« De Zwoegende Boezems On Tour | Main | edele dieren »

18 april 2005

Hugo4Justice

(De column die afgelopen zaterdag in het Volkskrant magazine stond, was door een ongelukje beroofd van zijn eind. Dit is de volledige versie.)

Ik had al een paar weken niets van Hugo gehoord, dus besloot ik hem te verrassen. Ook na drie keer bellen werd er niet opengedaan, maar ik ken Hugo al wat langer. Toen ik voor de achtste keer lang en aanhoudend op de bel drukte loeide zijn stem door de intercom: ´Ja godverdomme, wat moet je nou!´
´Ik ben het!´riep ik vrolijk. Ik hield de meegenomen fles McaghghVinnie 12 Years Old voor het oog van het intercom-cameraatje. ´Je beste vriend!´
Er klonk een gesmoorde vloek, maar toen zoemde de deur. Ik duwde hem open en stond in de hal van het appartementencomplex waar Hugo een penthouse heeft. Ik stapte in de lift. Boven stond Hugo´s deur op een kier, maar toen ik hem open wilde duwen werd hij tegengehouden.
´Voordat je binnenkomt,´ gromde Hugo, ´één ding: als je lacht sodemieter ik je linea recta van het balkon.´
´Ik zal niet lachen,´ beloofde ik.
De deur zwaaide open. Hugo droeg een donkerblauwe maillot, een strak grijs T-shirt dat als een worstevelletje om zijn tors zat, een knalgele ceintuur en een zwarte cape. Zijn hoofd werd bedekt door een zwart masker met puntige oren.
‘Waarom zie je eruit als Dracula?’ vroeg ik.
‘Dit is Batman, idioot.’
‘O ja,’zei ik. ‘Nu zie ik het.’
Hij griste de fles uit mijn hand en liep ermee naar de keuken. Hugo’s keuken is een paradijs voor mensen met smetvrees: van boven tot onder glimmend chroom en staal, nergens een vlekje te bekennen. Sinds hij gescheiden is van Rozemarijn is die keuken volgens mij enkel gebruikt voor het opentrekken van flessen rosé. Zelfs de lucht rook er nog nieuw.
‘Vanwaar Batman?’ informeerde ik.
Hugo reikte me een glas whisky aan en ging voor de ijskast staan. Hij keek naar zichzelf in de spiegelende deur en zuchtte.
‘Ok, zeg het maar eerlijk: ik zie er belachelijk uit.´ Ik nam een slok. Als mensen je vragen om eerlijk te zijn is het slechtste dat je op moment kunt doen daadwerkelijk eerlijk zijn, dat hadden vijf generaties exen me inmiddels wel geleerd.
´Het ziet er best stoer uit,´zei ik. ´Als ik je in een donker steegje zou tegenkomen zou ik peulen schijten. Maar ik begrijp niet helemaal waarom. Carnaval is toch allang afgelopen?´
Hugo verschikte zijn masker. Hij haalde diep adem. ´Ik ben lid geworden van Fathers4Justice,´zei hij.
´Zijn dat die halvegaren die in Batmankostuum ergens op een richel gaan staan? Om te protesteren tegen eh…´
´Om op te komen voor de rechten van gescheiden vaders!’ riep Hugo. ‘Weet je hoe vaak ik Hugo junior de afgelopen maand gezien heb? Eén keer!’
´Maar je was bijna de hele maand in de States, toch?´
´Het gaat om het principe,’ zei Hugo kortaf.
´Hadden die lui niet laatst nog een actie? In de Tweede Kamer?´
´Dat was een van ons ja. Fred. Van de balustrade gesprongen. Allebei zijn enkels gebroken. Hij kon niet eens meer een persconferentie geven.’
´Omdat hij gearresteerd werd,´ zei ik.
´Nee, hij verrekte van de pijn. Dat was niet zo´n gelukkige actie. Maar we hebben veel slapende cellen. Ik wacht op een teken.’ Hij rolde met zijn spierballen.
‘En moet het per se als Batman?’
Hugo’s schouders zakten in. ‘Het was dit of Popeye.’
‘O, dus je mag kiezen welke stripheld je wilt zijn? Grappig. Net als vroeger. Toen wou ook iedereen Batman zijn, en niemand Robin. Altijd cowboy, nooit indiaan.’
‘Het is geen kinderspelletje, als je dat soms denkt. Het is bloody serious.’ Hij liet zijn stem zakken en fluisterde: ‘Ik mag er eigenlijk niks over zeggen, maar ik weet voor negenennegentig procent zeker dat ze mij in gaan zetten bij het jubileum van Bea.’ Hij wierp een snelle blik om zich heen, alsof hij een AIVD-agent vermoedde achter het espresso-apparaat. ‘Twee woorden: Paleis op de Dam.’
Hij richtte zich in volle lengte op en nam een nadenkende teug van zijn whisky. Het was een onwennig gezicht, een volslanke Batman met een grote bel whisky in zijn gehandschoende hand.
‘Ik hoop alleen dat Hugo junior me niet herkent in dit apepak,’zei Hugo. ‘Dan wil hij me nooit meer zien.´

jaeggi om 18 april 2005 20:41

Post a comment




Remember Me?