« talent voor catastrofe | Main | weerwoord »

27 januari 2005

marieke

Het was aan het eind van de tweede klas dat Marieke begon na te denken over het eten van mensen, en hoe het zou smaken.
Hoewel ze zelf ook wel wist dat ze niet doortastend genoeg was om ooit haar nieuwsgierigheid te bevredigen, gaf het haar toch een andere kijk op de mensen om haar heen. In haar klas zaten weinig kinderen waarvan ze zou willen eten, en de gedachte dat ze haar tanden in een stuk van juffrouw Lo Pinto, de bebrilde lerares kunstzinnige vorming, zou moeten zetten deed haar grinnikend kokhalzen. Wel voelde ze een hol gevoel in haar maag bij de gedachte aan de malse voetzolen van de leraar Engels die op sportdagen het leraren-volleybalteam aanvoerde.
Maar waar ze vaak van droomde, als ze haar schooltas door de gangen achter zich aan sleepte, was dat ze Rixtus zou tegenkomen. Ze zou een hoek omslaan en hij zou ineens voor haar staan en zij zou achteloos, zonder blozen of stotteren, zeggen: ‘Hee, heb je zin om een keer te komen eten?’
Als hij langskwam zou ze een biefstuk voor hem bakken met frietjes uit de oven en daarna zouden ze naar boven gaan naar haar kamer en haar ouders zouden er niks van kunnen zeggen want wat heb je verder nog in te brengen als je in moten in de vrieskist ligt?

jaeggi om 27 januari 2005 16:21

Post a comment




Remember Me?