« slaaplied | Main | enige kenmerkende eigenschappen en natuurlijke habitat van het jasje »

08 juni 2005

mijn vriend hugo

Er zijn schrijvers die juichende recensies krijgen, die literaire prijzen winnen, schrijvers die met torenhoge stapels in de boekhandel liggen, maar het betekent allemaal heel weinig naast het compliment dat ik afgelopen zaterdag kreeg van de schapenboer op de Noordermarkt in Amsterdam, waar ik een onsje lamsham kocht: ‘Ik denk erover mijn nieuwe dekram Hugo te noemen.’

Hugo dook als eerste op in een column in de Volkskrant. Hij is inmiddels mijn beste vriend en heeft me al eens vervangen als columnist. Dat was overigens geen succes: de redactie vond hem óf een lul óf een vervelende corpsbal óf allebei, en een aantal van mijn vriendinnen vroeg of ze Hugo niet een keer konden ontmoeten.
Bij die ene keer zal het dus blijven. Hugo is daar niet rouwig om want, zoals hij zelf zegt: ‘Ik ben meer een NRC-man.’
Hieronder de allereerste column over Hugo. Als hij blijft wie hij is en niet gaat emigreren zit er ooit nog wel eens een boek over hem in. In elk geval is er een dekram naar hem genoemd.


Mijn vriend Hugo is zo gelukkig gescheiden dat de meeste huwelijken er bleekjes bij afsteken. Na elf jaar huwelijk en drie jaar scheiding zijn hij en zijn vrouw nog altijd de beste vrienden. Als zij bijvoorbeeld een weekend met haar nieuwe minnaar naar Antwerpen wil past hij op hun dertienjarige zoon Justus.
Justus wou een blikje Red Bull, maar toen ik dat niet bleek te hebben was hij ook tevreden met een glas cola. Met zijn cola ging hij voor de tv zitten.
‘Is hij al een beetje naar meisjes aan het kijken?’ vroeg ik.
‘O, god, ja,’ zei Hugo hartgrondig. ‘Hij had al een vriendinnetje, Floortje. Leuk kind. Een kop groter, zo eigenwijs als de neten. Floortje at zowat elke dag bij hem en zijn moeder, en huiswerk maken, nou ja, met de tv aan natuurlijk, alles koek en ei. Maar opeens kwam ze niet meer. Ze wilde liever vrienden zijn, kreeg hij per sms te horen. Wij probeerden nog te troosten, maar Justus leek er niet onder te lijden. Wij dachten: hij is toch echt volwassen aan het worden. Maar vorige week werd ik gebeld door de vader van Floortje. Of ik wist dat Justus nog steeds sms-jes naar Floor stuurde. Nee, maar ik begreep het wel. Ze hebben allemaal zo’n mobieltje, en een heel netwerk aan vriendjes die ze elke dag bellen. En sms-jes sturen natuurlijk, want dat is hartstikke handig voor flirten en versieren en uitmaken. Veel veiliger dan iemand echt aanspreken, want je kunt niet uitgelachen worden per sms. Zoiets zei ik tegen die man. Maar het ging hem er ook niet om dát Justus ze stuurde, maar meer om de soort van berichten die het waren. En hij las er een paar voor.’
Hij haalde diep adem, en kuchte, alsof hij iets ging voordragen.
‘Vuile stoepslet,’ zei Hugo. ‘Ga aan de pik van je broertje likken. Je bent een stinkende kankersnol, met je gore hoerenbek.’
Hij keek me niet aan. Het leek net of hij bloosde.
‘Dertien,’ zei hij. ‘Hij is net dertien geworden. Dat mobieltje heb ik hem voor zijn verjaardag gegeven. Toen ik vroeg waarom hij dat soort teksten verstuurde liet hij me zien wat voor berichten Floortje terugstuurde. Die had hij allemaal bewaard, omdat hij nog verliefd op haar was. Als je het niet erg vindt laat ik die teksten even zitten. Laat ik het zo zeggen: Floortje was ook niet op haar mondje gevallen.’
Ik knikte. Hugo zei: ‘Eerst schrik je ervan, maar dan realiseer je je dat al die kinderen zo praten, onder elkaar. En sms-sen is veel directer dan praten, omdat je niet op je woorden hoeft te letten. Alles wordt meteen gezegd. Het is eigenlijk meer een vorm van gedachtenlezen.’
Hij lachte, niet van harte.
‘Weet je dat ik er jaloers op ben? Ik wou dat ik het kon, zo direct contact hebben. Ik zou hem best een paar keer per dag willen laten weten dat ik aan hem denk, zonder me af te vragen of dat verstandig is, en of ik die gevoelens wel bloot moet geven.’
Hij keek met een mistige blik naar de jongen op de bank, die gebiologeerd in het schermpje van zijn gsm zat te turen.
‘Maar hij wil me zijn nummer niet geven.’

jaeggi om 08 juni 2005 10:48

Post a comment




Remember Me?