« hoe ik eruitzie (door de ogen van 1 vrouw) | Main | de interlokale koningin »

13 mei 2005

zelfrecensie

En zo is er vrijwel ongemerkt weer een boek van je uitgekomen – of eigenlijk van de schrijver Diverse Auteurs, want onder die naam staat het in de boekhandel, Diverse Auteurs: De Volkskeuken.
Ik beschouwde dat aanvankelijk als een zegen: Diverse Auteurs leek me net zo’n bruikbare schuilnaam als Alan Smithee, voor regisseurs die bij nader inzien hun naam niet op de rol van een gemaakte film willen hebben. Ik zag namelijk helemaal niks in een Volkskrant kookboek. Verzamelde recepten uit de Volkskrant, wie zit daar op te wachten? Mensen die een recept goed vinden knippen dat zelf wel uit en hangen het op de koelkastdeur, daar moet je niet tussen gaan zitten.
Ik lees de Volkskeuken weliswaar elke dag, de ene keer grinnikend, de andere keer hoofdschuddend om de slechte smaak van een collega-Volkskok – maar om dat allemaal weer terug te lezen leek me een bezoeking. Niet iets waar ik mijn naam aan wilde verbinden.
Maar ik heb het boek dus eergisteren in één ruk uitgelezen, wat tamelijk merkwaardig is, want een kookboek is geen roman. Maar de stukjes blijken net zo houdbaar als een pot pekelcitroenen, en het boek ziet er schitterend uit.
Dat laatste is vooral te danken aan vormgeefster Aleid Bos. Ik ken haar niet, maar hoe goed ze is zie je aan de even effectieve als eenvoudige oplossing die ze heeft gevonden voor het eeuwige kookboekenprobleem: hoe scheid je het verhaaltje, het recept en de ingrediënten van elkaar. Dit is echt niet zo makkelijk als het lijkt: er bestaan talloze kookboeken met schitterende foto’s van bedauwde vijgen en flamboyante perziken, maar intussen zoek je je een ongeluk naar het lijstje van comestibelen.
Over de recepten zelf, de bestaansreden van dit boek, kan ik weinig zeggen. Ik moet bekennen dat ik zelden een recept van een collega-volkskok nakook. En u moet ook niet denken, zoals sommige Volkskrantlezers, dat wij elke avond gezellig met zijn allen het recept van de dag uitproberen. Dat is een vuige leugen, in de wereld gebracht door de redactie van de Volkskrant.
In werkelijkheid koken Onno Kleyn, Sylvia Witteman, Pay-Uun Hiu, Nanda Troost, Adriaan de Boer, Henk Muller en ik maar vijf dagen per week met elkaar in de Volkskeuken. In het weekend eten wij gewoon thuis. Afhaal.

jaeggi om 13 mei 2005 11:16

Post a comment




Remember Me?