel was, die veel lezers zou afschrikken. Het boek is inmiddels in zijn vijfde druk.
Voorjaar 2006 verschijnen Wieringa’s verzamelde reisverhalen, Ik was nooit in Isfahaan.
Tommy Wieringa groeit nog altijd.

Immuunsysteem
Het is niet zo gemakkelijk om te verdwalen in Alexandrië, altijd is er iemand in de buurt die me de weg wijst. Wanneer ik mijn buurman in de tram vraag bij welke halte ik eruit moet voor de Bibliotheca Alexandrina, ontspint zich een palaver tussen vier tot zes mannen die allemaal hun mening laten horen en niet rusten voor er een gemeenschappelijk oordeel is bereikt. Zulke onmiddellijke en overvloedige aandacht is aanvankelijk een beetje ongemakkelijk maar wanneer je je eenmaal laat meedeinen op de stroom van de conversatie, is het heel plezierig. De Arabier ontfermt zich over de vreemdeling met een ernst die erop lijkt te wijzen dat er iets belangrijks op het spel staat, zijn eer misschien, of de deugd van gastvrijheid.
Na twee weken zo’n bejegening te hebben ondergaan, levert de terugkeer in Europa een omgekeerde cultuurschok op, geen schok over het vreemde maar juist over het eigene. Tijdens een tussenstop in Wenen word ik overvallen door de voel- en zichtbare afstand tussen de passagiers op de luchthaven. Hier telt afzijdigheid van de medemens. In duizenden, voor de ander afgesloten persoonlijke domeinen beweegt de Europeaan zich door de vertrekhallen en duty-free paleizen. Zijn wezen ademt autistische afgescheidenheid – zijn gezichtsuitdrukking is in zichzelf gekeerd, zijn lichaamstaal afwerend. Via zijn mobiele telefoon is hij verbonden met werelden die voor de ander niet waarneembaar zijn, achter kranten en tijdschriften neemt hij in stilte deel aan de wereld die hem met de ander verbindt.
In het restaurant waar ik de wachttijd dood, komt een man tegenover me zitten met een bord eten en een glaasje prik op een dienblad. Ik groet en zeg iets als Guten Appetit, waarop hij even opkijkt en zijn blik zonder iets te zeggen weer op zijn maaltijd richt. Zwijgend eet de man zijn schnitzel.
Ik kijk naar het hoogtepunt van persoonlijke autonomie (je kunt ook zeggen: egomane grofheid), maar het is de autonomie van het hek, het prikkeldraad. Er schuilt geen grote gedachte achter, geen krachtige individualiteit of vrijheidsliefde, maar angst en eenzaamheid. Hij is daarbinnen, binnen zijn eigen prikkeldraadversperring, ik ben erbuiten. Ook al delen we dezelfde ruimte, dezelfde tafel, dezelfde zuurstof, hij is immuun voor mijn bestaan.

Tommy Wieringa op de Parade:
16 juni rotterdam
3 juli den haag
22 juli utrecht
4 augustus amsterdam

Meer op de Parade


jaeggi om 15 juni 2005 14:38

Post a comment




Remember Me?