« Schrijvers en geld | Main | Schrijvers op de Parade presenteert: Ingmar Heytze »

23 juni 2005

De Parade en De Avonden

Het kan niet anders of dit wordt een van de beste dagen van het jaar, voor mij dan: vanavond sta ik voor het eerst van mijn leven op de Parade (in Rotterdam, van 7 tot 11 in de Schrijverstoren) en tegelijkertijd lees ik in De Avonden, mijn favoriete radioprogramma (20.00-23.00 uur, 747 AM) een stukje voor uit mijn Parade-repertoire.
Ik heb nog niet besloten wat dat wordt. Maar als dat vandaag mijn enige probleem blijft zul je mij verder niet horen.
(Misschien lees ik wel dit:)

Er was zo'n zinnetje dat we vroeger vaak gebruikten als we elkaar tegenkwamen: 'En, de Moeder van je Kinderen al gevonden?' Waarop je dan iets terugzei als: 'Nee, maar laatst wel haar borsten voorbij zien komen.'
Ik vond het wel een aardige, melige grap. Het zei iets over de onbereikbaarheid van je idealen, en het wond geen doekjes om de dingen waar het bij mannen eigenlijk om draaide. Ik bleef het zeggen toen verder niemand dat meer deed, maar misschien kwam dat ook omdat ik de allerlaatste was die ging samenwonen.
Mijn vriendin Merel vond het geen leuke grap.
'Stom,' zei ze, en 'Puberaal', wat ze wel van meer dingen van vroeger vond. Maar Merel had én de borsten én de benen van de Moeder van mijn Kinderen zoals ik me die voorstelde, en de grap verdween.
Toen we ongeveer twee jaar samenwoonden vierde de eerste van mijn vrienden zijn veertigste verjaardag. Hij deed er niet kinderachtig over, huurde een populair Grand Café af en nodigde vierhonderd mensen uit. Toen Merel en ik binnenkwamen viel hij mij om de hals en riep: 'En, de Moeder van je Kinderen al gevonden?'
Ik wees op Merel, die een beetje zuur lachte.
Er waren die avond nog veel meer oude vrienden, en pas na een uur of drie vond ik Merel terug, onderuit liggend op een groene leren bank. Ik vroeg of ze het naar haar zin had.
'Ja hoor. Leuke muziek. Maar ik ben een beetje moe. Ik denk dat ik zo naar huis ga.'
'Okee,' zei ik. 'Ik zal de jassen even halen.'
Ze schudde haar hoofd. 'Dat hoeft niet. Blijf jij maar lekker hier.'
'Weet je het zeker?'
Ze nam mijn hoofd in haar handen drukte een warme, trage kus op mijn mond.
'Echt waar. Ik ben doodop, ik ga lekker naar bed. Ga jij maar lol maken. Maar niet naar andere meisjes kijken hoor!'
Een gevoel van geluk verspreidde zich in mijn borst terwijl ik haar nakeek. Ik dronk nog een whisky, en nog een, en danste met een zekere Laura, en toen het feest op zijn hoogtepunt was stond ik met een grote grijns tegen de muur geleund, naast een meisje met een lichaamstemperatuur die zeker tien graden hoger was dan de mijne. Ik voelde me opgetogen, tot alles in staat. Als ik nu bijvoorbeeld naar dit meisje toe wilde leunen en met mijn lippen langs haar wang wilde strijken, dan kon dat gewoon. Ik zag geen bekende gezichten in de buurt, en zelfs áls ze iets zagen, wat dan nog? Wat had het nou helemaal te betekenen dat ik in haar nek fluisterde dat ik haar moest zoenen? Bovendien was het een keurig meisje, die terugfluisterde dat dit echt niet kon, dat ik een vriendin had, en dat ze dat met open mond deed, die daarbij langs mijn mond streek, was niet meer dan een prettige bijkomstigheid van ons gesprek.
Ik geef toe dat het wel op het randje was dat ik toen haar hand pakte en haar meetrok naar de gang, en dat ik haar daar met mijn heupen tegen de muur drukte en mijn handen onder haar T-shirt liet glijden is achteraf ook niet helemaal goed te praten. Maar er zou verder werkelijk niets gebeurd zijn als ze op dat moment niet had gezegd: 'Ik zou nu het liefst met mijn borsten op jouw rug willen liggen.'

(wordt vervolgd)

jaeggi om 23 juni 2005 09:29